1484. Back to work.

Kochany wrócił nad ranem. Gdy wstawałam uprzedził mnie, że powinnam uważać na drodze, bo na wybrzeże opadła mgła, która natychmiast zamarzła; przez jakiś czas żyłam więc nadzieją, że poniedziałek zostanie odwołany i będę mogła na powrót zakopać się pod kołdrą. Nic takiego się nie wydarzyło. Akurat przygotowywałam śniadanie, gdy usłyszałam skrobanie w okno. Niepojęte! Gamoń przyszedł, pogłaskałam, powiedziałam mu dzień dobry i poleciłam, żeby wracał do domu. 

Autobus przyjechał (lekko spóźniony), czyli trzeba było pracować. Well. Poznałam Ołena. Po trzech godzinach użerania się z rosnącą nadpobudliwością podopiecznych życzyłam wszystkim HNY (Krisowi-woźnemu też, jeszcze się załapał przy drzwiach wejściowych) i ruszyłam o dwunastej w drogę powrotną — polski sklep (pierogies) i patataj na przystanek. Byłam w domu po pierwszej, otworzyłam drzwi własnym kluczem i rozpłaszczając się w Kuchniosalonie przestraszyłam Kochanego, który akurat golutki wychodził z łazienki (od słuchania punkowej muzyki głuchy ten mój Fred jak pień).

Dojadłam resztki obiadowe z wczoraj, jogurt z granolą i mandarynkę. Jaki piękny jest ten świat! Wczesne powroty z pracy to cymes i orzeszki. Ciepło w brzuszku przyniosło senność, której nie miałam siły się opierać. Ucięłam sobie drzemkę; słyszałam lewym uchem jak Kochany zamyka drzwi i odjeżdża do wieczornej pracy. Potem rozmawialiśmy przez messengera, gdy mąż był już w Belfaście. 

Dokończyłam oglądanie Death of an Expert Witness z Marsdenem. Przeciętny z paroma kiepskimi aktorami w tle i równie odstającymi postsynchronami (ze względu na krindżową satysfakcję będzie kontynuacja). Jestem ciekawa nowej wersji.