2402. Dzień szósty.

O czwartej nad ranem obudził mnie silny deszcz, burza z piorunami, musiałam wstać, żeby zamknąć okno; okazało się później, że nikt oprócz mnie tego zjawiska przyrodniczego nie zarejestrował. Może więc jestem zającem pod miedzą z okiem zawsze gotowym do otwarcia. 

Środa była znacznie wolniejsza w porównaniu z ostatnimi dwoma dniami. Mieliśmy z Agniechą pogadankę poranną, poczem, wyturlawszy się i wydrapawszy się po leniwych brzuszkach, o jedenastej wyjechaliśmy we troje do Jeleniej na brunch w to samo miejsce Januszowe, co w poniedziałek (wcześniej zajrzeliśmy do pałacu w Miasteczku, żeby odebrać klucz od pokoju i mieć z głowy martwienie się, czy zdążymy na czas; Janusza brak, za to pierogi z jagodami tak samo dobre). Po udanym posiłku podjechaliśmy do pałacu w Pakoszowie na kawę (statysta postanowił kosić trawnik centralnie przed nami, poor devil). Był jeszcze przystanek w Kopańcu, oraz widok spod dawnego Förstelbaude w Gierczynie (ośrodek odrestaurowany dość festyniarsko, w stylu hotelu dla nowej-klasy-średniej).

Po tych podróżach lokalnych, o piątej byliśmy ponownie w zakątku Agniechowym tchnącym zenkiem. Obejrzeliśmy umocnienia przeciwpowodziowe, napiliśmy się zielonej herbaty, pogadaliśmy, zapuściłam ciekawskiego żurawia do prywatnego siedliska i dostałam w prezencie książkę oraz poradę w jakiej kolejności czytać historię wiedźmińską.

W Miasteczku pojawiliśmy się o ósmej; pałac wydawał się zupełnie opuszczony, ale mieliśmy kod do budynku i klucze do pokoju (znowu, tak jak w 2021, gdy byliśmy tutaj z tatką, urzędujemy pod jedynką), więc brak ludzi i duchów w niczym nam nie przeszkadzał. Rozpakowaliśmy lary i penaty, odbyłam krótką rozmowę z mamą (oberwanie chmury i lokalne podtopienia w Tcy), i wyjechaliśmy za rzekę. Ciocia eR była zaskoczona, przyjęła nas jednak miło, mogliśmy w jej lodówce zdeponować zapasy kiełby, strzeliliśmy po herbatce, zerknęliśmy na mecz Anglia-Argentyna, i wyszliśmy w ciemniejące miasto.

2400. Dzień czwarty.

Pobudka była wczesna, piąta rano, na szczęście rodzice mają zwyczaj bardzo wcześnie budzić się do pracy, więc im nasza ekstraporanna eskapada nie przeszkadzała. Musieliśmy być kwadrans po ósmej na Nadodrzu, żeby z dworca kolejowego odebrać Pana Od Espresso. Wszyscy mamy wolny rozruch, koty jedzą śniadanie najszybciej.

Wyjechaliśmy z domu przed rodzicami. Asnyk wiozący PoE był trochę spóźniony, mogłam podziwiać przedwojenny dworzec ulegający entropii oraz zauważyć, że ogłoszenia są w trzech językach: polskim, angielskim i ukraińskim, bo takie są czasy. Lubię pociągi. Po przywitaniu z PoE cisnęliśmy dalej. Najpierw El Gato na Gubińskiej, następnie podróż do Jeleniej i brunch w Skradli Widelce (maciupka sytuacja, dosiedliśmy się do Lesława z rodziną, pierogi z jagodami boskie) → spacer Jelenią (→ bazylika mniejsza Erazma i Pankracego → napitki w Aroma Cafe → mijanka z cerkwią Piotra i Pawła → krótka wizyta w kościele garnizonowym, co łaska 5 złotych). GPS w telefonie i skręt w ściernisko. O miejscu Agniechy nie miałam wyobrażenia, dałam się zaskoczyć z wielką przyjemnością. Łąka za płotem śpiewa. Ciepło bardzo.

