1764. Carry on.

Kolejny dzień, kolejne zajęcia, walczyłam z gardłem, jakoś udało mi się dotrwać do końca. Kochany przyjechał po mnie o wpół do pierwszej, o pierwszej już byłam w domu (mój Anioł). Małżonek zrobił obiad, a ja się snułam. Nie bardzo uśmiechały mi się dzienne pokładanki, ale mięśnie bolały i ogólnie byłam dość rozkojarzona. Piję więc kawę, próbuję czytać, trochę drzemię. Napoczęłam zbiór opowiadań Bory Chung, Cursed Bunny, dokończyłam też rozwleczoną w czasie lekturę O stawaniu się sobą Carla R. Rogersa (Rebis, 2023). Tę ostatnią książkę nosiłam w czytniku miesiącami, chyba trzy razy leciałam z nią nad Europą w tę i z powrotem. Forma eseju tym razem mnie nie porwała, ale nareszcie koniec. 

Kochany zamówił sobie dochtóra na jutro (oko się grzebie mojemu misiu) oraz zadowolony bardzo chodzi, bo rozmawiał z panem reżyserem i była wymiana opinii na temat Fredowego projektu. Był też telefon od Wu, typowa aktualizacja sytuacji rodzinnej. A że w głowie mam papkę bardziej niż zwykle, mężulo mój kochany zaproponował obejrzenie Poranku Kojota (2001), na co chętnie przystałam. Jest lepiej, coś mi dolega, ale czuję jakby zeszła ze mnie gorączka. Nawet poczułam głód, więc po dziesiątej wieczorem zjedliśmy na spółkę robaki smażone w maśle czosnkowym. Jakam szczęśliwa, że jutro wolne, będę sobie mogła chorować wzdłuż i wszerz.