Ponownie wstałam jako zombie, obudziłam się minutę przed budzikiem, ale dopiero po pół godzinie naprawdę poczułam, że chodzę i wykonuję czynności (ocuciła mnie chyba rozmowa z Fredem i przytulenie przed jego wyjazdem do roboty 6:30).
Chłodny, jasny dzionek, na popołudnie zapowiadali deszcz, więc w ostatniej chwili wskoczyłam w kurtkę przeciwdeszczową. Niepotrzebnie, bo nic takiego się nie wydarzyło. Dzień po raz kolejny minął jak z bicza strzelił (Kalem świetnie udaje akcent starego Irlandczyka; Timo, Lorenco i Adam out). Zaczęłam czytać kupione w miniony weekend Sanditon Austen. Po powrocie z pracy od razu wstawiłam pranie, włączyłam Charliego Hadena Quartet West, Haunted Heart (1991) i leniwie przeglądałam internety (dzisiaj obiad z pudełka, więc nie musiałam się napinać). Gdyby nie zdjęcia u znajomych, nie pamiętałabym, że tu i ówdzie były już odhaczane Andrzejki. Dysk zewnętrzny przypomina mi epickie Andrzejki sprzed lat 8. Dysk wewnętrzny pamięta, że miesiąc temu zmarł Rysio. Marillion soundtrackiem wieczornym (po wysłuchaniu drugiej płyty poszłam pod prysznic i Kochany czekał na mnie z odpaleniem pierwszej; Derek Dick zwany Fishem nadal brzmi super).
Z technikaliów: wykupiłam program antywirusowy na kolejny rok. Poza tym powoli, wiosło za wiosłem do brzegu, jeszcze chwila i będzie sobota rano.
Aha, miesiąc.
OdpowiedzUsuń