2382. Zapowiedzi.

Jak ja się sobie podobam! Nowe kierpce, stary kapelusz, złota bransoletka na gołej ręce (pierwszy raz w tym roku wyłącznie krótki rękaw, żadnej kurtki, sweterka, narzutki) — upał. Praca z grupą na finiszu, jestem trochę zakręcona i wszystko chcę zrobić na raz, co jest bez sensu, bo oczywiście po przeładowaniu mózgu popełniam błędy. Przypominam sobie w tym wszystkim, żeby zagadać do Agniechy (hej, Agniecho!), może niedługo się spotkamy. Za dwa tygodnie lot ...

Popołudnie podobne do każdego dnia w tym tygodniu: po obiedzie spacer z kotami, po kotach spacer nad morzem. Grzebacze od ocieplenia wydeptali trawę, popsuli furtkę i jeszcze wczoraj zniknęli. Za to zapowiedział się gość od okien; ten przynajmniej zadzwonił. 

Lata kontynuacja. Anne absolutnie upalna powieszczyła nam, że trzeba brać garściami, bo już deszcz pojawił się w Galway i idzie ku nam. Przy okazji rundki z psem Iva znowu zatrzymała się, żeby plocić: do dyżurnego tematu remontowego dokoptowała temat pustostanu po Annie — rzekomo zna imię nowego lokatora, który będzie mieszkał obok nas, i tak to przedstawiała, że no niby nie wiadomo, czy to dobrze, nie wiadomo. Jako że jestem z powodu pracy podrażniona tematyką irlandzkich nierobów, mogłam się jeno lekko uśmiechnąć, bo przecież jej nie powiem, żeby się spojrzała na siebie.

Na długiej plaży, która ostatnio tak nas miło rozpuszczała przestrzenią, tłum. Musieliśmy parkować niedaleko namiotów, bo na regularnym parkingu nie było miejsca. Wieczorem się mi przypomniało, że w lodówce przebywają kupione wczoraj truskawki. Mniam.

1641. Aklimatyzacja.

Na starcie dnia odbyła się w ogrodzie rozmowa z Maciejem Dyplomatą. Kot mnie przywitał i pozwolił się pogłaskać. Inaczej niż Rózia, która tylko podeszła z zaciekawieniem sprawdzić, czy ja to rzeczywiście ja. Inspektor żywności (Wojtuś) żądał dostępu do kaszanki wyciągniętej z lodówki (Kochany miał ochotę na tradycyjne śniadanie w domu pod lasem, podczas gdy jego żona zadowoliła się bułką z pomidorem i jajkiem). Malinka wyleguje się na tarasie, i coraz wolniej podnosi się z legowiska; cóż, starość (ale Gosia, jej siostra, jest nadal rześka).

W samo południe byliśmy umówieni u fryzjera i prawie się wyrobiliśmy ;) Po fryzjerze poszliśmy do Kota, gdzie zupełnie przez przypadek naszliśmy kolegę Narodzonego z żoną. Przywitaliśmy się, uścisnęliśmy sobie dłonie, przedstawiłam Freda. To jest ciekawa sytuacja, bo wiele lat temu kolega Narodzony nie należał do moich faworytów, ale z perspektywy czasu inaczej oceniam sytuację. 

Po kawie i cieście (sernik sernikowy był przepyszny) zaszliśmy do Rossmana i umówiliśmy się z rodzicami na obiad u chińczyka. Potem rodzice wrócili do domu, a my poszliśmy przez miasto do samochodu i podjechaliśmy do zdroju, żeby przejść się naokoło stawów. Pomimo chmur pogoda była niezła, będzie cieplej, a taki przejściowy dzień pozwoli się nam zaaklimatyzować. 

Gdy wróciliśmy na wieś, przed wjazdem na podwórko musiałam przenieść na rękach tego jegomościa, bo spał za płotem, zbyt blisko drogi (Miałczysław, kot dochodzący):

Jest łagodny i burczy tylko na innego kota dochodzącego, Filemona (który wylegiwał się cały czas w ogródku na jednym z rozstawionych krzeseł).

Rodzice też byli zmęczeni zarwaną nocą; nigdzie indziej nie wychodziliśmy, pod wieczór niebo jeszcze bardziej się zasnuło; jemy kolację, zerkamy na Skąpca z de Funesem; oboje klikamy pokrzepiająco. Mimo leciutkiego zlasowania mózgu przypomniało mi się, żeby odezwać się do Agniechy :)