2497. Podążając za ...

... opowieścią Etero z Kos kos jeżyna krzątałam się po chacie, a to robiąc sałatkę jarzynową, a to myjąc podłogę (pół na pół, nie jestem perfekcjonistką, w każdym razie nie w temacie mycia podłogi, jest to dla mnie czynność zastępcza). Mogłabym pójść nad morze, widziałam, że na zewnątrz jest pięknie, słonecznie, ale nie chciałam iść sama, taki miałam dzień, nie konweniowało mi (Kochany w pracy, wolałabym z nim). Więc słucham, cieszę się małymi rzeczami w jeszcze mniejszym Kuchniosalonie (np. zamachnęłam się dłonią po szyi delikatnie, więc nie zabiłam małego pająka i mogłam wystawić go na zewnętrzny parapet, ciepły od promieni słonecznych, żywego i z wszystkimi odnóżami).

Odliczam dni. Trzeba jeszcze założyć nową roletę, do pracy pójść kilka razy, spakować się, skończyć czytać Proces.

2496. Siedemnasty listopada.

(chciało mi się zatytułować ten post "weekend przed Halloween", na szczęście zerknęłam w kalendarz ... coś mi się we łbie przestawia, wybiegam w przyszłość jak młody zając w pole kapusty)

Jeszcze z wczoraj: krótko po zakończeniu Manna, w sennym, radosnym czegoś geście zaczęłam czytać Lalkę, tak troszkę, bo jest to lektura na listopad, czyli tylko ją teraz nadgryzam nie wiadomo po co, rozdział, albo dwa pomiędzy dwiema innymi opowieściami.

Gdy robiłam rano herbatę dotarło do mnie, że koty (przynajmniej Bronia) na dobre przekroczyły próg dorosłości — wieczorem nieopatrznie zostawiłam na nowej suszarce sitko do herbaty, rano zastałam je dokładnie w tym samym miejscu. Czas sitka-zabawki (pracowicie wygrzebywanego z każdego gąszczu kubków i talerzy) minął. Teraz Bronia woli siedzieć na kolanach u kotaty i słuchać przebojów The Kiffness.

Miałam ogromną ochotę wyjść na spacer wcześnie rano, warunki pogodowe na pierwszy rzut oka były idealne, jednak werdykt po teście nożnym (po siódmej rano wyjście na próg z gołymi kończynami dolnymi): 3 ℃ to lekka przesada. Nawet już zakładałam spodnie, gdy nastąpiło połączenie z Mózgiem: mogę się przeziębić na kilka dni przed podróżą, byłoby to dosyć głupie. Wyszłam dopiero około południa, odbyłam ten spacer z mamą na nasłuchu (w słońcu jest inaczej, puchowa kurtka wydaje się za ciepła, morze się "żarzy").

Ach, znowu zapomniałam wyłączyć automatyczne przedłużenie umowy z MyHeritage. I cóż, i cóż, już im napisałam, żeby się odjaniepawlili i oddali kasę.

W ciągu dnia słucham Kos kos jeżyna Melaszwili, jestem w połowie ... bardzo ciekawa literatura, taka ... Rudzka ;), opowieść gruzińskiej kobiety w wieku średnim o życiu wg własnego scenariusza. Poza tym, wieczorem, gdy Kochany rozmawiając z przyjacielem robił plany imprezowe na Wawę, obejrzałam drugi odcinek Normal People. Nie wiem dlaczego właśnie teraz wróciłam do tej historii.

2443. Update wtorkowy.

Przez noc jakiś obgryzek schrupał większość pozostawionych marchewek. Ząbki są niewielkie, podejrzewam szczury, okrągłych bobków brak. Szkoda, że nie mamy fotopułapki, która zaspokoiłaby moją ciekawość. Nie mam nic do szczurów, każdy chce żyć, fotopułapki nie kupię, przed nami inne, większe wydatki.

Wpadła Szefowa, podpisałam umowę do września'27. Prawdopodobnie tracę Teresę, oficjalnie z powodu braku podwyżki, choć wyczuwam tu inne sprawy rodzinne (koleżanka z tych, którymi można orać, bohaterka rodziny, czyli w tle obrazy Bacona; każdy jest do zastąpienia, tyle że roszady kadrowe są mało komfortowe psychiczne dla moi).

