W południe jest trochę chłodniej niż wczoraj, zakładam długi rękaw i maszeruję nad wodę. Trafiam idealnie w szczyt przypływu, morze jest pięknie wzburzone, chodzi się przyjemnie, bo łba jeszcze nie urywa. Spotykam zawsze uśmiechniętą panią, która idzie brzegiem morza na bosaka, dla zdrowotności, jak mi mówi. Wymieniamy tylko grzeczności, postanawiam ją zaczepić następnym razem. Po obiedzie pogoda na chwilę znowu się rozaniela. Fred wyjeżdża do Blanchardstown, a do drzwi niespodziewanie puka Padraig z młodocianym praktykantem w równie brudnych spodniach. Panowie montują, co mieli zamonotować, i przy okazji odpowietrzają wszystkie grzejniki przed zimą. Z rzeczy miłych i niespodziewanych — byłam na liście rezerwistów na niedzielną sesję jogi i zwolniło się miejsce, chętnie z tego skorzystam. Wieczorem pochłonęło mnie oglądanie zdjęć z archiwum. Może i dlatego Marzyciel (2004) wszedł mi słabo. Chociaż epoka kręci mnie jak najbardziej i dzieciaki fajnie grają, cała reszta za prosta, i zbyt napisana pod Deppa, który wpadł w pułapkę "oryginalności" przechodzącej w brud pokryty żelem do włosów. Do tego temat: pan zabawiający cudze dzieci. Jakże inaczej odbiera się to dzisiaj.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz
Bardzo proszę, nie komentuj jako anonim.
Miej na uwadze Czytaczu, że moderuję komentarze, tak więc wypowiedzi, które nie zostały podpisane nickiem zazwyczaj lądują w koszu bez zbędnych dyskusji. Pozdrawiam.