1943. Zmianę ...

... czuć w powietrzu; mgła widoczna dotąd na horyzoncie przeciskała się w kierunku plaży, na niebie pojawiły się chmury niewidziane przez ostatnie dwa dni. Obudziłam się zaplątana rękami i nogami we Freda, mruczeliśmy sobie do uszu jak dwa koty. Śniadanie było więc późno, trzeba się było najpierw rozplątać. Kochany dłubał przy tekście; udałam się nad morze sama, pozdrawiając po drodze przechodniów. Iva spacerująca z psem zamachała do mnie i podzieliła się świeżynką: jest kasa na remont domów, Iva twierdzi, że nasz będzie pierwszy. Super, oby szybko.

 

Doszłam tylko do kawiarenki, przysiadłam na chwilę, i w drogę powrotną. Reszta dnia blogowo-domowa; Kochany pracuje nad tekstem, za oknem mżawka, sąsiedzi cisi jak myszy pod miotłą. Po obiedzie obejrzeliśmy film, Aż poleje się krew (2007) z Danielem Day-Lewisem, płytę dvd pożyczyliśmy od Ka wieki temu. Świetny.

1903. A Day of Delights.

Kochany zawiózł mnie do pracy i przywiózł z powrotem. Po południu spotkaliśmy się w Czarnej nad kawami.

W pracy, jak to w pracy. Saren rozkminia system myląc daty, poza tym dwóch uczniów zostało skreślonych z listy, tych co trzeba, więc osły z wozu, koniom lżej.

Po wyjściu z kawiarni poszłam z Kochanym do miejskiej biblioteki, żeby z konta tymczasowego uczynić stałe członkostwo. Zajęło to dosłownie minutę. Dostałam dwie karty z kodem na wszystko, książki papierowe, e-gazety, ebooki, audiobooki i Internet na miejscu. Przy okazji spaceru zauważyliśmy, że w miejsce starego, dobrego Stockwell Artisan Foods, które zamknęło się ponad rok temu, powstaje nowa, obiecująca przystań o nazwie Loaf'd. Będziem testowali w swoim czasie ;)

W domu odpoczynek, obiad niezobowiązujący, każdy je co innego, testuję mężowski bigos (bdb). Kochany pracuje nad tekstem, wspólnie podglądamy kreacje z Oscarów oraz kolejne wersje piosenki Až to se mnu sekne.

1764. Carry on.

Kolejny dzień, kolejne zajęcia, walczyłam z gardłem, jakoś udało mi się dotrwać do końca. Kochany przyjechał po mnie o wpół do pierwszej, o pierwszej już byłam w domu (mój Anioł). Małżonek zrobił obiad, a ja się snułam. Nie bardzo uśmiechały mi się dzienne pokładanki, ale mięśnie bolały i ogólnie byłam dość rozkojarzona. Piję więc kawę, próbuję czytać, trochę drzemię. Napoczęłam zbiór opowiadań Bory Chung, Cursed Bunny, dokończyłam też rozwleczoną w czasie lekturę O stawaniu się sobą Carla R. Rogersa (Rebis, 2023). Tę ostatnią książkę nosiłam w czytniku miesiącami, chyba trzy razy leciałam z nią nad Europą w tę i z powrotem. Forma eseju tym razem mnie nie porwała, ale nareszcie koniec. 

Kochany zamówił sobie dochtóra na jutro (oko się grzebie mojemu misiu) oraz zadowolony bardzo chodzi, bo rozmawiał z panem reżyserem i była wymiana opinii na temat Fredowego projektu. Był też telefon od Wu, typowa aktualizacja sytuacji rodzinnej. A że w głowie mam papkę bardziej niż zwykle, mężulo mój kochany zaproponował obejrzenie Poranku Kojota (2001), na co chętnie przystałam. Jest lepiej, coś mi dolega, ale czuję jakby zeszła ze mnie gorączka. Nawet poczułam głód, więc po dziesiątej wieczorem zjedliśmy na spółkę robaki smażone w maśle czosnkowym. Jakam szczęśliwa, że jutro wolne, będę sobie mogła chorować wzdłuż i wszerz. 

