1887. Dzień składania z chaosu.

Trzeba było to kiedyś zrobić, szafa lintrup czekała na nas w trzech pudłach już jakiś czas. To był ten dzień, Pat i Mat ponownie uderzyli :D Nie wzięliśmy się za skręcanie mebla zbyt wcześnie, żeby nie doznać szoku. Zajęło nam to wszystko od południa do godziny 21:34. W międzyczasie dwa razy wychodziłam do Junony (raz na dłużej, żeby porządnie wyczyścić kuwetę), rozmawialiśmy też z mamą (żeby jej pokazać rozmiary bajzlu), Perlistym i Usz, poza tym wystąpiły tzw. niespodziewane okoliczności. 

Obojgu nam wydawało się, że szafa zmieści się tam, gdzie planowaliśmy, ale przy składaniu jej rozmiar okazał się zbyt dominujący. Efekt: totalne przedefiniowanie przestrzeni mieszkalnej. Uwaga: tam gdzie stała szafa z książkami, jest teraz nowa witrynka, szafa z książkami jest w miejsce półki na papiery, półka na papiery opiera się o biurko Freda, ponieważ stoi w miejscu, gdzie kiedyś był stół, którego tam nie ma, bo jest tam, gdzie sofa, a sofa tam gdzie nie stało nic, gdyż teraz sofa stoi przed kominkiem, ale nie tak przed kominkiem, tylko inaczej, tyłem do kominka (zasłania go, bo i tak go nie używamy). W ten sposób zostało ocalone miejsce kawowe, ale za to zamiast siedzieć naprzeciwko siebie, gdy pracujemy na laptopach, siedziby w jednym kątku nieomal ramię w ramię, jak squad do walki z dezinformacją. Dodam jeszcze, że przyszedł dzień, gdy przydały się wypociny Bogumiły Konstancji Załęskiej, cieniutki tomik jej krotochwilnej grafomanii był właśnie tym, co umożliwiło Kochanemu swobodnie przykręcić drzwi na zawiasach.

Nasi rozmówcy zaś wieści mieli różne. W domu rodzinnym Gosia przeżywa drugą młodość. Perlisty został poinformowany, że bilety kupione, hotel kupiony i teraz tylko trzeba kręcić młynka do marca. Usz dopiero teraz poinformowała nas, że umarł jej młodszy kot. Widzieliśmy go jeszcze w sierpniu, niestety nowotwór był podstępny i błyskawiczny. Usz bardzo źle to wszystko zniosła, niejako w konsekwencji rzuciła pracę i szuka teraz czegoś nowego. Bardzo przykra sytuacja po całości, no i małego, mięciutkiego jak jedwab, bardzo szkoda.

Padam na twarz. Kochany w ramach relaksu po raz drugi rozmawia z Perlistym. Pora pod prysznic.

1860. Przestawianie.

Obudziły mnie ptasie trele. Dopóki nie spojrzałam na zegarek, sądziłam, że to słowik. Ósma. Na słowiki chyba za późno :). Śniadanie było z gotowców, skorzystałam z tego, że paczka kabanosów jest otwarta i wcisnęłam parę, Kochany zjadł resztki wczorajszych bakłażanów obiadowych. Spodziewaliśmy się z rana Ka, przyjaciel przyjechał około dziesiątej; Kochany zrobił mu nową kawę, kenijską AA z Mandela Estate, bardzo dobrą, oczywiście tak, jak się należy, zmieloną ręcznie, zaparzoną w aeropresie. Potem siedziałam w sypialni czytając i nasłuchując kolejnych faz rozpierduchy kuchennej. Panowie przesuwali szafki wyżej, tak aby w przyszłości zmieściła się pod nimi dorodna szafa już zakupiona w Jysku. Oczywiście, trzeba było robić w ścianie nowe dziury, wiercić, a przede wszystkim szafki opuszczać i podnosić, więc to nie była praca dla jednego człowieka. Przy okazji odkryte zostały bantuskie techniki zawieszania szafek stosowane przez irlandzkich nieudaczników profesjonalistów; praca rozciągnęła się na cztery długie godziny walki z oporną materią i grawitacją. 

