Tak pracować to mogłabym codziennie. Żadnych zakłóceń, na odchodnym zamknęłam Jamę i Kochany już na mnie czekał w bocznej uliczce (z prezentem w postaci trzech par skarpet, Pringlesy i RL), polski sklep i do domu. Na obiad miałam resztki z wczorajszej uczty. Irytująca jest jedynie kwestia wypłaty, payslip znowu się opóźnia. Oczywiście, moja głowa coraz bardziej się tym nakręca (ja pierdzielę, ile można spędzić czasu nad jednym papierkiem dla trzech osób), niemoctwo szefostwa coraz bardziej mnie wkarwia. Wszyscy pracują nad tym, żebym miała motywację do zmian :]
Kochany był znowu u dochtóra z oczkiem, i mu dochtór zmienił krople, najwyraźniej samozadowolony, że jego kuracja działa. Za trzy tygodnie ma być pięknie; lepiej dla dochtóra, żeby było.
Marksistka się odezwała i pokazała swoje trzy szczury, oraz przedstawiła je z imion. Mają już wyjebiastą kwaterę, plany hamakowe, i tak dalej, tylko nazwa dla centrum dowodzenia nie została jeszcze ustalona. Poza tym, gdy tak sobie wymieniamy opinie na messengerze, jako szybką reakcję Marksistka ustawiła trumienkę ⚰️. Halloween, indeed.
Z różnych możliwości wybraliśmy na seans wieczorny film Zaorskiego, Pokój z widokiem na morze (1977); no proszę państwa, pierwszorzędne kino psychologiczne o którym w ogóle nie słyszałam, how come? Nie planuję niczego czytać, głowa jeszcze nie ta, bulgocze mi pod deklem od różnych emocji, ale idzie ku lepszemu. Chyba. Maybe. Może i tak.
Ja muszę koniecznie skończyć w tym tygodniu "Trąbkę do słuchania".
OdpowiedzUsuń@Dariuszu, u mnie jest tak, że spieszyć się nie muszę (wszystkie książki mam z własnej biblioteczki), tylko łeb nie ten, jak mnie coś poirytuje, nie mam zasobów, żeby to zdzierżyć.
Usuń"Trąbka ..." Carrington, ciekawe, powieść feministyczna (podobno).
"Trąbka..." to przede wszystkim powieść surrealistyczna i zabawna. Rzecz jest przyjemna w czytaniu, ale jakoś w ogóle nie ciągnie mnie do poznania zakończenia.
UsuńFilm mnie zachwycił i wstrząsnął mną. W najśmielszych marzeniach nie spodziewałem się tak celnych obserwacji psychologicznych w filmie z 1977 roku. W mojej ostatniej rozmowie z P. powiedziałem mu niemal to samo, co filmowy profesor facetowi na gzymsie: Musisz wybrać sam, bo jak tego nie zrobisz, to zrobi to za ciebie przypadek lub wola innych ludzi. Miesiąc później już nie żył.
OdpowiedzUsuń@Woland, stary profesor z tej fabuły jest bardzo w typie psychoterapii humanistycznej, a młody z tych ogarniająco-kontrolujących. Niczego więcej nie mogłeś zrobić. Wokół P. była spora grupa ludzi, która go zupełnie zawiodła, i nadal nadal tak tego nie widzi.
UsuńTrochę się pochorowałam, więc z dziką rozkoszą pogrążyłam się w beztroskiej, niczym nieskrępowanej lekturze. Kocham czas, w którym nic nie muszę i mogę czytać bez opamiętania.
OdpowiedzUsuń@FrauBe, u mnie choroba może powodować zator czytelniczy. Może gdybym miała jakieś przygodowe historie, byłoby lepiej. Ale tak się składa, że lektury są dość "gęste" i gdy tylko się rozchorowałam, zaczęło mnie odrzucać. Mogłam pochłaniać tylko obrazki ;)
UsuńOjoj... 💕
Usuń