1752. Czasami pracuję.

Pobudka o 5:30. Wyjazd z Kochanym do miasta. Zanim jeszcze wyszłam zamówić mężowi kaffkę, wpierniczyła się przed nas gigantyczna ciężarówka, której kierowca cofając usiłował zaparkować swój rydwan, zawadził przyczepą o latarnię, po czym zwiał. Kochany zrobił zdjęcie sytuacji, na wszelki wypadek. 

A Pani Stempelek to już wie wszystko, że czasami mąż sam zamawia, a jak ja przychodzę wpół do ósmej, to wiadomo, że on czeka w samochodzie, i wiadomo, że bierzemy brazylię, albo salwador, jedną na wynos, jedną w porcelanie; i że ja zaczynam (p)o dziewiątej, więc nic dziwnego, że siedzę jeszcze godzinę z książką albo przeglądając obrazki ze świata. Tzn. dla Pani Stempelek nic dziwnego, gdyż przekrój ekscentryków w Czarnej jest spory i mam silną konkurencję.

Zajęcia minęły szybko, choć coraz bardziej wychodzą deficyty podopiecznych i moja praca polega w sporej części na tłumaczeniu one-to-one. Przed czwartą wyturlałam się z autobusu, w odcinkach zaczęłam przygotowywać strawę (kaczka, kartoffeln, tarta marchewka). Wspaniałą kaczkę robisz, kochanie, rzekł mąż. No wiadomo ;D Lidlową.

Kontynuując szuranie po 35mm.online obejrzeliśmy Ostatni dzień lata (1958), debiut Konwickiego. I tak sobie porozmawialiśmy z Fredem o różnych rzeczach, że czas minął, rozgrzebanych vlogów oglądanie nie zostały dokończone, mata nierozłożona, trudno. Gdyż mi uszka ze zmęczenie opadają i trzeba ich posłuchać.