2234. Poprawa.

O poranku odbywa się rytuał kocich radości: zaczynam mielić kawę, Bronka podbiega i wskakuje na kosz na śmieci, tymczasem obecna tam cały czas Mańka zawodzi pieśń błagalną. Gdy kawa z aeropressu jest gotowa, otwieram drzwi, Bronka wybiega sama, kroczę z Mańką pod pachą: dziewczyny rozpierzchają się po sypialni, Bronia robi inspekcję potencjalnych skryt, Mania poluje na wielkie myszy podkołdrzane (nadal wierzy w ich istnienie).

Jeszcze wczoraj dowiedziałam się o śmierci Doroty, autorki bloga Dom na Rzymskiej. Dawne dzieje, zresztą śmierć odbyła się też już jakiś czas temu.

Sztorm rozgonił ponure chmury. Godziny w pracy były lepsze niż się zapowiadały, po południu przyszła Szefowa, jakiś czas siedziałyśmy nad finansami. Przy okazji zostałam uświadomiona, że nie potrzebuję brać urlopu, gdy jadę z Kochanym do lekarza. Dobrze. W głowie powoli układa się plan wyjazdu marcowego.

Pozajączkowały się mi dni i gdy dzwoniłam wieczorem do mamy, byłam pewna, że jest czwartek. Jednak nie, wyniki i inne historie będą jutro. Za to wiadomo już, że test u Józi wyszedł negatywny. Nareszcie jakieś dobre wieści! Mamie wypsnęło się, że w zeszłym tygodniu rodzice uciekli przed kolędą: Bronuś miał wizytę u dochtóra w tym samym czasie, w którym potencjalnie pojawiłby się pleban, czyli siła wyższa, niestety, jakże nam smutno ;)

Po ósmej rozmowa z Lusiem. Półtorej godziny! O "co tam u ciebie", kotach, ustawieniach, snach, Jungu, cudzych nieszczęściach, byłych facetach. Kończę i już nie mam siły na książkę, abnegacja, szlus, mogę tylko ustawiać sobie nowe kolory na blogu, palec stuka, Mózg w półśnie, częściowo tylko bierze udział. Dobranoc, pchły na noc.