2080. Normalizacja.

Dopadła nas jesień i zmienna pogoda, czyli wróciła irlandzka aura — w trakcie drogi do pracy oberwanie chmury, w południe w mieście nawet przyjemne słoneczko, po powrocie do domu deszcz, potem znowu spokój i niebo, o, takie dziwne:

Kochanego zdumiał widok trampoliny wyrzuconej na teren zielony przy wjeździe na nasze osiedle i jakieś walające się śmieci. Dopiero FB i Anne uświadomili mnie, że rano, kiedy pokonywaliśmy głębokie kałuże w Termon, pod naszymi oknami wystąpiło mini-tornado, które zerwało sąsiadce lampki z tarasu, a nam przypłaszczyło hortensje. No proszę.

Dotelepaliśmy się prowincjonalnymi drogami do domu, a tam na łóżku czekały na mnie prezenty: trzy T-shirty, dwa z kotami i jeden taki jak poniżej, bo Kochany kupił i sobie większy rozmiar:

O, to na wizytę u teściowej, zauważyłam mając na myśli oczywiście świekrę i naszą wizytę "bliźniaczków". Że kotki takie raczej asertywno-demoniczne, też pojadą ze mną na wyprawę za granicę.

Wieczorem na chwilę zaszłam do Anne ustalić, kiedy właściwie wyjeżdża i poprosić o jasny sygnał, bo mi takie rzeczy z głowy wypadają. Od jutra wieczór będę wpadać do niej, żeby podkarmić czworonożnych lokatorów. Poza tym, nihil novi. (w pracy o poranku znowu zajrzał Czarli i przyniósł nam słodycze; poznałam Dżejmiego, chyba będzie się nadawał). Od poniedziałku drapie mnie w gardle, chcę sobie wyobrażać, że zaraz minie. Właśnie zachciało mi się parówek i będą parówki, już się pyrlą w garze. Zrobiłam Kochanemu herbatę, gdyż nie mógł wstać — przebywa pod kotem, konkretnie pod drzemiącą Maniuśką. Bronisława, jak zwykle o tej porze, w oknie na czatach nietoperzowych. Życie rodzinne plum plum.