1116. Pierwszy czwartek.

Ach, same powody do dumy. Założyłam konto oszczędnościowe. Wyprasowałam mężowi gatki. Kot zrobił kupę. 

Kochany znowu w wieczorno-nocnej pracy. Kiedy wracałam do domu było już po zmierzchu, ale Anna i tak mnie wypatrzyła. Uścisnęłyśmy się, dostałam życzenia noworoczne i podziękowania za bożonarodzeniowy wieniec (już wcześniej widziałam, że nadal wisi na jej drzwiach). Ryszard dobrze podjadł na kolację, ładnie zmiótł też tabletkę, a mnie przy takiej okazji zawsze kamień spada z serca. Motywacja do twórczności studenckiej słabiutka, wolałam nastawić pranie, wyprasować coś i zacząć oglądanie siedemnastego sezonu Midsomer. Rozmawiałam z rodzicami, tak kontrolnie, bez zadanego tematu (mama oczywiście zerkała na Columbo; oglądanie klasycznych kryminałów to obciążenie genetyczne). Tatko od razu się mi pochwalił, że miał rację (wprawdzie jak razem nasłuchiwaliśmy, nic nie było, ale w okolicy przemieszcza się wataha wilków, potwierdził to leśniczy). I Rozalka podobno dobrze sobie radzi, już chodzi po parterze i nikogo się nie boi. U nas tymczasem w domu ciepło, kot drzemie w sypialni, na zewnątrz wieje i kolejny raz jacyś znajomi bytują u sąsiada po prawej (od czasu do czasu słychać szemrania rozmów jakby na zewnątrz). Dziwne te wizyty, często po zmroku, a z sąsiadem to się chyba raczej bliżej nie zapoznamy, mało irlandzki z niego Irlandczyk. Dbam o stopy. Codziennie robię przysiady. Jeszcze wczoraj skończyłam Leśniaka, biorę się więc za czytanie czegoś nowego.