Przegląd blogów poranny skierował mnie na myśl o mijającym czasie (Natthimlen napisała coś na ten temat). Trzydzieści lat od matury* i od śmierci dziadka Józka.
Powinien być już czwartek, ale ogon się ciągnie wtorkowy: w pracy znowu intensywniejszy dzień, tym razem na wychodnym. Przy okazji kontaktów międzyludzkich, machania, uśmiechania się, potwierdzania imienia, natknęłam się na dziewczynę z którą dobre sześć lat temu pracowałam w mojej pierwszej pracy w Irlandii. W tamtym czasie L. robiła wszystko, żeby nie musieć pracować zawodowo; odnalazłam ją dzisiaj dokładnie w tej samej sytuacji, najwyraźniej zdziwioną progresem świata.
Czyli pół dnia przemknęło, wróciłam z Kochanym do domu, chwilę się zdrzemnęłam, zrobiliśmy obiad, zjedliśmy, nie opanowałam się, żeby nie pójść do sklepu po loda włoskiego w wafelku, choć wcale nie jest aż tak ciepło (pogoda odwróciła się ogonem), wyszliśmy też z myszami do ogródka. Skoro wczoraj była Bronia, dzisiaj fotka ślicznej Mańki, która lubi pokazywać brzuszek:
Na wieczór Kochany włączył koncert, żeby Bronia mogła sobie obejrzeć; takoż, pierwszy rząd na koncercie Tiltu:
Sterana jestem; muszę swój wschodni łeb zamienić na łeb gaelicki.
Może jednak granola? A i owszem, zrobiłam, jemy.
Kochany zauważył, że wieczorem Bronia siedzi w oknie i czeka na nietoperze.
* a nieprawda, bo trzydzieści jeden, co odkryłam tydzień!!! później.
Takie wystawianie bebzona to dowód najwyższego zaufania do Was 🐈⬛💕🐾🐾
OdpowiedzUsuń@FrauBe, Mańka wystawia brzuszek, poza tym to jedyny kot jakiego znam, który lubi miętolenie łapek, tych poduszeczek znaczy.
UsuńŁadnie pozują do zdjęcia :) Dobrze, że ja nie muszę machać do nikogo w Departamencie, bo by mnie coś dopadło 😂
OdpowiedzUsuń@Tomku, koty to ślicznoty, więc mają łatwiej z pozowaniem :D
UsuńAkurat machania i rozmowy towarzyskie są spoko, ale dogadać się wewnątrz firmy nie jest łatwo; właśnie mamy taką czkawkę, się okaże, co z tego wyniknie.