W czasie spaceru myszowego (coraz większa jesieniowość, na horyzoncie zbierają się chmury) oddzwoniła mama: pies nie ma czipa. Jeśli ktoś go szuka, powinien się bardziej postarać, w sieci zapytań brak. Duży pies, wygląda na Felicjana.

Zaczynamy z Kochanym kminić szczegóły jesiennego wyjazdu do Polski. Odbędzie się później niż zwykle i najprawdopodobniej zrobimy trochę mijanki. Za to jest duża szansa, że koty będą miały dobrą opiekunkę na czas nieobecności nas obojga (zaszłam do Anne po obiedzie, gdy na osiedle padał już drobny deszcz; sąsiadka dokładnie sprawdziła daty, wygląda to optymistycznie).

W głośnikach album Ballada na koniec świata Siekiery.

Umarła Dolly Parton, mówi Fred. Chyba jedyna lubiana przeze mnie piosenkarka country. Trzeba było łyknąć coś na pocieszenie: zaczęłam słuchać pierwszego opowiadania z tomu Miecz przeznaczenia.

2409-2410. Dwupak lipcowy.

W środę rano myszy do weta, szczepienie. Wyszłam na chwilę z pracy, żeby pomóc Kochanemu w ogarnięciu tematu (no i kto jest większym kotem? No kto? Maniusia Koneserka waży 3,6 kg, tymczasem Bronisia Odkurzacz już 4,0 kg). Poza tym jak zwykle, coś tam robię, słońce świeci, słucham audiobooka; w domu jesteśmy późno, ledwo pokręciliśmy się z kotami po okolicy, zrobiła się siódma wieczorem, czas na późny obiad. Pomiędzy wcisnęłam też krótką rozmowę z mamą (zauważyłam, że mama prezentuje zniżkę formy po naszych wyjazdach).

Czwartkowym porankiem dosłuchałam Rozdroże kruków Sapkowskiego (SuperNOWA, 2026). Lekkie pióro. Wróciłam do Intermezzo przysięgając sobie, że nie zacznę niczego nowego, zanim nie skończę tej i jeszcze jednej książki. Tylko, że obydwie lektury beletrystyczne wymagają specyficznego nastawienia, trzeba się zawziąć (dodam, że literatura milenialsów mnie wciągnęła).

Coś mi się grzebie, poranny krwotok z nosa.

Rano wróciliśmy do zwyczaju kawiarnianego na okoliczność rozpoczynania pracy o tej samej porze. Przed ósmą siedziałam więc w Czarnej podsłuchując dwóch panów Arabów. Szkoda, że nic w ząb po arabsku ... o czym tam oni gadali?

W pracy męczy mnie nicnierobienie. Oraz przejedzenie wołowiną z meksykańskiego bistro. Za dużo tego dobrego. Przez to wszystko po powrocie do domu od razu wolimy iść na spacer z kotami, a potem wcale nie jest lepiej, bo rezygnujemy z robienia obiadu. Za to wjeżdżają ciastki, które kupiłam wczoraj w Termon i o nich zapomniałam. Wynika z tego, że praca bardzo nam przeszkadza w rozwinięciu skrzydeł: człowiek czegoś się napije, pogada, przekartkuje parę stronek literatury, koty pogłaska, już dzień się kończy. Klarowne poczucie, że jestem stworzona do życia milionerki nie znika, wręcz przeciwnie, nasila się z wiekiem ;)

2391. Tuż przed ósmą ...

... głosy w ogrodzie ... tego się nie spodziewaliśmy, panowie wrócili dokończyć robotę. Drużyna migrantów chyba rzeczywiście pracuje na akord. Przygotowanie trwało pół godziny, ale w końcu nie było zmiłuj, zaczął się łomot.

Po dobrym śniadaniu, która jam to, nie chwaląc się, uczyniła, poprosiłam męża o podróż kawową. Pojechaliśmy do El Paso, do ulubionej kawiarni oraz na spacer naokoło komina, około pierwszej byliśmy z powrotem w domu. I właśnie tak już wracając do samochodu nagle postanowiłam, że porzucam książkę Tak blisko, tak daleko Krzysztof Potaczały (Prószyński i s-ka, 2022). Wspomniałam wczoraj, że czytam trzy rzeczy o trudnej tematyce, ta była jedyną przy okazji irytującą, z jakąś zadrą niedefiniowalną. Może to jedna z książek, które mogą być tylko papierowe. Poszukując audiobooka na podmiankę, znalazłam Okruchy dnia Ishiguro, znowu z Gosztyłą. Doskonale.

