2126. Aklimatyzacja.

Noc miałam niespokojną i wstałam wcześniej niżby to było sensowne w wolną niedzielę. A skoro mieliłam myśli, to również pisałam. Rozmawiałam z Kochanym i przekazałam mu wieści sąsiedzkie. Zjadłam pół-irlandzkie śniadanie (fasolka, jajka sadzone, bułka, którą Ka był tak miły kupić) i wyszłam na spacer, żeby uporządkować łeb. W tym czasie Kochany już przemieszczał się z domu moich rodziców do przyjaciela.

Spacer w poszukiwaniu przyjemnych zdarzeń był całkiem udany: po pierwsze, choć obsługa kawiarenki wydawała się dziwować flat white, zrobili ją jak należy; po drugie, mały Ethan rozpoznał mnie z daleka i wywrzeszczał moje imię na pół plaży; po trzecie, spotkałam Uśmiechniętą Kathleen i rozmawiałyśmy dobry kwadrans (posiadłam wiedzę o różnych sprawach, np. dowiedziałam się, że jest drugą z jedenaściorga rodzeństwa i jej najmłodszy brat, którego jest chrzestną, jeździ na wózku inwalidzkim, oraz że mama urodziła ją, gdy miała lat 23, a jej mąż zmarł w wieku lat 39), po czwarte, w drodze powrotnej szłam za rodzinką 2 + 3 i jeden ze szkrabów, na oko trzyletni niedorostek, na całe gardło śpiewał Zombie the Cranberries (pochwaliłam wybór repertuaru).

Po południu zaczął mnie ćmić ząb, górna piątka z wypełnieniem. Cholera. Ćmi słabo, ale i tak niedobrze

Sprawa z kotem pomieszkującym u Anne prosta nie była. Przykro, że spotkał go taki los, z drugiej strony jednak, mogłam pierwszy raz od miesięcy otworzyć na oścież okno w sypialni (żadnych nieproszonych gości); może i ptaki na powrót sprowadzą się do naszego ogródka.

Z rzeczy rozrywkowych, dopiero teraz zauważyłam, że Gosia zaczęła vlogoweeny, a Mieciu opowiedział o straszliwej, animowanej wersji Quo Vadis. Coś tam zaraz ogarnę (dam kotom kolację, sprawdzę, gdzie są siuśki tym razem), ale ogólnie jestem zbyt zmęczona na ekstrawagancje i oszczędzam energię (walizka wypakowana zaledwie w połowie).