... głosy w ogrodzie ... tego się nie spodziewaliśmy, panowie wrócili dokończyć robotę. Drużyna migrantów chyba rzeczywiście pracuje na akord. Przygotowanie trwało pół godziny, ale w końcu nie było zmiłuj, zaczął się łomot.
Po dobrym śniadaniu, która jam to, nie chwaląc się, uczyniła, poprosiłam męża o podróż kawową. Pojechaliśmy do El Paso, do ulubionej kawiarni oraz na spacer naokoło komina, około pierwszej byliśmy z powrotem w domu. I właśnie tak już wracając do samochodu nagle postanowiłam, że porzucam książkę Tak blisko, tak daleko Krzysztof Potaczały (Prószyński i s-ka, 2022). Wspomniałam wczoraj, że czytam trzy rzeczy o trudnej tematyce, ta była jedyną przy okazji irytującą, z jakąś zadrą niedefiniowalną. Może to jedna z książek, które mogą być tylko papierowe. Poszukując audiobooka na podmiankę, znalazłam Okruchy dnia Ishiguro, znowu z Gosztyłą. Doskonale.
Styropianowcy pozbierali się szybciej niż wczoraj (po czasie odkryliśmy, że dziady leniwe znowu coś rozdeptały). Przetarliśmy kuchnię z kurzów i smrodków, podłączyliśmy nowy kabel do kamery. Działa! Przy tej okazji obgadywaliśmy potencjalne pogarszanie się sąsiedztwa. Domkiem po Annie jest zainteresowany jakiś facet. Wiadomo, że ktoś musi mieszkać, ale ten przyjeżdża pod dom codziennie, jakby miał coś z głową (Katlin zaniepokojona podzieliła się informacją, że w poprzedniej lokalizacji pan ten miał konflikt z sąsiadem). Poza tym u Ivy bywają dziwni ludzie. Hm.
Samochód już jest u rodziców. Stu przyjechał i pojechał, na styk, ale się udało. Teraz tylko nas brakuje do kolekcji.
Wieczór spędziliśmy na dwugodzinnych Okruchach dnia Ivory'ego (1993). Kochanemu się podobało.
Ale to chodzi o to że nie powinien podjeżdżać pod dom?
OdpowiedzUsuńNie tyle "nie powinien", co jest to dziwne, bardzo dziwne. Dom nie należy do niego, on ani w nim jeszcze nie mieszka, ani nie podpisał jeszcze umowy lokatorskiej, ani nie płaci za remont, nie zlecał renowacji, nie ma żadnego prawa do nadzorowania prac w żaden sposób, ani jako zleceniodawca, ani jako mieszkaniec. Trochę takie zachowanie kojarzy mi się z czasami komuny i zachowaniem świeżo upieczonego emeryta/ emerytki, mającego w byłej pracy jakąś władzę (majster, nauczycielka). I nagle nie mają roboty, a przyzwyczajeni do nadzorowania innych, potrafili się wpieprzać w pracę ludzi, którzy ani dla niego nie pracują, ani nawet nie wykonują prac na terenie, z którego będzie korzystać (np. opierdzielanie malarzy urządzeń na placu zabaw).
Usuń@Tomku, chodzi o to, że nie ma logicznego powodu, żeby to robił. Dom nie należy do niego, gość nie ma na nic wpływu, poza tym mieszka z jakieś 300 m od nas.
Usuń@Wolandzie, dopiero gdy odpowiedziałam Tomkowi zauważyłam Twój komentarz :D Miejmy nadzieję, że jego zachowanie nie jest zapowiedzią kiepskiego sąsiedztwa.
UsuńAha, to faktycznie dziwny typ.
Usuń@Tomku, zachowanie dziwne. Ale może to tylko objawy samotności. Kiedy się tu wprowadzałam, wokół byli sami emeryci, życzliwi, zazwyczaj nieszkodliwi. Liczę na utrzymanie się tej nieszkodliwości.
UsuńOkruchy dnia Ivory'ego (1993) oglądałam dość dawno, ale pamiętam, wrażenia, no i zestaw aktorski świetny, wic mnie namówiłaś :-)
OdpowiedzUsuń@Teatru, oglądałam chyba z trzeci raz. Okazało się, że mąż nigdy filmu nie widział, więc to było w celach edukacyjnych :D
Usuń