Poranny spacer i odczucie, że jestem trochę jak Padraic z Banshees: szłam najprawdopodobniej uśmiechnięta jak głupek, bo zamachała do mnie Anita siedząca w autobusie 168, i jeszcze ktoś z tylnego siedzenia, ale nie rozpoznałam. Machnęłam Gronji, która robiła coś przy oknie swojego skrzaciego domu. W drodze powrotnej przywitałam się z dwoma psami. Na plaży zupełnie pusto, poza kilkoma panami z furgonetki, którzy przyglądali się czemuś w nadbrzeżnej trawie. Pomyślałam, że może przyjechali po truchło delfina/morświna, które podobno walało się tu i tam na wybrzeżu z dwa tygodnie. Ale nie, goście od rur, nie ta branża. Zwłok zresztą chyba już nie ma, albo zajęli się tym ludzie, albo natura. Pogoda zmienna, gdzieniegdzie chmury ciężkie od deszczu, na plaży gnije zielone:
W drodze powrotnej kupiłam dwa steki za ponad €17. W południe obejrzałam starotę, Morderca zostawia ślad (1967) Ścibora-Rylskiego, o dziwo całkiem trzymający w napięciu kryminało-wojniak, pomimo tego, że kobiety w fabule to już tradycyjnie debilki (ostatnia rola Cybulskiego raczej nędzna). Nagle po południu powieki zaczęły mi ciążyć. Na chwilę przytuliłam twarz do poduszki ... wstałam (po kilu próbach) trzy godziny później. Najwyraźniej było mi to potrzebne, może w nocy tylko udaję, że śpię. Zrobiłam dobry obiad, posiedzieliśmy w swoim towarzystwie i Kochany już w łóżku, bo w tym tygodniu budzi się naprawdę wcześnie. Jeszcze chwila na herbatę z cytryną.
Też po południu uciąłem sobie drzemkę. Ale u mnie to pewnie przez pogodę, bo zbierało się na deszcz.
OdpowiedzUsuń@Dariusz, u mnie nie wiadomo. Może uciekam od obowiązków?
UsuńPrzypomniałem sobie jeszcze, że przed drzemką czytałem powieść Annie Ernaux, zeszłorocznej noblistki.
UsuńCiekawe co Ty tam robisz w nocy, skoro nie śpisz? 😉
OdpowiedzUsuń@MaB, nie śpię głęboko. Albo mam męczące sny, albo ciągle się wybudzam i leżakuję w półśnie.
Usuń