1141. Glina.

(Fred bardzo się w nocy kręcił, wstawał i wprowadzał atmosferę niepokoju do tego stopnia, że miałam wrażenie, jakby był kimś innym. Na szczęście nad ranem okazał się na powrót moim Fredem wtulonym w poduszkę)

Coś się zimniej zrobiło, a może za dużo łaziłam po mieście (rano ambitnie wysiadłam na wcześniejszym przystanku, do Millmount też było trochę kroków). W pracy twórczo bez przenośni — w drugiej części dnia podymaliśmy na zajęcia z ceramiki i istnieje całkiem duże prawdopodobieństwo, że zaniedługo będę posiadaczką koślawej miseczki szkliwionej, przeznaczonej do czegoś tam. Zajęcia z Maureen wymusiły na nas spacer przez Pitcher Hill. Odkryłam kolejną uliczkę, która mogłaby być magiczną, gdyby była czystsza (czyli gdyby była w Niemczech). Małżonek w tym czasie najpierw spał, potem przygotowywał się psychicznie, następnie wybył pomagać Aś. Pomagał dzielnie, tak bardzo, że to ja wróciłam wcześniej do domu. W drodze na chatę, gdy zmarznięta przysiadłam nad kawą, mama poinformowała mnie, że nagrobek dziadków został już zaktualizowany i wrócił na swoje miejsce (śmierć babci Mani nadal jest dla mnie mało wiarygodna). Po długich kombinacjach umysłowych odkryłam, że przecież wyruszamy do Polski w okolicach św. Patryka, czyli mam jeden dzień wolny. W ten sposób bardzo racjonalnie został zaplanowany bilet powrotny (daty są, pieniądze zeszły, gra muzyka). No i tak: obiad o którym marzyłam od kilku godzin (klopsy wołowe), mąż zmarnowany, głodny i z prezentem od Aś dla nas obojga (dostaliśmy T-shirty z identycznym nadrukiem czerwonej pandy w stanie robienia głębokiego NIC), wizja wtorku bez potrzeby wyruszania do roboty (praca zdalna). Strasznego mam moralniaka, że nie przeczytałam nic na studia, a za to klikam po blogach (oczywiście przed klikaniem mnie to nie powstrzymuje). Może jeszcze chwilkę przysiądę ...