2382. Zapowiedzi.

Jak ja się sobie podobam! Nowe kierpce, stary kapelusz, złota bransoletka na gołej ręce (pierwszy raz w tym roku wyłącznie krótki rękaw, żadnej kurtki, sweterka, narzutki) — upał. Praca z grupą na finiszu, jestem trochę zakręcona i wszystko chcę zrobić na raz, co jest bez sensu, bo oczywiście po przeładowaniu mózgu popełniam błędy. Przypominam sobie w tym wszystkim, żeby zagadać do Agniechy (hej, Agniecho!), może niedługo się spotkamy. Za dwa tygodnie lot ...

Popołudnie podobne do każdego dnia w tym tygodniu: po obiedzie spacer z kotami, po kotach spacer nad morzem. Grzebacze od ocieplenia wydeptali trawę, popsuli furtkę i jeszcze wczoraj zniknęli. Za to zapowiedział się gość od okien; ten przynajmniej zadzwonił. 

Lata kontynuacja. Anne absolutnie upalna powieszczyła nam, że trzeba brać garściami, bo już deszcz pojawił się w Galway i idzie ku nam. Przy okazji rundki z psem Iva znowu zatrzymała się, żeby plocić: do dyżurnego tematu remontowego dokoptowała temat pustostanu po Annie — rzekomo zna imię nowego lokatora, który będzie mieszkał obok nas, i tak to przedstawiała, że no niby nie wiadomo, czy to dobrze, nie wiadomo. Jako że jestem z powodu pracy podrażniona tematyką irlandzkich nierobów, mogłam się jeno lekko uśmiechnąć, bo przecież jej nie powiem, żeby się spojrzała na siebie.

Na długiej plaży, która ostatnio tak nas miło rozpuszczała przestrzenią, tłum. Musieliśmy parkować niedaleko namiotów, bo na regularnym parkingu nie było miejsca. Wieczorem się mi przypomniało, że w lodówce przebywają kupione wczoraj truskawki. Mniam.