Styropianowcy pozbierali się szybciej niż wczoraj (po czasie odkryliśmy, że dziady leniwe znowu coś rozdeptały). Przetarliśmy kuchnię z kurzów i smrodków, podłączyliśmy nowy kabel do kamery. Działa! Przy tej okazji obgadywaliśmy potencjalne pogarszanie się sąsiedztwa. Domkiem po Annie jest zainteresowany jakiś facet. Wiadomo, że ktoś musi mieszkać, ale ten przyjeżdża pod dom codziennie, jakby miał coś z głową (Katlin zaniepokojona podzieliła się informacją, że w poprzedniej lokalizacji pan ten miał konflikt z sąsiadem). Poza tym u Ivy bywają dziwni ludzie. Hm.

Samochód już jest u rodziców. Stu przyjechał i pojechał, na styk, ale się udało. Teraz tylko nas brakuje do kolekcji. 

Wieczór spędziliśmy na dwugodzinnych Okruchach dnia Ivory'ego (1993). Kochanemu się podobało.

2357. Po maju.

Przed wykaraskaniem się z łóżka dosłuchałam Upiora Siembiedy do końca. Po kawie kliknęłam w Audiotece na Krótką wymianę ognia Rudzkiej (W.A.B., 2018), która tak mnie zachwyciła, że nie odpuściłam słuchance do samiusieńkiego końca, który nastąpił tuż po powrocie Kochanego z pracy.

Kolejny domowy dzień, z minimalną aktywnością pozadomową (koty, rozmowa z Anne). Wieczorami wyciągnęliśmy dvd z filmem Kieślowskiego, Przypadek (1981). A maj ziuuuuu ...

2340. Szybko ...

... minął ten czwartek. Kochany pracował znacznie dłużej, do siódmej, więc po pracy zaraz poszłam na dworzec. Zanim zdążyłam pogadać z kotami, zerknąć jak mieciu gotuje wodzionkę, wybrać z Audioteki kolejną książkę dla ucha (biografia Bronieckiego) i wysłuchać pierwszego rozdziału, obrać kartofle, a już mąż pukał do drzwi. Potem Delizie, contenti w różnych wykonaniach (z powodu Hebiusowych czasoumilaczy) i nagle robi się dziewiąta wieczorem. How come? Za oknem nadal jasno. 

2322. Niedzielne lenistwo.

Z rana okazało się, że w nocy Bronia jakoś pozbyła się kołnierza. W ciągu dnia jest znacznie lepiej, ściągam jej kołnierz na jedzenie, kuwetowanie i spanie na czyichś kolanach. Do rozgrzebanych lektur dorzuciłam słuchankę Grynberga z Audioteki, Rok w którym nie umarłem. Raptem trzy godziny, więc zaraz skończę. Albo nie. Jeeves and Wooster 1.4. Kawa w ogródku. Spacer nad morze. Lody w wafelku.

Jeśli chodzi o spacer nad morze, dałam się uszczypnąć krabowi (Corystes cassivelaunus?):

Jeśli chodzi o lody, większość konsumpcji dokonała się w ogródku (pogoda jeszcze jako tako, choć zapowiadano deszcz):

Mąż zrobił obiad i dzień prawie skończony. Od dziewiątej dieta Mańkowa, bo jutro jej kolej. Tak że tak. 

2307. Wiatr ...

... wrócił nad ranem. Zjedliśmy śniadanie na bogato, Kochany wypił jeszcze jedną kawę, i wyjechaliśmy do El Paso na kolejną (dla mnie pierwszą).

Po kawiarni, zwyczajowo, spacer do księgarni. Akurat gdy byliśmy w środku, do Freda oddzwoniła Krakuska (mąż wcześniej próbował się z nią skontaktować na okoliczność jej urodzin). Ucięliśmy sobie pogawędkę, pod księgarnią, na spacerze wzdłuż Clanbrassil St, w samochodzie zmierzającym z jednego parkingu do drugiego — przemieszczanie się jak widać nam nie przeszkadzało, trajlowania było z 40 minut.

