2380. Dzień ojca.

Gdy doszłam do biura i włączyłam komputer, zdałam sobie sprawę, że nie mam okularów. Yyyy, przez dłuższy czas naprawdę sądziłam, że zostawiłam je w domu. Cószzzzzz, były na szafce z papirami, co zauważyłam po następnej godzinie. Pora mi kupić babciowy sznureczek, w złocie oczywiście.

W domu kolejny etap demolki oraz drama sąsiedzka. Nagle przyszli grzebacy od ocieplania, widocznie minął magiczny fortnight. Iva przyleciała naganiać, żeby zaczęli od nich, Katlin bardzo się to nie spodobało, gdyż jesteśmy jej ulubionymi lokatorami (szczególnie Fred), natomiast Iva z Li zupełnie akurat przeciwnie. Byłam w pracy, więc mąż mi zaraportował wsiowe histerie.

Upał. Naprawdę. Nie ma sensu patrzeć na słupek rtęci, w mieście powietrze stało, wszyscy wskoczyli w kuse ubrania. Od razu po powrocie do domu prysznic, żeby umyć włosy, bo już od ponad tygodnia po południu same losu przeciwności. I tak, piękna i z czystym włosiem odbyłam spacer z kotami.

Wakacyjnie sprawy się rozwijają: Stu umówił się z tatą na przekazanie samochodu, o czym tatko mnie poinformował, gdy zatelefonowałam z życzeniami z okazji DO. No i super, oby nic po drodze się nie wykrzaczyło, puk puk.

Mało czytam, pogoda nie zachęca, łażenie jest bardziej w modzie, dzisiaj jednak i to nie wyszło. Kochany chciał skosić trawę w ogródku, niestety, kłódka od szopki się zacięła, sprawa jest nieco podejrzana. I tak, deliberujemy nad kłódką, czas przez palce przecieka, mąż podaje obiad tuż przed zachodem słońca (dzisiaj to było podobno ◠ 21:58)