1338-1340. W ciągu.

Wtorek.
Pracoholizm mi z pewnością nie grozi, ale mam świadomość intensywności najbliższych dwóch tygodni i już się nie wymiguję. Słońce. Ryszard odprowadzający mnie na przystanek. W pracy praca, w domu pisanie do późna. Pomiędzy (w drodze do domu, na dworcu i w autobusie) długaśna rozmowa z rodzicami, którzy wylegują się na swoim "rodos" razem z psami i kotów rzeszą nieprzebraną. Używam nowego della na przemian ze starym hapekiem, żeby nie dopuścić do zupełnego skiśnięcia baterii u tego ostatniego.

Środa.
Wspólna z Fredem próba przedłużenia drzemki przerwana drugim wrzaskiem budzika, o 6:40. Razem jedziemy w kierunku północnym, mąż wysadza mnie przy nabrzeżu. 

Bolą mnie stawy w dłoniach, okazuje się, że Kochanego też. Może empatyzujemy ;) Ładnie, nawet ciepło, znowu po pracy idę na dworzec w krótkim rękawku, tym razem taszcząc do domu pracowniczego laptopa. Jeszcze kilka kliknięć do Gronji, obiad wsiowy (kartoffeln plus dwa jajka sadzone i śmietana) z deserem (mój Anioł kupił mi ulubiony jogurt kokosowy), sprawdzanie, co tam w sieci, czekanie na męża.

Czwartek.
No i co? Kiedy akurat mogę dłużej pospać, wyłażę z wyrka przed ósmą, nie wiadomo po co. Fred przed chwilą pojechał do pracy. Dokańczam zieloną herbatę. Obudziło mnie słońce, ale teraz za oknem kuchennym przyczaja się szarość od strony lądu. 
___
edit 14:00 

 

Poza tym są plusy pójścia po loda w wafelku do sklepiku za rogiem. Sprzedawczyni była zaskoczona moim widokiem, bo od dłuższego czasu żyła w przekonaniu, że gdy nasz kot do niej zachodzi, jesteśmy na wakacjach. Czyli wiemy, gdzie od kilku dni Ryszard je trzecie śniadanie (to miejsce w którym go dokarmiano zanim na stałe się do nas wprowadził). Kot w czasie naszej rozmowy pojawił się w drzwiach sklepu, karnie podreptał ze mną pod dom, a ponieważ chciałam usiąść na skwerku, podążył za mną i tam, gadając coś do mnie w swoim kocim języku, potem towarzyszył mi gryząc moje buty i siedząc pod ławką (skoro już siedzimy, to siedzimy, miau).