2409-2410. Dwupak lipcowy.

W środę rano myszy do weta, szczepienie. Wyszłam na chwilę z pracy, żeby pomóc Kochanemu w ogarnięciu tematu (no i kto jest większym kotem? No kto? Maniusia Koneserka waży 3,6 kg, tymczasem Bronisia Odkurzacz już 4,0 kg). Poza tym jak zwykle, coś tam robię, słońce świeci, słucham audiobooka; w domu jesteśmy późno, ledwo pokręciliśmy się z kotami po okolicy, zrobiła się siódma wieczorem, czas na późny obiad. Pomiędzy wcisnęłam też krótką rozmowę z mamą (zauważyłam, że mama prezentuje zniżkę formy po naszych wyjazdach).

Czwartkowym porankiem dosłuchałam Rozdroże kruków Sapkowskiego (SuperNOWA, 2026). Lekkie pióro. Wróciłam do Intermezzo przysięgając sobie, że nie zacznę niczego nowego, zanim nie skończę tej i jeszcze jednej książki. Tylko, że obydwie lektury beletrystyczne wymagają specyficznego nastawienia, trzeba się zawziąć (dodam, że literatura milenialsów mnie wciągnęła).

Coś mi się grzebie, poranny krwotok z nosa.

Rano wróciliśmy do zwyczaju kawiarnianego na okoliczność rozpoczynania pracy o tej samej porze. Przed ósmą siedziałam więc w Czarnej podsłuchując dwóch panów Arabów. Szkoda, że nic w ząb po arabsku ... o czym tam oni gadali?

W pracy męczy mnie nicnierobienie. Oraz przejedzenie wołowiną z meksykańskiego bistro. Za dużo tego dobrego. Przez to wszystko po powrocie do domu od razu wolimy iść na spacer z kotami, a potem wcale nie jest lepiej, bo rezygnujemy z robienia obiadu. Za to wjeżdżają ciastki, które kupiłam wczoraj w Termon i o nich zapomniałam. Wynika z tego, że praca bardzo nam przeszkadza w rozwinięciu skrzydeł: człowiek czegoś się napije, pogada, przekartkuje parę stronek literatury, koty pogłaska, już dzień się kończy. Klarowne poczucie, że jestem stworzona do życia milionerki nie znika, wręcz przeciwnie, nasila się z wiekiem ;)