1117. Księżyc wilka.

Patrzył na mnie, gdy rano czekałam na autobus (Fred wrócił o czwartej nad ranem).

Nowa lektura: Umysł otwarty i zamknięty Rokeacha (PWN, 2018), gościa z Hrubieszowa; podczytywałam ją w pracy. Przed szychtą mała kawa do koncertów obojowych Albinoniego (poranne wizyty w kawiarni to dla mnie jak msza, ciężko będzie oszczędzać na tej celebracji). Skończyłam pracę o trzeciej, Kochany zaraz się zjawił w naszej dyni i porwał mnie do Carlingford (czytaliśmy sobie wzajemnie w myślach patrząc na czapkę chmur nad Gullionem i zamyśloną krowę na grzbiecie innego wzniesienia). Wycieczka w sprawie oddania dwóch kubeczków po galaretce świątecznej niespodziewanie stała się wyprawą ratunkowa: Aś miała w poniedziałek niemiłe wydarzenie drogowe i nadal szlochała w pracy głodząc się przy tym bez sensu. Najpierw chciała popołudnie spędzić sama, ale gdy już rozmościliśmy się w pubie wrócił jej rozum. We troje zjedliśmy obiad w przytulnym zakątku Carlingford Arms, typowej borsuczej norze z kilkoma wejściowyjściami. Siedząc tuż przy skwierczącym kominku, z widokiem na bardzo interesujące twarze lokalesów i równie malownicze facjaty obsługi, kiwając głowami słuchaliśmy Asinej historii. W handlu wymiennym dostaliśmy za to torebkę czekoladowych ciastek i dwie herbatki ekspresowe z marihuaną, po czem odwieźliśmy przyjaciółkę pod jej dom i w ciemności ruszyliśmy dalej na północ, gdyż Kochany chciał koniecznie kupić naszemu dobrze rozwijającemu się kotu mokrą karmę, której nie ma w Republice. Karmy w Królestwie też nie było, były robaki dla ptaków, więc mąż wziął robaki. Większość drogi powrotnej kiwałam się w fotelu jak śpiąca lalka. Teraz boli mnie brzuch, a wcale tego nie chcę. Mąż, żeby mnie rozweselić, założył nowo nabytą kominiarkę.