538. Przyjemny poniedziałek.

Sałatka została zrobiona rano. Rysia nie widzieliśmy od wczorajszego przedpołudnia (nawet około północy przeszliśmy się kilkoma dróżkami), więc przed wyjazdem zaszłam do Anny, żeby jej powiedzieć, że jakby kot się pojawił, to ... no nie wiem, żeby miała na niego oko. Potem jeszcze zrobiliśmy samochodem rundkę po osiedlu i Fred w sprawie kota zaczepił Moirę. A potem już tylko droga do Północnej z Arethą Franklin. Nie dręczyliśmy Ka, pewnie był zmęczony niedzielną pracą, za to Aś stawiła się na czas, spotkaliśmy się za Dromad i ruszyliśmy w dwa samochody w kierunku granicy i do niebieskiej foczki na której byliśmy ostatnio w czerwcu dwa lata temu.

Slieve Gullion.

Było wspaniale, nie za zimno i nie za gorąco, łatwe podejście i w czasie, gdy się tam zjawiliśmy niezbyt dużo ludzi. Tym razem obfociłam wejście do grobowca korytarzowego i doszłam do północnego kopca.

Zapamiętani przechodnie: starszy pan ze spanielem, szli za nami, potem przeszli całą górę i spotkaliśmy ich znowu na parkingu jak medytowali sobie patrząc na krajobraz (kolejny raz, gdy zjeżdżaliśmy jednokierunkową — starszy pan i jego spaniel zatrzymali się na innym punkcie widokowym i podziwiali horyzont); para syn i ojciec, ten drugi poślizgnął się, gdy byliśmy tuż przy zejściu — Fred chciał mu dać swoje kijki, ale pan postanowił wejść bez nich, ciekawe, czy sobie poradził, bo nie wyglądał najlepiej po zaledwie stu metrach marszu pod górę.

Jadąc jednokierunkową serpentyną w końcu rozdzieliliśmy się z Aś machając jej na pożegnanie. Zatrzymaliśmy się w Dundalk, na kawę z Costy przy Woodisie i zakupy, bo jutro oboje potrzebujemy czegoś na kanapki. Taka piękna pogoda, w głośnikach G.B.H. The Punk Singles 1981-1984 (2002). Jeszcze będąc na górze dostaliśmy wiadomość od Anny, że kot jest w domu, potem tekst od Anne, że najprawdopodobniej zatrząsnął się na noc w jej szopce. Wystarczy, że zajeżdżamy przed naszą chatkę z piernika, a zaraz Katlin, potem Anna, podchodzą i potwierdzają wieści z kociego frontu. Był, zjadł obiad, spał w rabatce przed domem, znudził się czekaniem i gdzieś poszedł. Wiatr wieje na wsi bardziej niż na Gullionie, Fred idzie spać, ja dłubię w komputerze, Ryszard pojawia się około ósmej i w nagrodę dostaje swój (ostatnio) ulubiony mus wołowy z Puriny.