Gdy wstałam, Kochany był już na wylocie do pracy, buzi i myk. Zasiadłam do porannej herbaty z chaosem w głowie: chaosem zdjęć, które chciałam dodać do blogowego dziennika (w podróży miałam tylko smartfon, po drugim dniu wymiękłam ze zdalnym wstawianiem tekstów, postanowiłam to nadrobić po powrocie, so here I am) oraz chaosem rzeczy, które muszę przygotować na jutro do pracy. Z biegiem dnia bezład się nieco odchwaścił, ale towarzysząca mu jesień pozostała. Przy porannej kawie rozmawiałam z tatkiem, który potrafi być na dłuższą metę irytujący (bez względu na to, jak bywa czasami pomocny), potem tworzyłam ćwiczenia dla uczniów. Dużo się też obijałam, nie przeczę. Kochany miał kilka pomysłów usprawnienia nam życia, rozglądał się w pracy za biurkiem dla mnie, kupił też gadżety do komputera (m.in. podstawkę pod laptopa i pod nadgarstek). Nie wyściubiłam nosa na dwór, choć naokoło dział się świat (świeciło słońce, padało, świeciło słońce, Anne wyraziła swoje oburzenie, że nadal nie mamy zasłużonego remontu naszej posiadłości). Czuję, że szybki sen się zbliża, nie mam siły na nic, powroty z wakacji są meh.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz
Bardzo proszę, nie komentuj jako anonim.
Miej na uwadze Czytaczu, że moderuję komentarze, tak więc wypowiedzi, które nie zostały podpisane nickiem zazwyczaj lądują w koszu bez zbędnych dyskusji. Pozdrawiam.