1706. Pacyfikuję emocje.

Poszłam spać po północy, ale i tak wygramoliłam się z wyrka przed siódmą. O dziewiątej antybiotyk i kropelki dla Junony. Po śniadaniu spacer z Kochanym, nawet miałam taką fantazję, że boso chodziłam (nie wiem, czy nie za bardzo ułańską, bo woda jesiennie chłodna; w drodze powrotnej, pod wpływem mijanych czworonogów, zastanawiamy się jaką poezję pisałyby psy; wrrrr wrrrr hau hau, coś o odrzuconej miłości i o charcicy topiącej się w jeziorze gdzieś pod Mullingar).

Po obiedzie drzemka (wiadomo, niedospanie, poza tym jednak się wychłodziłam); Kochany nadal pracował nad tekstem i rozmawiał nawet w tej sprawie z Perlistym. Kolega mu pomógł, ale osobiste wieści miał nieciekawe, jest akurat w Polsce a dopadły go problemy zdrowotne, był SOR i czarnowidztwo. 

Postanowiłam odłożyć stres związany z nową pracą na później. Wysłałam cv do innej oferty, nawet ciekawej. 

Junona niezmiennie zachwycona Rysiowymi przysmaczkami. Anne wraca jutro (przesłała mi link do informacji, że kot, który kilka miesięcy temu był jakiś czas uwięziony na tylnej ścianie Moorlanda, szuka domu; wiadomo, sugestia, czy to może nie ten kot; faktycznie, ładny rudzielec)

1697. Długi piątek.

Piątek zaczęłam kilka minut po północy kończąc czytanie Is Mother Dead Vigdis Hjorth (Verso, 2022). Świetne, oj, świetne. O poranku zamęczałam Kochanego opowieściami.

Fred miał dzisiaj wolne i przez większość dnia przeżywał męki twórcze (dopieszcza i cyzeluje swój tekst). W porze obiadowej, po krótkiej inspekcji lodówki, zdecydowaliśmy, że zamiast zjeść co tam mamy, odłożymy to na jutro i pojedziemy do El Paso na suszi. Po suszi był spacer do 3r Place i księgarni (to drugie bez celu, tym razem nic nie kupiłam, tylko sfotografowałam jedną książkę).

Wróciliśmy do domu przed siódmą wieczór. Zadzwoniłam do mamy, bez planów i wieści, tak sobie pogadać (nawet obejrzałyśmy razem bieg Kaczmarek na 400 m). Potem Kochany długo rozmawiał ze Stu; wtrąciłam swoje trzy grosze, ale nie chcąc im przeszkadzać przeniosłam się do sypialni i za jednym posiedzeniem pochłonęłam scenariusz filmu Wszystko będzie dobrze (Świat Literacki, 2008) tandemu Szymborski/Brutter/Wiszniewski, tak dla przypomnienia (przez co znowu nieomal zapomniałam o czekającej na mnie Junonie).

Kochany idzie jutro do pracy, więc wcześniej wskoczył pod kołderkę. Jako żem sałatki pełna, siedzę trochę dłużej.

1630. Po weekendzie.

Dzisiaj jeszcze wolne, ale oboje przywołujemy się do porządku i struktury. Po śniadaniu przez godzinę przeglądałam kalendarz Gronji; Kochany też zaczął w końcu dłubać we własnym projekcie. Pogoda nieco nam pomogła, bo słońce przygasło, horyzont zasnuł się brudnawą mgiełką.

Zeszłej nocy Anne wróciła do domu. W przerwie elfowej dłubaniny zagadałam do niej na messengerze. Spodziewała się turbulencji (chyba nawet przyjechała ze znajomą), więc odetchnęła z ulgą i już zmieniła zamki w drzwiach (okazuje się, że rozwiodła się z Majkelem jeszcze w styczniu i jedynym problemem była jego ciągła obecność).

Gdy Fred robił obiad, chwilę grzebałam w ogródku przed domem i odbyłam sąsiedzką pogawędkę z Anną (jak widać, przyschła kwestia szpakowa). Po obiedzie wyjechaliśmy na zakupy spożywcze i kawę. Kochany kupił mi w TK Maxxie piórnik, nabył też drugą parę fikuśnych, zausznych słuchawek Bang & Olufsen, bo pierwsza dobrze się u mnie sprawdza. 

