2083. Sztorm Gerben ...

... nie był przeze mnie oczekiwany. Uświadomiłam sobie jego istnienie przed południem, gdy za oknem nasilać się począł wiatr i deszcz. Niedogodność, ale ostrzeżenia były tylko dla floty, na lądzie nic ciekawego; pogoda w sam raz do zalegania w sypialni i leczenia smarków. Tak też robiłam po śniadaniu: książka, drzemka, książka, drzemka, aż do drugiej po południu, gdy stwierdziliśmy, że trzeba wyjechać do miasta, kupić przynajmniej chleb i chusteczki do nosa. Przytrzymując kapelutki wsiedliśmy do Babci i zawędrowaliśmy do El Paso, by przy okazji kawy zrobić sobie przerwę na całkiem smaczny lunch (frytki ze słodkiego ziemniaka bardzo bardzo):

Po zakupach, pomni, że w drodze do miasta widzieliśmy na pasie powrotnym poważny wypadek i duży korek, wracaliśmy drogami n-tej kategorii przez prowincjonalne krajobrazy. W czasie tej podróży niebo częściowo się rozpogodziło: granatowe chmury na horyzoncie, bałwany morskie, a my z naszą Babcią skąpani w słońcu (po piątej znowu na chacie).

Reszta soboty to moje zaleganie i lektura, przerwane telefonem do mamy, przejętym później przez tatkę. Dzięki dociekliwości tatki zauważyłam, że jeszcze w lipcu ktoś z Archiwum Państwowego w Przemyślu odpowiedział mi "w sprawie" (przegapiłam tego maila). Poza tym pokazywaliśmy rodzicom Siuśkę Maniuśkę i Brylską Bronisławę; poza tym zaszłam "z mamą" do sąsiadki, żeby nakarmić koty. Przyjemnie. Po ósmej orient, że nie jedliśmy w zasadzie obiadu. Trudno, kalafior przeniesiony został na jutro. Miałam monofazę: wyjadłam cały pasztet i prawie wszystkie ogórki kiszone.

Wyniki lekturowania się: z sześciuset czterdziestu stron e-booka Jednoroczna wdowa Johna Irvinga (Prószyński i s-ka, 2016) przeczytałam dzisiaj z trzysta, zostało mi ok. pięćdziesięciu. Albo zaraz dokończę czytanie tej powieści, albo, co mniej prawdopodobne, przeniosę przygodę na niedzielny poranek. Jakkolwiek by nie było, mam poczucie osiągnięcia zamierzonego celu ;)