286. Pierwsza połowa poniedziałku.

Początek dnia był ciężki. Fred miał się obudzić o 3:30 rano, bo zaczynał pracę o siódmej. Spałam więc czujnie jak królik planując, że wstanę razem z nim, napiję się kawy i pokrzątam się przed świtem (taki plan dnia czasami sprawia mi przyjemność). Niewątpliwie Fred zrobił co miał zrobić, obudziłam się nagle o 4:40 pod czujnym okiem Rysia, w cichym, pustym domu. Potem o ósmej, już na pilne żądanie kota. Potem po dziesiątej, tym razem pod zmartwionym okiem kota. Mamo, żyjesz? Summa summarum, wstałam po jedenastej, zbierając się do tego z pół godziny, zapadając się nieprzytomnie w siebie za każdym razem, gdy już już miałam stopę opuścić z łóżka na podłogę. Kot siedział obok i patrzył na mnie z kocią troską. Wrócił już ze spaceru i pewnie zastanawiał się, co w takim razie z drugim śniadaniem. Nie wiem, co jest konkretną przyczyną mojego zmęczenia. W nocy cały czas budzi mnie chłód.

Znalazłam przyjemność w dokończaniu. Od dwóch tygodni noszę stare martensy, które kiedyś polałam w pracy wybielaczem, niechcący oczywiście (polałam). Są rewelacyjne na spacery (wygodne), poza tym wyglądają punkowo. I jeszcze stary krem do rąk z Bielendy, którego kiedyś tam użyłam dwa razy. Kamelia + olej ryżowy. Pasuje. Kto wie jakie jeszcze przeterminowane skarby znajdę sprzątając z nudów.