1223. Deszczowo.

Pada. Chlupotanie deszczu i kocia łapa — oto, co mnie obudziło. Bardzo dobre mieliśmy śniadanie: po jajku na twardo, parówka, plastry wołowiny, pomidorki koktajlowe z cebulą, czerwona papryka, dwa rodzaje sera (cheddar i ementaler), majonez/chrzan. Przy śniadaniu gadanie i gadanie, kot śpi na łóżku, za oknem na płocie zmokła wrona. Jethro Tull, płyta z 1976 i zremasterowany live. Trochę się nam wszystko przedłużyło (miałam pracować nad swoimi sprawami), w końcu zaczęliśmy rozmawiać o opowiadaniu Twardocha, Zeitverschwendung. A potem jeszcze Fredowi się zamarzyła kolejna podróż poślubna, może do Bydgoszczy ;) Zieleń rośnie w oczach, już kwitną Delnashaugh, zaraz zaróżowią się strzępiaste Queenslandy. 

Umówiliśmy się z Ka na wieczór filmowy, zanim jednak dotarliśmy do przyjaciół, był obiad w Drołdzie, u kapitana Jacka (prawie wszystko jadalne, ale obsługa jakby dzisiaj dopiero zaczęła pracę, Fredowi podali starter z głównym), do tego kawy w Czarnej. Dwa dotąd bezpłatne miejskie parkingi niestety uzbrojone zostały w parkingomaty. Przyjdzie przywyknąć. Wróciliśmy do domu, żeby dać kotu kolację, następnie wyruszyliśmy wybrzeżem na północ. Sporo czasu minęło odkąd tędy jechaliśmy, powstały nowe domy, nowe dziury w drodze. U przyjaciół od samego wejścia zanurzyliśmy się w temat rodzinny i opiliśmy się herbaty. Dwie bliskie osoby z rodziny Ka próbują go rąbnąć na kasę, chichot ironii polega na tym, że osoby te są najbardziej kościółkowe z całej familii. Pozytyw sytuacji jest taki, że Ka i Jot zjednoczyli się przeciw wspólnemu wrogowi, więc trochę źle, trochę dobrze. Obejrzeliśmy w czwórkę Belfast (2022) Branagha, w porządku kino, super aktorzy, chociaż sama historia nie ujęła mnie jakoś szczególnie (może to akurat taki dzień, gdy sentymentalne chwyty wyłapuję jak sztuczne dziury w tanim serze). A teraz pierwsza cztery, niedziela.