1671-1672. Constans.

Niedziela
Obudziło mnie wyjście Freda do pracy, czyli wstałam dobrze po ósmej. Prasówka, śniadanie, kawa, czekolada i pora była się wziąć za papiery (sprawdziłam tak trochę, niewiele, żeby się nie przepracować, buahaha). Po południu, przed powrotem Freda, obejrzeliśmy z Piesełem Miss Potter (2006), przyjemny filmik. Kochany przywiózł krewetki, wpadłam na głupi pomysł zrobienia ich z makaronem, więc mieliśmy dość płaski smakowo obiad (za mało soli i czosnku). Obejrzeliśmy dwa kolejne odcinki After Life i po ósmej wyszliśmy na spacer z Piesełem. Niestety, zrobiliśmy mniej niż pół normalnej trasy, bo na biedaosiedlu przyczepił się do nas jakiś młody, czarny pies (ewidentny uciekinier lub podrzutek). Po kilku chwilach płonnej nadziei, że się odczepi, ruszyliśmy do domu. 

W tematach medialnych, bardziej mnie wzruszyła śmierć Shannen Doherty, niż dziabnięte ucho Trumpa.

Poniedziałek
Kochany do pracy, ja do home office'u na trzy godziny przerywane herbatami i rozkminkami. Przed śniadaniem zadzwoniłam jeszcze do tatki (njusy: mama wzięła sobie urlop, tata po południu jedzie do dentysty, Maksiu jako tako, chyba nie gorzej). Kochany kończył pracę o drugiej, więc miód/orzeszki. Jako że jestem ujową panią domu, małżonek poszedł pod prysznic, przebrał się i pojechaliśmy w miasto. Parking pod Tesco, makaron z warzywami w Atami, dobra kaffka w 3rd Place i spacer wokół komina. 

Miło, odprężająco, szalik na szyi, ale niekonieczny, bo było w zasadzie ciepło. Powrót dopiero o szóstej. Narobiliśmy sobie napitków i skończyliśmy oglądać na Netflixie pierwszy sezon After Life. Było jeszcze wcześnie, więc skusiło nas na Plagi Breslau (2018) Vegi z Kożuchowską. Słaby, ale nie koszmarny, plusik za moje ulubione miasto. Po seansie Kochany sam wybył z Piesełem na wieczorny spacer.