Takie mam przyzwyczajenie, że rano lubię się napić zielonej herbaty bez dodatków. Wszystko jedno jakiej, chodzi o to, żeby była zielona, bo czarna mi nie pasi smakowo. Więc gdy obudziłam się na dobre (budziłam się kilka razy, ostatni raz przed dziewiątą) i Kochany akurat do mnie zadzwonił z informacją, że zaraz jedzie (byłam wówczas jeszcze pod kołdrą, hamletując wstać czy nie wstać), poprosiłam go właśnie o zakup zielonej herbaty z Tesco.
Na śniadanie dojadamy resztki sosu z czwartkowego obiadu. Kochany dzwoni do tatki, przy okazji pokazujemy koty i snujemy różne rozważania. Zachciało mi się przy tym słonecznym chłodzie choć na chwilę ruszyć z domu. Jedziemy więc do miasta, do znanej nam Costy, w celu podziwiania nowego drajw sru. Nie wyjechaliśmy na długo, ot, kawka i małe ciastko, ploty na piętrze (siedzimy na górze i obserwujemy jak z siedem osób uwija się na dole), po drugiej wracamy. Droga bardzo jesienna, kolorowe liście, jak w Polsce. Trochę było kręcenia się wokół własnych ogonów, poza tym mąż zadzwonił do Perlistego, pytać co tam u niego w Niemcach i snuć filozoficzne historie o sensie życia.
Kochany zrobił nam obiad, zjedliśmy. Wskoczyłam na głęboką wodę genealogii XIX-wiecznych bidaków, którzy nikogo nie obchodzą (znalazłam ciekawe źródło jeszcze niezindeksowanych akt). Potwierdziłam fakt urodzenia się mojej prapraprababki po kądzieli, Marianny z domu Serafinowskiej, w rodzinie grabowskiego komornika. Odkryłam też, że jej z kolei matka, choć było wówczas powietrze czyste i marchewki bez chemii, na przednówku roku 1852 rozstała się z życiem. Pochodzenia matki nie udało mi się na razie wyśledzić, ale i tak odkryłam naprawdę dużo (wszystko dzięki BaSI) — mama mojej prababci Marianki zmarła bardzo młodo i pamięć o jej przodkach wydawała się stracona na zawsze. Posiedzę.
To chyba sporo roboty przy genealogii?
OdpowiedzUsuń@Tomku, to hobby, swego rodzaju praca detektywistyczna, wymaga skupienia i przemyślenia, gdzie tkwi błąd (w powyższym przypadku miałam błędny rok urodzenia, znalazłam prapraprababkę, gdy założyłam, że warto jeszcze przejrzeć duplikaty akt z innych lat). Robotą bym tego nie nazwała, takie skupienie porównać można do układania puzzli :)
UsuńRozumiem. Czyli przyjemności 👍
Usuń@Tomku, zdecydowanie. Nikt mi za to nie płaci, a poza moimi rodzicami, którzy są pasjami zaciekawieni, nikogo to nie obchodzi, nie mam też dzieci, które mogłabym drzewem obdarować w celu wspólnego napawania się. Czyli czysta rozrywka i relaks, bo ja mam tak, że najgłębiej relaksuję się, gdy myślę nad rzeczami, które nikomu do niczego się nie przydadzą ;)
UsuńNie miałabym cierpliwości do żmudnego grzebania w genealogii, na szczęście ciocia (siostra mamy) pruje jak lodołamacz i w ciągu dobrych kilku lat dokopała się już do XVII wieku. Ale ja nie o tym. Rzuciło mi sie w oczy i na mózg, że tak fajnie sobie żyjecie, powoli, spokojnie, lajtowo. Jak ja bym tak chciała...
OdpowiedzUsuń@FrauBe, tak jak napisałam wyżej do @Tomka, to przyjemność takie grzebanie. Mam duszę archiwistki-odkrywczyni, fakt odnalezienia czegoś, czy przewidzenia jakichś sytuacji i wątków jest dla mnie nagrodą samą w sobie (w przypadku linii kobiecej, XVII wiek w mojej rodzinie to marzenie niespełnialne -- już mi praprapraprababka znika za rogiem).
UsuńNigdy nie chciałam wychodzić za mąż. I nadal trzymałabym się tego planu, gdyby się nie okazało, że w parze z Kochanym żyje mi się po prostu lepiej :)
Moniko, że się tak wetnę, czy życie w parze i ślub są jakoś nierozerwalnie związane ze sobą? 😉
Usuń@Aśka, nie są, ale w naszej kulturze i w moim przedziale wiekowym, ślub jest naturalną konsekwencją, która nie zachodzi tylko wówczas, gdy są przeszkody obiektywne (brak rozwodu, złe konotacje związane ze ślubem, czyli strach, albo najpopularniejsze: zaklepane, ale się jeszcze rozejrzę).
Usuń