2134. Dobre wieści.

Deszczowy poranek i znośne popołudnie. Kochany zawiózł mnie do pracy, a po południu najpierw byliśmy w TK Maxxie uskutecznić poszukiwanie szlafroka (zdecydowałam się na szlafrok Benettona, w ciemnym odcieniu zieleni; na parterze sklepu rozmawiałam z miłą, starszą panią, którą pochwaliła moje siwe włosy), potem zajrzeliśmy na obiad do Borzalino. Poniedziałek, więc restauracja raczej pusta, przyjemnie dużo przestrzeni i jedzenie jak zwykle pyszne. 

Inne dobre wieści: zaplanowana operacja u świekry już się odbyła, podobno mama Freda czuje się nie najgorzej — tak wynika z relacji Wu; Katlin również jest po operacji, wyjęli z niej kamień gigant, Majk aż zapukał do nas i obwieścił Kochanemu, że będzie w porządku.

Dzień ma kocyk raczej krótki, nie wiadomo jak się ułożyć. Ledwie wróciliśmy do domu, ciemność zupełna. Mierzę szlafroczek, trochę sarkam, że jakiś taki nie dość oversizowy, ale kolor ma piękny, do reszty przywyknę (jest kaptur, to najważniejsze). Zaraz prysznic, zapewne jeszcze chwila blogowania, dwie chwile na lekturę i pora w kimono.