1391. Srebrne jednorożce.

Spaćku długie i miłe sercu. Jako się rzekło, wet odwołany na kiedyś indziej. Fred przed dziesiątą wyszedł na przystanek autobusowy i spędził w mieście z cztery godziny (jest zadowolony z nowego mechanika, chociaż po jeździe próbnej w samochodzie śmierdziało marihuaną). Wrócił do domu, pokazał mi koszulę i skarpety, które kupił na prezent dla taty i zaczął robić obiad. W tym czasie Amber przyszła do korytarza i powiedziała dzień dobry. Nie mieliśmy serca jej wyrzucać, koteczka dostała resztki Rysiowego jedzenia (tyle, że w ogródku). 

Już przy wieszaniu prania zauważyłam, że pomimo szarości dzień jest ciepły i bezwietrzny, więc po obiedzie poszliśmy z Fredem na spacer (najpierw zwiewaliśmy kotu, który drzemał na jednym ze słupków ogrodzenia przy ulicy). Gdy byliśmy w drodze, do męża dodzwonił się Wu, żeby mu zdać relację z grobbingu ze świekrą (więc idąc dalej ciągnęliśmy temat rodzinnego nieszczęścia, udawania i dziwnych sytuacji).

Morze podchodziło coraz bliżej, więc tylko pokazałam Kochanemu miejsce, gdzie ustawiam kamienie i zawróciliśmy. Ten kamień zostawiłam za sobą:

Szkoda, że słabo znam się na geologii. Kamień miał jaspisowe kolory, żałuję jego niefrasobliwego porzucenia, choć przecież wiem, że nie mam miejsca na wszystkie ładne kamienie. Zrobiliśmy też sobie kilka wspólnych zdjęć. Srebrne jednorożce, powie potem Fred przyglądając się fotkom opublikowanym na fejsie.

W drodze powrotnej spotkaliśmy Uśmiechniętą Kathleen, które nas jak zwykle oblesowała. Chwilę obserwowaliśmy chmarę szpaków kołujących nad osiedlem, więc zauważyłam też dwa kormorany, który zamierzały spędzić noc na antenie komunikacyjnej przy gardzie. Naprawdę ciepło, powietrze stoi. 

Zapada zmrok, Kochany odpoczywa przy zielonej herbacie (dużo dzisiaj chodził), Tilt (1988) w głośnikach, pizza na kolację.