Już mi zapłacili, czyli trzeba było iść do pracy, buuu. Oboje z Kochanym zwlekaliśmy się z niechęcią. Od rana w głośnikach zespół Ascetic (2022).
Zajęcia w Jamie były spoko, bla bla bla i po krzyku, o drugiej byłam już po i doturlałam się do dworca (z przystankiem w Tesco, gdzie zauważyłam zamyśloną Aurę). Potem standardowo, czekając na Freda wsunęłam pół kefiru truskawkowego; obiad i odpoczywamy po trudach chodzenia do pracy jak zwykli ludzie; zadzwoniłam do mamy (w Polsce nadal upały); Kochany rozmawiał z siostrą o historiach rodzinnych (Usz uważa, że toksyków niesłusznie albo się unika, albo przemilcza, podczas gdy należałoby konfrontować ich z rzeczywistością spoza ich dysfunkcyjnej banieczki — wiem o czym mowa, ale to trudne). Po nogach chodzą mi jakieś reuomantyczne drżenia, czyli czas walnąć się sadełkiem do góry dla zdrowotności i leraksu.
Ponoć jeszcze najmniej cztery dni takiego dogrzewania.
OdpowiedzUsuń@Dariusza, dla okoliczności przyrody w naszym zakątku Polski najważniejszy pewnie byłby deszcz.
Usuń