Gdy po trzeciej odniosłam do Anne łom, ustaliłyśmy z sąsiadką, że od następnej niedzieli pilnuję księżniczki. Rak u Junony prawdopodobnie się przemieszcza (spuchł jej węzeł chłonny), ale koteczka ma się dobrze, będę jej podawała kolejne kropelki na spokojność maminą. 

Jeszcze gdy panowie dłubali w ścianie, sprawdziłam, czy Borzalino jest dzisiaj otwarte. Kochany powiedział, że on w tym bałaganie obiadu nie gotuje, jakby mi w myślach czytał. Pojechaliśmy do miasta na różne smakołyki (zamówiłam minestrone i risotto grzybowe), napchaliśmy się tak, że obyło się bez deseru, i do domu. Ach, nic nie robiłam, siły nie mam, patrzeć na walające się lary i penaty nie mogę. Jeszcze planu na jutro brak, coś trzeba będzie spreparować w pozycji półleżącej.
___
edit 21:30 Kochanie moje ogląda sceny, które nagrał do pewnego projektu dłuższy już czas temu. Skontaktował się dzisiaj z jakimś gościem i wysyła mu te materiały. Ciekawe, co wyniknie z tej twórczości. Tymczasem przejrzałam swoje papiery pracownicze, jutro będę rzeźbiła w kupie :D

1538. Skarpetki, spacer, kawa, relaks.

Mam poczucie jakby kończył mi się wakacje. W nowym tygodniu grupa wraca w pełnym składzie, ale jeszcze dzisiaj nie chciało mi się myśleć o tym garbie. Po wspólnym śniadanku, gdy Kochany relaksował się przy drugiej kawie, przejrzałam skarpetki i powoli zaczęłam wypełniać szuflady nowego mebla. Na razie kontrolnie, żeby zaplanować, co gdzie chcę przemieścić (mam tyle rupieci w szafach, że wypadają, gdy otwieram drzwi). Zapału starczyło mi na razie na wypełnienie trzech i pół szuflady. Jedną Fred zarezerwował dla siebie na robocze dynksy. 

Ponieważ pogoda była ładna, z góry wiedziałam, że nie zamierzam spędzić kolejnego dnia na borsuczym szuraniu w poszukiwaniu rzeczy. W południe odziałam się stosownie i z mężem za rączkę poszliśmy na poszukiwanie wiosny. Przy wejściu z plaży na szlak do klifów spotkaliśmy Uśmiechniętą Kathleen w różowej czapce z pomponem. Na uwagę, że dawno się nie widzieliśmy zdradziła nam, że przez 4 miesiące była w Australii u córki (słusznie, trzeba używać życia). I powiedziała, że coraz jesteśmy młodsi :)

Pogoda świetna na taki kilkukilometrowy marsz, momentami było mi nawet za ciepło. Ścieżka gdzieniegdzie błotnista (to jeszcze po piątkowych opadach), na horyzoncie brak gór, ale morze łagodne, zupełnie nie przypominające tego sprzed dwóch dni. Przy plaży trzyma się od jakiegoś czasu spore stado bernikli obrożnej. Goarse dopiero zaczął kwitnąć, więc jego mirabelkowy zapach nie był jeszcze bardzo mocny.

Po dojściu do portu Fred kupił steki z tuńczyka na obiad i zawróciliśmy do domu. Spacerując przez wieś zauważyłam, że nie czuję już do niej takiej niechęci, jaką miałam po śmierci Ryszarda. Możliwe, że najgorszy czas mija. 

Kochany podkarmił "nasze" szpaki (czyli też całą resztę hałastry, łącznie z wronami-sąsiadkami i hałaśliwymi gawronami) i zrobił obiad (tuńczyk, ryż, sałatka z pora á la Kris) po którym wyjechaliśmy do miasta (chleb/inne takie/kawa). Po randce zakupowo-kawiarnianej wróciliśmy do domu skołowani i padnięci. Oczy mnie bolą, prawdopodobnie od chodzenia w pełnym słońcu. Powinnam nosić okulary przeciwsłoneczne, tylko jak, skoro bez korekcyjnych jestem ślepa jak kret.

