1655. Spać/nie spać.

Nie mogłam spać, nie umiałam, trzy, może cztery godziny i zaczęłam łazić. Kochany zerwał się o jedenastej, kwadrans później pojechał autobusem do Ka, sprowadzić nasz samochód i zrobić zakupy. Jem śmieci. Pochłonęłam dwa marsy, więc cukier skoczył mi na tyle, że mogłam skupić się na Mrożku odłożonym przed wyjazdem. Kiedy poziom cukru spadł, poszłam spać. Obudziłam się w kiepskim nastroju, z myślą, że koniec wakacji, że to już druga po południu, a Kochanego nadal nie ma. Zrobiłam sobie na obiad byle co (makaron z sosem ze słoika; Fred wrócił z prowiantem ciut za późno, za to kupił mi prezent, kremowy sweter Ralpha Laurena, wełniany, trochę ażurowy, dziwny kształt) i pokrzepiona dokończyłam Miłość na Krymie (Noir sur Blanc, 2000), co zainspirowało mnie do sięgnięcia po adaptację z 1998 roku; obejrzałam połowę i resztę zostawiłam na jutro, gdy będę (miejmy nadzieję) w lepszej dyspozycji. Jeśli chodzi o rozpakowywanie się, zmęczyliśmy się z Fredem dokładnie w tym samym momencie. Moja walizka nadal stoi w Kuchniosalonie opróżniona w połowie. Zresztą wiele rzeczy czeka, np. wyschnięte pranie sprzed dwóch tygodni czeka na posortowanie i włożenie do właściwej szafy. To sobie poczeka, nie dzisiaj; moje ciało wróciło, reszta nie. Chcę wyregulować czas snu i czuwania, idzie jak po grudzie.