Ka wrócił już z Polski, odespał przygody, i odezwał się, żeby zaprosić nas na obiad niedzielny do restauranta. Po raz drugi zadzwonił, żeby porozmawiać o ostatnich protestach właścicieli firm transportowych i farmerów, którzy chcą gwiazdki z nieba. Jechaliśmy dzisiaj opłotkami, więc blokad na autostradach nie zauważyliśmy.

Reszta dnia przebimbana dokumentnie, obiad, audiobook, Kochany rozłożył się z pastowaniem butów. Dosłuchałam do końca Panią Dalloway Woolf (Błysk, 2024). Na tapet wjeżdżają Myśliwski w papierze i ebook Cusk z biblioteki.

2288. Jakby nie patrzeć ...

... poniedziałek. Nasze koteczki nareszcie odwiedziły weta, po długiej przerwie, więc niejaka ekscytacja. Dziewczynki bardzo ładnie się zachowały (wprawdzie oficjalnie byłam w pracy, ale podeszłam do przychodni, żeby pomóc Kochanemu z dwoma kontenerami, bo dziewczyny przytyły, przede wszystkim Maniątko), dostały po tabletce na robale (zlizały lekarstwo z palca pani doktor), nikt nie puścił bąka. 

Pracę skończyłam trochę wcześniej, żeby udać się do ludzkiego dochtóra w naszej wsi. Będą dalsze testy, tylko się muszę wstrzelić z datą pobrania krwi. Termin jest odległy, niestety, a w boku jednak boli, choć mniej wyraziście. Po wizycie wróciłam z buta do domu, Kochany już pichcił obiad, ale przed jedzeniem jeszcze wyszliśmy z małymi na spacer, pierwszy raz w tym roku, Maniuśka w nowych szelkach, Bronia w starych, bo dalej się w nie mieści.

Poza tym nic ciekawego. Znowu jestem bardzo zmęczona, jakby energia wyciekała ze mnie jakimś jeszcze nie zdiagnozowanym zaworem. Pod prysznicem stoję godzinami, potem w łóżku zajadam mandarynki, niechcący uderzam się w usta obudową laptopa (może będzie siniec), ech, entropia na całego, nie ma rady, trzeba posłuchać Kingfisher, Pokrzywa i kość.

2272. Słucham, usuwam, objaśniam.

Jasny Poranek. Wstałam tuż po Kochanym, który powoli przygotowywał się do wyjazdu do miasta. Mogłam więc zobaczyć Mańki powarkiwanie nad wędliną oraz nagłe zainteresowanie się dziewczynek odpalonym teatrem pralkowym.

Zaczęłam słuchać Do latarni morskiej Virginii Woolf. Nie wiem, czy to dobra lektura na teraz, coś mnie skusiło, ale możliwe, że nie dokończę słuchanki przed wyjazdem. Wietrznie, raczej chłodno, słonecznie; opatulona szalikiem wyszłam do ogródka usunąć trochę badyli, obcięłam zeschnięte kwiaty hortensji, pozbyłam się płożących się resztek zeszłorocznego lucyfera (pod jedną ich stertą niepodziewanie zlokalizowałam doniczkę z narcyzami, które usiłowały się przebić do nieba). Przy takiej pracy naszła mnie Iva z Lucy, oczywiście zatrzymała się, bo zatrzymał się pies. Rozmawiałyśmy chwilę o zapowiedzianych remontach, sąsiadka twierdziła, że u niej będą też robili łazienkę. Nie wiem, co o tym myśleć — sąsiadka grubo okadzona marihuaną miewa narracje z mchu i paproci, ale jej wróżba z fusów sprzed roku o kasie na remont sprawdziła się. 

Po powrocie Kochanego i późnym obiedzie zapadłam się w słuchanie miecia streszczającego Lalkę Prusa. Jak to ktoś skomentował pod filmikiem, dorosłość jest wtedy, gdy ogląda się streszczenie Lalki dla przyjemności. Pełna zgoda. Zadzwoniłam do mamy, prawie godzinę snułam luźną pogadankę o bieżących sprawach. I to by było na tyle. Młody czas, ale i tak zaraz wskakuję pod kołdrę z ebookiem. Dobranoc, pchły na noc.