1537. Bach na żywo.

O poranku wysłuchałam Czterech pór roku Vivaldiego z wczorajszego koncertu na 87 urodziny Dwójki (dzięki Hebiusowi, który napisał o tym na swoim blogu; przez chwilę zastanawiałam się, czy Lilianna Stawarz to nie jest jakaś daleka rodzina). Kochany jeszcze spał, zrobiłam mu kawę na przebudzenie i mogliśmy zacząć dzień.

Sobotę została wypełniona składaniem szafki (a raczej sześcioszufladowej komody o romantycznej nazwie Sorrento). W papierach stało, że złożenie tej rozsypanki zabiera jakąś godzinę. Zaczęliśmy około jedenastej. Razem z przesuwaniem materaca, odkurzaniem podłogi, wyrzucaniem śmieci, przebieraniem pościeli zeszło nam do czwartej. Korzystając z okazji, z pudła, które zazwyczaj leży pod łóżkiem, wyciągnęłam moje kultowe trampki w żółto-czarną kratę (tzn. nowe, bo stare, identyczne, zostawiłam w Polsce). W międzyczasie umyłam jeszcze włosy, gdy Fred przed wbiciem ostatniego gwoździa pojechał do rzeźnika po steki (w końcu jest sobota, rzeźnik rodzinny nie mógł czekać w nieskończoność). Na koniec przybiliśmy piątkę jak Pat a Mat. Praca upłynęła nam przy wiosennych trelach.

Po obiedzie zaczęliśmy się zbierać na koncert (trampki miały więc dobry start). Pojawiliśmy się w mieście kilkadziesiąt minut przed czasem i zaparkowaliśmy niedaleko kościoła świętego Pietera (pod M&S, co to go będą zamykać). Kolejny już raz mieliśmy okazję posłuchać na żywo Irish Baroque Orchestra. Gdy weszliśmy do wnętrza akurat trwał wstęp z Peterem Whelanem (dyrektor artystyczny, ale też multiinstrumentalista; uroczo się jąka). 

Pasja według św. Mateusza Jana Sebastiana Bacha, z dziesięciominutową przerwą (w której pozwoliłam sobie mówić skeczem Basińskiej bo Bach był Niemcem, zresztą, Händel, którego słuchaliśmy w zeszłym roku po angielsku też był Niemcem, kiedyś wszyscy byli Niemcami. I Niemcy wszystko mieli najlepsze, filozofów, biurka ... a później wyszło jakoś tak niezręcznie. Jakby oni wiedzieli, to by sobie w życiu nie pozwolili ... bo kto powiedział, że trzeba słuchać Pasji na poważnie). 

Wykon, wiadomo. Koncert był obstawiony mikrofonami (ciekawe czy w nagraniu wyretuszują mój kaszel na początku drugiej części), za ewangelistę robił Nick Pritchard (tenor), poza tym śpiewali m.in.: Aisling Kenny (sopran), Charlotte O'Hare (sopran), Laura Lamph (mezosopran), Hugh Cutting (kontratenor, malutki, ale zadziorny), Matthew Brook (bas-baryton), Hugo Hymas (tenor) oraz Edward Woodhouse (tenor).

O jedenastej ponownie w domu. Jestem taka zmęczona, że dzisiaj niczego już nie wkładam do nowych szuflad. Szumy uszne. Dobranoc, dniu.

1152. Telewizornia, rodzina, rodzina.

Skończyłam dzisiaj dużo wcześniej, ale do domu i tak zawędrowałam pod szóstą. Najpierw Kochany wpadł do miasta i razem udaliśmy się na obiad w Cedrowych Wrotach. Potem Fred bardzo chciał mi coś pokazać, i pokazał skutecznie. Postanowiliśmy wymienić stary telewizor LG (mąż go dostał w spadku hen lat temu od Ka) na Samsunga 32" (+ był w bardzo korzystnej cenie, + można go łatwo łączyć z internetem). Radość z zakupu się nam rozlała na kawę w Coście (tym razem Aura pochwaliła moją jaskrawą szminkę do ust; nie dbam o to czy pochwała była szczera, ponieważ mam swoją opinię i się jej trzymam), krótki spacer na Ramparts (za bardzo wiało, ale spłoszyłam wszystkie mewy siedzące na barierkach zabezpieczających brzeg rzeki), powrót do Cedar (ponieważ wcześniej niechcący zostawiliśmy tam parasol) i przyokazyjną wycieczkę do księgarni (jest Platon, nie ma Arystotelesa, czy to nie dziwne?).

