Gdyby Fred nie jechał wczesnym popołudniem do pracy pewnie razem wędrowalibyśmy po wydmach, a tak sama wyszłam na spacer, niezbyt długi, chociaż zajrzałam dzisiaj za winkiel. Połowę dystansu maszerowałam pod słońce, nie miałam ciemnych okularów, więc gapiłam się pod nogi i od czasu do czasu pochylałam się w celu zaanektowania skarbów kamiennych. Taki m.in. dziw się mi przyniósł w kieszeni:
Tylko, że jelenie poroże nie jest puste w środku. Hm. "Kamień" przypomina mi też ludzką kość, którą znalazłam w Glasnevin. Może po prostu róg lokalnego bydła? Pomyślę nad tym.
Po wyjeździe Kochanego do pracy testowałam kawę przywiezioną z Polski, obejrzałam 18.02 Midsomer, zbijałam bąki, rozmawiałam z mamą, wracam też do lektury Koralewicz, bo trzeba. Kot wyszedł na wieś, za oknem ćmok.
Tego kawałka piszczeli do domu bym nie brał.
OdpowiedzUsuńAle @Darku, ja wtedy nie wiedziałam, że moja ocena znalezionego "kamienia" się zmieni. Poza tym ... myślę, że i tak bym wzięła ;)
UsuńZ takich zielonych kamieni,
OdpowiedzUsuńnaszyjnik mam, oszlifowanych.
Na dole największy a po bokach do coraz mniejszych schodzą.
Kiedyś go ubierałam, gdy pracowałam,
ale na emeryturze, do skrzynki wrzuciłam i tam niech sobie leżą.