1800. Cold snap.

Góry Mourne nie kłamały, zapowiedziały zimę i jest. Rano świat pokryty szronem, słonecznie, chłodno, zamarzły poidełka, skrzepła ziemia w doniczkach z cebulami narcyzów. Miało nie być ptasiej stołówki, ale nie godzi się w taki dzień (jestem miękka jak stary jasiek). Były więc ziarna, suszone robale, kawałek zepsutego naleśnika (w sensie: w nieregularnym kształcie, ale świeżego), poza tym ze zmarniałego elstara zerwałam kilka jabłek, przekroiłam i dodałam jako witaminki (pan kos od razu się pojawił bardzo kontent z zaistniałej sytuacji). Na początku przyleciały dwa szczygły (czyli stado musiało się czaić w pobliżu), do szpaczej czeredy dołączył rudzik, mignęła mi też gdzieś pliszka, oraz nieśmiała modraszka, a między wróblami znowu pojawiła się jedna zięba. Regularsi:

Upiekłam kilka naleśników, dobre wyszły (tylko ten oddany ptakom był w kształcie Wyspy Północnej). Po kaffce zabrałam się za przygotowania na jutro, a Kochany wyjechał do miasta, nadać paczkę do Krakusów i zrobić zakupy spożywcze (inauguracja zimowej uszanki). W trakcie pracy weszły mi dwa naleśniki do spółki ze smażonymi jabłkami od Jot, palce lizać (zupełnie zapomniałam jak bardzo lubię smażone jabłka, gdybym nie była ujową panią domu, byłabym sama zrobiła). Kochany wrócił z miasta po kilku godzinach (jeszcze nie do końca się wyrobiłam), z prowiantem i pomysłem na prezenty dla Katlin i Majka (kosmetyczki); po rozłożeniu całego majdanu, Fred zrobił nam obiad bardzo pyszny (zjedliśmy o szóstej). Potem dostałam newslettera od Ganszyniec na temat sensu brzydkości listopada i bezsensie świętowania bez przerw. Już do tego doszłam sama, ale zapisuję w kajeciku adekwatne opowiadanie Le Guin do przeczytania. Nie będę więcej mówiła, że listopad jest brzydki, to się rozumiem samo przez się ... i tak właśnie ma być.

Wieczorem jeszcze rozmawiam z Anne, o księżniczce Junonie, kiedy będę się nią opiekowała, oraz o kotach ogólnie, bo to zawsze dobry temat.

1326. Stres i sen.

Dzisiaj odbębnione zostało wczoraj, więc nie musiałam się zrywać na czas. Ale i tak grzebałam się ze stroną firmową i wysyłaniem newslettera, więc trochę mnie to zjadło. Po południu łeb boli od patrzenia w ekran. Pociesza mnie trochę inny newsletter, od Ganszyniec. Ten akurat z sensem, ciekawy, wiem, że autorka pojawia się i znika walcząc z demonami, ale po drodze inspiruje. 

Przyszło mi zawiadomienie z banku, że zamieniają mi rodzaj konta z jednego na drugi (akurat w moje urodziny). 

Kochany był na basenie i zrobił nam zakupy. Obiad: linguine z pesto leciuchno wyszłym z daty, na deser jogurt waniliowy z granolą. Potem zaczęłam kombinować, czy laptop łączy się mi z telewizorem, bo chciałam coś obejrzeć. Połączył. Zaczęłam więc oglądać dokument o Woodym Allenie, ale po jakichś dwudziestu minutach dałam się pokonać senności i powędrowałam do łóżka. Wstałam dopiero przed ósmą. 

