Mój mózg skupił się na liczeniu kroków. Zimno przenikliwe. To nic, dałam radę. W polskim sklepie nadal brak pierogów (doprawdy oburzające! Fred też sprawdzał — pomiędzy czasem, gdy zostawiłam go śpiącego rano, a tym jak go nie zastałam w domu po południu). Po pojedyncznym obiedzie, gdy trochę się rozgrzałam, zajrzałam na laptopa pracowniczego (z drugiej pracy) nie ruszanego od kilku tygodni. Widać, że biznes budżetówkowy rozkręca się powoli, bo dopiero dzisiaj dostałam wiadomość o zapisach na irlandzki i spokojnie mam czas, żeby o wszystko się dopytać. Było mycie włosów, pięć minut z francuskim, The Ballad of Midsomer County (2015, czyli 17.03), rozmowa z małżonkiem (więc już wiem, co mu się śniło: pomagał wejść do autobusu Benkowi 16), kota głaskanie. Walczę z ziewaniem, bez wielkich sukcesów próbuję odpalić myślenie.
Innymi słowy nie rozpoczęłaś tygodnia z energicznym przytupem :)
OdpowiedzUsuńNo właśnie z przytupem zaczęłam, tylko wszystko inne stało ;)
UsuńA nie mogłabyś tych pierogów zrobić sama?
OdpowiedzUsuń@FrauBe, znaczy biec po mąkę, potem do autobusu, za każdym razem szybko, żeby mi mąka nie zamokła i w mikroskopijnej kuchni rozłożyć się z ciastem w celu dłubania przez godzinę pierogów dla dwojga, które można będzie za chwilę kupić w polskim sklepie? (jeszcze wcześniej trzeba kupić wałek do ciasta, a potem pomyśleć, gdzie go położyć w, jako się rzekło, mikoskopijnej kuchni) Nie ;)
Usuń