Oboje z Kochanym brniemy z wysiłkiem przez listopad. Niby nic złego się nie dzieje, ale rzeczywistość odrobinkę gniecie. Rankiem (kompletnie zamroczonym) Fred do Dublina, godzinę po nim ja do Drołdy. W drodze do pracy testowałam słuchawki na Obronie Sokratesa Platona, tekście czytanym przez Andrzeja Chyrę. W pracy ciekawie, połowa dnia wyjściowa, pokręciliśmy się tu i tam, był spacer pod górkę, masaż dłoni, przemówienie specjalisty od bezdomności (jezuity, który mówił w większości z sensem - widziałam na własne oczy sławnego ojca McVerry) oraz głaskałam konie policyjne, które miały na imię Aillen i Bradán. Po południu trochę letargu, była też wyprawa do sklepu arts & crafts (co żeśmy się z Luizą pochichrały, to nasze).
Gdy wracałam do domu w autobusie zaczepił mnie Dżejmi, złożył kondolencje i wspominaliśmy Rysia. Sąsiad opowiadał jak mówił kotu, że jest "chubby" i chyba z tego powodu Rysio go nie lubił, chociaż przecież dostawał od niego wołowinkę (sąsiadka z osiedla domków na kółkach, choć Ryszarda osobiście nie znała, potwierdziła, że nie mówi się kotu takich rzeczy prosto w wibrysy, bo to niegrzecznie). Kiedy wysiadam przy naszym osiedlu jest już prawie zupełnie ciemno.
Robiąc obiad zaczęłam słuchać kolejnego Platona, Ucztę, tym razem czytaną przez Andrzeja Seweryna - skończyłam na pierwszej godzinie, bo Kochany wrócił z pracy (nie wiem, czy całość dokończę, pilnie przytupuje na mnie jeszcze jedna rozgrzebana lektura). Obiad nawet niezły, na deser granola, żeby życie było znośniejsze. Długo rozmawiamy o opiniach ojca McVerry. Czytanka. Spać.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz
Bardzo proszę, nie komentuj jako anonim.
Miej na uwadze Czytaczu, że moderuję komentarze, tak więc wypowiedzi, które nie zostały podpisane nickiem zazwyczaj lądują w koszu bez zbędnych dyskusji. Pozdrawiam.