Senny wid był jednym z lepszych ever jakie pamiętam. Niestety, nadal pisałam w nim pracę (nie ja jedna, przez moment śmignęła mi w tle dr Pierzasta oraz jej koleżanka tłumacząca komuś po co piszemy), ale jednocześnie byłam postacią w filmie, częściowo kryminalnym, który startował do ważnej nagrody. A w nim podziemny dom sąsiadujący z celtyckimi zabytkami, z kamiennym murem ogrodowym z którego wychodziło się na ... nieckę betonowego kanionu. Dom zresztą mienił się możliwościami. Raz był położony w dole betonowej dziury, innym razem jego drzwi frontowe wychodziły na ludną ulicę afrykańskiego miasta z piętrowymi, słomianymi domami, a potem na nasze wybrzeże. Było w tym śnie nasze morze, błyskające falami. Nasze szczury tańczące w świetle księżyca. Kora Jackowska wyrywająca sobie włoski spod pachy oraz kobieta w gumofilcach, która pływając w morzu zamieniała się w wieloryba. Ktoś kogoś zabił. Z całą pewnością kochał się we mnie gwiazdor starego kina (i gdy teraz o tym myślę, scena przypominała film Może pora z tym skończyć, bo był to przerywnik muzyczny). Obudziłam się tuż po tym, jak niezrażona szczurzym tańcem i przypływem podchodzącym do ogrodu zaintrygowałam się otwartymi drzwiami na tyłach i znalazłam za nimi kobietę w gumofilcach (teraz już bardzo podobną do Goshi), która karmiła sucharkami wielkiego, czarnego psa. Pies ciamkał, słońce pięknie zachodziło, kobieta stwierdziła, że jeszcze tu posiedzi, bo szkoda dnia. 

Minęła następna godzina. Wypiłam zieloną herbatę, zjadłam trochę czekolady podsuniętej przez Freda. Waglewski gra dla żony. Jeszcze się nie pozbierałam.

807. To jeszcze nie koniec.

Długo gmyrałam się w łóżeczku. Wstawiłam pranie, zagotowałam wodę, weszłam na blogsferę (po pięciu minutach zgłosiłam jednego bloga za szerzenie fake newsów podważających procesy demokratyczne, bo taka już jestem), chwilę porozmawiałam z Fredem pijącym kawę w Dublinie i zagadałam się messengerowo z Marksistką o jakimś gościu, który będąc w Irlandii miał inne poglądy, teraz ma inne i właśnie zbiera na pomoc dla Ukraińców. Typowy mitoman, nie wiemy jak go zdemaskować, z pewnością kradnie cudze osiągnięcia. Przy okazji olśniło mnie, że niechęć mojej mamy do rozmów wideo to naprawdę może być objaw autyzmu. A tymczasem Ryszard grzeje się na parapecie okna sąsiada. Na śniadanie krewetki :E 
___
edit 14:15  Po śniadaniu wróciłam do rozmowy z Marksistką, tylko tym razem sprawy wagi państwowej były poruszane, jak dobrostan kota Ryszarda oraz abp Chomika. Chomik jest w wieku sędziwym, rozbudowuje swoją kurię metropolitalną, mnoży żądania i gryzie. Potem zadzwoniłam do taty, chwilę porozmawialiśmy o literaturze. Gdy wyszłam rozwiesić pranie trzask drzwi usłyszała Anna, zaszła więc do ogródka, żeby się ze mną  podzielić emocjami na temat tego co słyszy w irlandzkich mediach o wojnie. Ech, no. Wystawiłam narcyzy na pokaz, założyłam czapę (jeszcze chwilę popatrzyłam na dwie wrony, które przyleciały do kulek wystawionych w ogródku i deliberowały jak tu odlecieć z takim obciążeniem), aparat do ręki i poszłam. Wspólne geny, moje i Fredowe, są niechybnie związane z łażeniem. Początkowo chciałam tylko iść pod klify, żeby zobaczyć ptaki. Ale potem zapragnęłam lepiej zobaczyć królicze nory, to stwierdziłam, że podejdę pod górę. Gdy podeszłam, dlaczego by nie dojść do punktu widokowego na Północną? Gdy doszłam i tam, pomyślałam, że widać port i bez sensu jest wracać tą samą drogą :)
___
edit 18:15 Jak człowiek wychodzi do ogródka, zawsze można kogoś spotkać. I tak, Katlin się napatoczyła. Było oczywiście o wojnie. I jeszcze piesek Anny Emerytki zmarł w zeszłym tygodniu, taki mały, czarny, kudłaty. Słucham, jak Ganszyniec nawija o kulturze. W porządku jest. A Fred już w Drołdzie, jedzie do mnie.
___
edit 20:15 Skoro jesteśmy już po obiedzie, mogę napisać, że to był całkiem przyjemny dzień, pierwsze wiosenne koszenie traw na osiedlu. Choć oczywiście nadal jestem zdania, że dla dobra nas wszystkich Putin musi umrzeć.