Zerkam na prognozę pogody w Polsce prawie każdego dnia. Chwilę rozmawiałam na ten temat z mamą (liczę na możliwość spakowania ubrań, których w oziębłej Irlandii nie pozbawiłam metek od kilku sezonów).

Znowu trzeba nastawić budzik na szóstą. Ble.

1553. Dziwne melodie.

Wczoraj większość dnia, nawet spacerując z Kochanym za rękę w Tesco, miałam w głowie lament Dydony (to musiała być Jessye Norman), dzisiaj od rana grały mi Pszczoły Brodsky'ego w wykonaniu Czyżykiewicza. Fred mi na to, że u niego gra Yakaty Sax (melodyjka z Benny'ego Hilla). Wcale się nie dziwię. Zjedliśmy śniadanie (znowu zrobiłam guacamole), Kochany wstawił pranie i właśnie wyszedł je rozwiesić.
___
edit 17:30 zaczęłam czytać Odrzanię Zbigniewa Rokity (Znak, 2023). Pranie trzeba było ściągnąć do domu przed naszym wyjazdem do Drołdy. Całkiem znośny poranek zamienił się w szare południe i mokre, wietrze popołudnie. Wyjechaliśmy po nic, tak naprawdę głównie po to, żeby rozprostować nogi. Najpierw Costa, potem spacer po TK Maxxie (do domu przywieźliśmy ze sobą prostokątne naczynie żaroodporne, które będzie robiło za parapetową miskę na pomidory), przejazd do Woodiesa i spacer tamże. Gdy skończyliśmy, niebo się zdecydowało (wystarczyło, że weszliśmy na powrót do domu i właśnie zaczęło konkretnie lać).
___
edit 20:20 nadal leje i wieje. Kochany rozmawiał z Perlistym o potencjalnym przyjeździe przyjaciela (może maj). Po późnym obiedzie zadzwoniłam do tatki z pytaniem jak się czuje; chyba lepiej (tak w każdym razie twierdzi). Nie mam ochoty na przeglądanie papierów do pracy, chociaż taki był plan poranny (jednak wieczorem wszystko wygląda inaczej, feck it). Rozglądam się za filmem do wspólnego z mężem oglądania.
___
edit 22:30 Obejrzeliśmy Bierz forsę i w nogi (1969) Allena (autor przed szczytem formy, ale widać zaczątek charakterystycznych wątków). Trzeba nastawić budzik na jutro rano (aggrfgrghh!). Fred niezadowolony ze swojego tekstu (właśnie go ponownie przeczytał) przeżywa stresy twórcze i dokańcza zmiatanie z talerza obiadowych ogórków w majonezie.

1549. Widoki.

Obudziłam się kwadrans przed budzikiem, z myślą, że idzie ku lepszemu. Dziwna myśl, biorąc pod uwagę, że nadal mamy zepsuty termostat i zaczęliśmy ogrzewanie obsługiwać ręcznie (pomimo siąpiącego deszczu rano w domu było ciepło).

Reszta dnia mniej lub bardziej w porządku. Gdy wyszłam do Czarnej w porze lunchu, w kolejce stanął za mną Fr Damo (jest niższy ode mnie i stara się unikać rozglądania, wiadomo, lokalna gwiazda). A tymczasem Fred odebrał telefon z councilu (?), przyszedł jakiś gość i powiedział, że oni już nie zajmują się serwisowaniem bojlerów. Więc zwyczajowo, po pracy wizyta u pani z okienka (tym razem trafiła się mi Brenda), która zrobiła duże oczy na takie nowości. Zapytam, mówi. Super, Brenda, zapytaj, pomyślałam. W domu dobry obiad, rozmowa z rodzicami (o zębach tatowych i opowiadaniu Fredowym), Nick Cave z Blixą, dokończenie Ciemno, prawie noc Joanny Bator (Znak, 2021). Czytając stronę 499 dostałam ciar na całym ciele (nie że coś jest ekstremalnie ciarogennego na tej stronie, bo tak naprawdę nie wiem, ale odczucie było prawdziwe). Kochany przeżywa męki twórcze.

Przed nami rozpościera się czterodniowy weekend.