Z njusów porannych Freda: morfologia później, więc spotkanie z dochtórem przeniesione na początek marca. Wisienka na torcie: tego samego dnia wrócimy do domu we trójkę, ponieważ Wu szybko się zdecydował i już kupił bilety (przylatuje do nas na tydzień). 

Oczywiście było składanie i ustawianie telewizorni (w sensie dokręcania nóżek, łączenia przez wi-fi), oglądanie na nowym tv pierwszego odcinka serialu Droga (tak, staroci z Gołasem), rozmowy z rodzicami (moi chwalili się, że dzisiaj mieli na obiad placki węgierskie w restaurancie pod strzechą, a jutro też im się nie będzie chciało gotować, więc jadą do Greka; teściowa przygotowuję się na pielgrzymkę do Fatimy). Każdy coś tam ma swojego i próbuje to składać do kupy (bardzo dobrze!). Na zakończenie dnia czuję się przewiana, mam dreszcze (spróbuję się ogrzać prysznicem i resztkami obiadu).

1070. Ulotna.

O matulu, jak ciężko zabrać się za to, co muszę zrobić. Fredowi też lekko nie jest, małżonek długo zwlekał z zawieszeniem szafki, która od wczoraj swoją obecnością w kuchni dobitnie domagała się działania. Zrobiłam małe pranie ręczne, chwilę rozmawiałam z rodzicami, przeżyłam radość odnalezienia zapomnianej rzeczy (chowając w szafie walizkę odkryłam prezent Fredowy z tego lata, tęczowy szal Royal Speyside skitrany na jesieniozimę, który teraz pasuje do wszystkiego i jest mięciusi jak kot), zrobiłam obiad. Przed obiadem szafka na płyty zawisła w miejscu do tego upatrzonym, Kochany zabrał się więc za przyjemniejszą części zadania: rozkładanie płyt wg Fredowego klucza. Pomiędzy obejrzeliśmy wesele u Boryny. Niedziela ulatuje, gra Kult, Salon Recreativo (2001). 

997. Skórzana? Matkobosko!

Taka dziwna nazwa trzylecia godów, które minęło wczoraj. Dziś zaś szary, spokojny czwartek. Z rana, gdy Fred regenerował się po pracy, polazłam do dochtóra, coby zacząć leczenie moich zatok i migdałków. Oczywiście, dochtór dał mi płukanki dwie, pierdoły, ale to be continued. Przyszedł też list z housingu, że nie. Jutro wysyłam odpowiedź, bo się nie zgadzam i tym razem im powiem. 

Chwilę podziobałam w ogródku, obcięłam dwie wielkie szałwie i ratunkowo przesadziłam jedną macierzankę znękaną lawendowym gigantyzmem. Potem wzięliśmy się z Miłym za instalowanie mebla z Jyska, szafki na książki (tzn. Kochany się wziął, ja chodziłam naokoło i sapałam). Zeszło nam do późna, Fred podgrzał łazanki o szóstej (jadłam ze smakiem i oglądałam jak Bernadette testuje wiktoriańskie specyfiki do włosów, to był dopiero mój drugi posiłek). Potem zmiana spodni na tyłku* i do przyjaciół. Wiadomość o śmierci królowej Elizki II dotarła do nas, gdy czekaliśmy na Ka & Jot przed ich domem. Domhnaic pokonał mnie w warcaby. Zjedliśmy po kawałku pizzy i torta czekoladowego, wyrażając rocznicowe życzenia, żeby wszyscy byli zdrowi:

Kotek rano ładnie zjadł antybiotyk, ale wieczorem już nie. Zmęczony jest tym obolałym nosem, a my cierpimy z nim (jest mi źle i czarnowidztwo mnie ogarnia). Więc nawet nie obejrzeliśmy filmu u Ka, tylko wracamy w deszczu do kota. Ryszard dostał ulubiony pasztecik, postanowiłam go już nie nękać farmaceutykami, bo zawsze jest jutro.

* do czerwonych dżinsów wzuwane butki w monstery, neonowo-pomarańczowa bluzka, katana w rollingstonesy i już można vibe lat 80-tych rozsiewać.