2261. Ping ...

... — po północy bank mnie powiadomił, że zeszła mi z konta opłata za Audiotekę. Wyszło mniej więcej tyle, ile płaciłam za porzucony word, czyli super. Wysłucham, co jest do wysłuchania i może przerzucę się na Storytel; na razie to, co jest dostępne, jak najbardziej mi wystarczy, i tak już zachłystuję się i wybiegam w przyszłość. 

Po pracy, czekając w biurze na Freda, skończyłam czytać biografię Czechowa autorstwa Triolet, więc na wieczór pozostaje zbiór opowiadań Tokarczuk (Dantego dawkuję sobie ostrożnie).

Wtorek naprawdę ciepły, z zimowej kurtki przeciwdeszczowej i glanów przeskoczyłam do pilotki i wełnianych conversów; spacer do Tesco odbyłam rozchełstana, ale z uszatą czapką na głowie.

Kochany zrobił obiad, zjedliśmy, porozmawialiśmy o różnościach i już wieczór. Dziewczynki domagają się pieszczot — nie tylko Bronka zawodzi, Mańkę też musiałam wygłaskać przed snem (Kochany ogląda z Bronią Ojca Teda).

2250. Radość z łopatki.

Duje o poranku, potem do Wyspy wkracza chłodne słońce. W pracy letarg, jestem raczej cicha, strapiona mokrą wykładziną, nic dziwnego, że najwięcej frajdy sprawiło mi kupienie plastikowej łopatki :) Poza tym postanawiam nie przejmować się rzeczami na które mam wpływ minimalny — niby to oczywista oczywistość, ale periodyczna aktualizacja powyższego programu jest konieczna, mikroruchy z łatwością rozstrajają go w kierunku rojeń wielkościowych.

Poszliśmy z Kochanym na kaffkę:

W drodze do domu widziałam góry pobielone śniegiem. I dobrze, niech ziębi. W domowym cieple słucham Sobowtóra Siembiedy.

2240. Kontynuacja ...

... poniedziałku we wtorek. Tylko musiałam obudzić się zbyt wcześnie, wychynąć na świat, poudawać, że coś tam mnie obchodzi i że jestem miła. Bardzo męczące, ale do zrobienia. Ponieważ jednak wrażenie było przytłaczające (pogoda wstrętna, szok poweekendowy, oraz marazm ogólny), złamałam niedawno wprowadzoną zasadę, aby nie leźć w trakcie pracy do kawiarni po kubełko kawy. Polazłam. Trochę nastrój mi to poprawiło, jutro postaram się bez tej protezy. 

Kochany natychmiast uwiózł mnie do domu, gdzie po dłuższych przygotowaniach wciągnęliśmy spaghetti. Potem zanurzenie: mąż w tekst własny, ja w słuchanie Wygasania Terlikowskiego, które niedawno byłam skończyłam, żeby wybrać następny audiobook, Wzgórze psów Żulczyka. Zapowiada się najs.

Po obiedzie rozmawiałam z mamą — temperatura na minusie, ale nie aż tak, jak na wschodzie. Koty funkcjonują dobrze; jeśli z Bronisiem gorzej, manifestacja jest nieoczywista. Tatko jak zwykle gdzieś tuptał, Wojciech jak zwykle nastawiał się do głaskania.

Kminimy z mężem podróż marcową. 

2239. Długi weekend .

… oferuje szerszą paletę możliwości do wyboru: nudzić się, czy się nie nudzić? Skoro przez dwa ostatnie dni się szwendaliśmy, dzisiaj był czas na słodkie nieróbstwo domowe. Późne śniadanie, leniwe rozmowy, czytam, drzemię, słucham, Kochany pisze, co sam sobie zadał do pisania.

Na LC zagłosowałam na najlepszą ekranizację książki (The Outrun) i dostałam w prezencie trzy bezpłatne tygodnie na Audiotece. Skorzystałam bez wahania. Na pierwsze słuchanie poszedł Terlikowski z Wygasaniem (jestem w trakcie). Poza tym, właśnie skończyłam czytać Jednoaktówki Czechowa (officyna, 2022). Wiatr duje. Pora iść spać.