2065. Ciepło.

Wspaniały dzień zapowiadał się od rana, także pogodowo, choć przede wszystkim spałam spokojnie, przywrócenie rutyny dobrze zadziałało na mój dziwny Mózg. Zabrałam się do miasta z Kochanym, kupiłam mu kaffkę, wyjęłam czytnik i zaczęłam nową, od dłuższego czasu łypiącą na mnie lekturę, Jednoroczną wdowę Johna Irvinga. W południe zaliczyłam spacer przez rzekę, później jeszcze jeden dłuższy spacer, do pracy Kochanego. Trzeci spacer nie wyszedł, szkoda, bo wieczór był równie ładny.

W drodze do Kochanego spotkałam różnych takich: czarnego kota łypiącego na mnie zielonymi oczami niedaleko skrzyżowania z Cementową, polującego ptaka drapieżnego, a w kawiarni menadżerkę z byłej pracy, która akurat była w pracy, i która wychodząc krzyknęła do mnie po polsku rozpoznaję twarz!, gdy jadłam flatbread z chorizo bez chorizo.

A to koty bardzo zmęczone po bawieniu się z mamą w dżunglę oraz zabijanie węży i po wysłuchaniu kołysanek poobiednich, improwizowanych (myszy dostały dzisiaj drugą tabletkę na robactwo; dwa grube "węże", prezent od Anne, doskonale się sprawdzają, są trudne do zepsucia i odwodzą maluszki od gryzienia kabli):

Od dzisiaj do czwartku zaglądam do kotów goszczonych przez Anne, bo sąsiadka jest na wyjeździe.