W czwartek marzył mi się weekend. Zasmarkałam się dokumentnie, więc po pracy (było łażenia w deszczu, z biura do Biura i z powrotem) ... poszłam z Kochanym na kawę do Costy przy Tesco. Byliśmy też chwilę w TK Maxxie. Potem obiad zrobiony przez Kochanego i moje zaleganie. Na nic nie miałam ani siły, ani ochoty (wieczorem wyszłam nakarmić koty Anne, ale nie zdobyłam się na więcej).
Dzisiaj mogłam pospać trochę dłużej, ale w końcu i tak trzeba było jechać do pracy. Merytorycznie, piątkowa burza mózgów w koledżu była stratą czasu, ale spotkałam dawno już nie widzianych Lorejn, Saren, Dejwa, czyli opłacało się wziąć z domu torbę na laptopa i ciągnąć sprzęt w tę i z powrotem jako rekwizyt uwiarygadniający. Skończyłam przed drugą i udałam się na azymut. W drodze napotkałam jeszcze Kalema; złapał mnie drobny deszcz (najgorsze pięć minut przeczekałam we wnęce pod sklepem). Wypiliśmy z Kochanym kaffki w Czarnej gapiąc się na ludzi za oknem.
Mini-twister sprzed kilku dni ułamał czubek jednej z jabłonek — po spacerze z kotami (niebo, mewy, szpaki, samotny gawron zawodzący, poświata jesienna, drobne sieci pajęcze na brązowiejących hortensjach), Fred uwolnił golden delicjusza od tego ciężaru. Nadal dokarmiam koty sąsiadki, poza tym dwuminutowym obowiązkiem unikam wszelkiej pracy domowej.
Mam dwa dni na jako takie wykaraskanie się z zasmarkanego marazmu (cieszę się, że za to Maniutce katar zelżał). Idę czytać nudną książkę, której nie mogę skończyć od kilku tygodni.
Zdrowia życzę! Nudna książka? Ja bym rzucił!
OdpowiedzUsuń@Tomku, czasem mi się zdarza, ale nie za często. Zazwyczaj kontynuuję z nadzieją.
UsuńZatem zdrowia! A Tomka popieram- szkoda czasu na nudne książki.😉
OdpowiedzUsuńDziękuję 👌😎
Usuń