Spędziłam dzisiaj czas na zajęciach takich jak m.in. odkurzanie podłogi w kuchni, wydłubywanie z bezrękawnika nazwy firmy w której pracowałam, łatanie dziury w swetrze i prasowanie. Co za nudy. Prędko się nie powtórzy ;) Do tego torturowałam się serialową wersją Emmy z 1972 roku. Paskudztwo, które odsłania nudną rzeczywistość za klasycznym tekstem. Fred wrócił o piątej rano i w sumie wstał wcześniej niż zamierzał, na tyle wcześnie, żeby odebrać ciepłe sconesy od Katlin, a przed obiadem zostać obdarowanym przez Thomasa dorodnym filetem z dorsza (w związku z czym plany obiadowe uległy zmianie, gdyż świeży dorsz wymaga adekwatnej asysty). Po obiedzie udał się do pracy, zostawiając dobrą żonę na pastwę strasznych czynności wymienionych na początku. Do tego rozpuszczony kot, któremu przysnęło się na kanapie po południu, a teraz domaga się wypuszczenia na nocne lambadziarstwo biadoląc jak dwulatek. Zasługuję na coś dobrego. Zagraj to jeszcze raz, Sam (1972)?
Czy dobrze rozumiem, że dla ciebie "Emma" w lekturze była nudna?
OdpowiedzUsuńCzytałam ją 20 lat temu i ... nie pamiętam wrażenia. Może to jest wskazówką. Natomiast ta stara serialowa wersja jest odarta z komizmu, za to bardziej brytyjska, wyobrażam sobie, że bliska faktycznym relacjom. Jeśli tak, to ówczesne życie wiało grozą pustki i beznadziei.
Usuń