542. Lubię z Tobą chodzić.

W pracy tak sobie, jest chaotycznie i zmienia się pomysł na kolejny tydzień, ale whatever. To niezłe miejsce, tylko, że ja chciałabym już lepiej i bardziej, bo z natury jestem zachłanna. Fred w tym czasie przyszywał guziki do szelek u swoich spodni (i siarczyście to komentował; nawet mu trochę pomogłam, z przyszywaniem i z komentarzami) oraz odgrzał dla nas żurek. 

Gdy skończyłam żurek, zmianę i przyszywanie guzików, małżonek stwierdził, że pora na lans w najbardziej kraciastych spodniach, skoro już da się do nich doczepić walące po oczach szelki. Najpierw sprawdziliśmy czy w porcie dają rybę z frytkami — była, ale wiało tak, że marzłam na otwartej przestrzeni. Szkoda, bo za lichym płotkiem pasło się brązowe bydło, rodzice i dwoje młodych (lubię patrzeć na krowy). Wróciliśmy z rybą do domu, dzięki czemu nasi skrzydlaci sąsiedzi od razu mieli ucztę z resztek.

W mieście do Lidla, Woodiesa, Costy, w tym ostatnim miejscu zaskoczenie — pierwszy raz od miesięcy wypiliśmy kawę w ogródku, w normalnych filiżankach. Potem zaszliśmy do Sports Direct, dokupiłam cztery pary kolorowych skarpetek Levisa dla siebie, w kratkę, paski i kwiatki, a Fredowi t-shirt Diesela w kolorze kiwi. Wszystko powoli, bo przecież miałam w żołądku rybę z frytkami. Pomyślałam sobie, że możemy jeszcze sprawdzić, czy w Tesco jest już autobiografia Sinéad. I jechaliśmy do tego Tesco tak naokoło, że wcześniej stanęliśmy pod zamkniętą już bramą parku w Oldbridge, żeby zrobić sobie wieczorny spacer od bramy do starego mostu:

Cielaki wyszły na spacer.

Łaziliśmy tak nad rzeką ponad godzinę. A w Tesco zamiast autobiografii Sinéad była biografia Rory'ego, ale miała brzydko zagiętą okładkę, więc dałam sobie spokój. I tak wkrótce gdzieś znajdę obydwie pozycje. W domu jesteśmy przed dziesiątą, Fred jeszcze zdąża podlać kwiaty w ogródku.

Kot zjadł z rana podwójne śniadanie, sygnał, że idzie daleko i nie wie, kiedy wróci. Nadal na niego czekam.