— Bo ona chciałaby pobiec do okna sypialni i tam popatrzeć. Może ptaszki policzyć, albo studiować: mały ptaszek, duszy ptaszek, rozczulam się nad mądrością naszej kocóreczki.
— Smaczny ptaszek, niesmaczny ptaszek, kontruje Fred.
— Może ornitologia, to coś dla naszej małej myszki?
— Albo przetwórstwo drobiowe, podsumowuje mąż.
Spokojna niedziela niewychodna. Nic nie wiemy, nie znamy się, nic nas nie obchodzi, nie jedziemy po chleb, bo jutro chleb będzie lepszy. Anne do nas przyszła na chwilę, poprosić Freda o przysługę. Mąż zrobił obiad, zjedliśmy, obejrzeliśmy świeży, dość wybiórczy dokument Bowie. The Final Act (2025). Mania w tym czasie rozłożyła się u mnie i przechrapała pół filmu, drugą część przebiegała po Kuchniosalonie tłukąc się z siostrą na zdrowie. W trakcie naszego oglądania niespodziewanie zadzwoniła świekra z wykładem medycznym dla Kochanego (wykład o wydalaniu, mąż sprytnie wykręcał się opowiadając o karierze żony; chyba zapomnieliśmy się do niej odezwać w okolicach nowego roku, teraz jak o tym myślę, to nawet na pewno). Próbowałam dzisiaj rozliczyć podatek, ale z powodu dodatkowych składek muszę to odroczyć, żeby wczytać się o so cho. No i git. Zaraz wskakuję do łóżka z mokrą głową, w skarpetkach w muchomory, żeby cieszyć się herbatą i lekturą.
U mamy w drugim pokoju firanka jest specjalnie do pół okna, żeby kot mógł spokojnie korzystać z parapetu, jak go najdzie chęć powyglądać przez okno. Taki układ mamy z kotem, bo jak wcześniej były wszędzie długie firany, to te w sypialni jej porwał, skacząc na parapet mimo przeszkody w postaci wiszącej tkaniny. Teraz do obserwacji wykorzystuje swoje okno i jest spokój.
OdpowiedzUsuń@Dariuszu, u nas nie tyle chodzi o firanki, co o wszystko inne. Mamy po kątach poupychane całe mnóstwo przydasiów, a jedna z sióstr znaczy teren :)
Usuń