Wiało całą noc i dzień. Dwie Lewe Ręce i inni (ci sami, co zwykle) wykorzystali pogodę, żeby nie przyjechać do pracy (poważne podtopienia w Dublinie mnożą się w głowach ludzkich jak króliki). Miało to swoje dobre strony :) Za to portugalski imigrant wpadł po raz drugi i naprawił alarm do końca, trzeba jeszcze przestawić głośność, ale przynajmniej to jedno z głowy.
Niektóre rzeczy na szczęście wróciły na swoje miejsce: Czarna się otworzyła, mogłam z rana kupić Kochanemu kawę i pistacjowy rogalik, a potem zerknąć do porzuconego na kilka dni Finklera. Kolejne podejście do książki pokrzepiło mnie: a jednak ciekawe, widocznie początek lektury trafił na zjazd uwagi albo coś.
Wróciliśmy do domu razem, zjedliśmy wege obiad, przez chwilę zadumałam się dlaczego to nie piątek, a mąż analizował na głos odpały Pomarańczowego. Znowu wczesna faza podkołdrowa. Oboje jesteśmy sterani pogodą. Starcza nam siły, żeby w sypialni podyskutować freestyle o różnych obserwacjach, małych i dużych.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz
Bardzo proszę, nie komentuj jako anonim.
Miej na uwadze Czytaczu, że moderuję komentarze, tak więc wypowiedzi, które nie zostały podpisane nickiem zazwyczaj lądują w koszu bez zbędnych dyskusji. Pozdrawiam.