1422. Płasko.

Cały czas mając w głowie, że rozgrzebałam dwie inne książki i jeszcze się na dobre czytelniczo nie reaktywowałam, wsunęłam do torby czytankę Woydyłło Nasz bieg z przeszkodami (WL, 2023). W pracy ledwie ją napoczęłam, chwilę kartkowałam po powrocie do domu, jednak dzień był na tyle męczący, że jednak nie, jutro, innym razem, jak się naprawdę pozbieram do kupy z tej rozsypanki. Nie wiem czy ma na to wpływ fakt, że rano nie wzięłam kolejnej porcji antybiotyku (nie powinnam przerywać kuracji, ale źle się po nim czuję; tak źle, tak niedobrze), w każdym razie dzień mnie zmęczył, był jakiś taki wypłaszczony, a ja sunęłam w nim opatulona kaszmirowym szalem, niezdolna do większego wysiłku.

W Czarnej choinka już ubrana, a pod nią prezenty. Pani Stempelek podała mi zieloną herbatę prawie z czułością i sprawnie nawiązała do kociej śmierci (sama ma cztery koty).

Mąż miał pracować do późnego popołudnia, ale zrobił mi niespodziankę i pojawił się na tyle wcześnie, że mógł mnie zabrać na wieś. Przed domem przywitał nas Bán. A ty wiesz, że Rysio nie żyje? zagadnęłam gamonia. Miauuuu. Chyba wie. Rano mijałam jego i Amber, gdy wcinali suchy chleb wyrzucany przez sąsiada z prawej. Racje żywnościowe z pewnością zmniejszyły się im po śmierci Rysia, ale przecież te koty mają dom ... nie rozumiem. Poza tym białas chodzi ufafluniony. Przy takim stanie futra Ryszard, Najlepszy Kot, zaszyłby się w sypialni i umył do czysta, bo noblesse miau oblige.

Kochany nawet nie zdjął munduru i zaczął robić kuchenne eksperymenty z bakłażanem. I z tym związane jest moje zakłopotanie, bo nie bardzo zjadłam. Bakłażan wyszedł, ale sosu nie wcisnęłam, coś mi struktura nie odpowiadała, chyba nawet coś racjonalizowałam. Fred ma żonę z lekko uszkodzonym mózgiem, który wysyła jej różne dziwne sygnały. I tak o: małżonek mi wybaczył. W głośnikach płyta Calling Card (1976), potem Irish Tour '74.