1883. Wyprawa szpitalna 1.

Oboje wstaliśmy około ósmej, ja wcześniej i nastawiłam jeszcze pranie, żeby można było rozładować pralkę przed wyjściem. Herbata, wizyta u grubasinki, płyta Fresh Evidence Rory'ego w głośnikach, śniadanie (tylko ja, Kochany woli być na czczo, więc zajadam owsiankę z bananem). Tomograf w prywatnej klinice przy szpitalu zapisany na 11:40, byliśmy wcześniej ze względu na zwyczajowe korki przy parkingu. Tymczasem Kochany znalazł miejsce bardzo dobre (od razu na piętrze niedaleko wyjścia na szpital), wszedł do badania 10 minut przed czasem, jeszcze pięć minut i wychodzi z opatrunkiem na prawej ręce.

Pół godziny później jesteśmy już w kawiarni (Costa w Airside Retail Park), małżonek się nawadnia, ja wydłubuję chorizo z kanapki, Kochany dumny z uwiecznienia żony w outficie na misia Paddingtona pokazuje dowody rzeczowe komu popadnie, czy trzeba czy nie trzeba:

Po drodze zajechaliśmy do pawilonów Swords, w sumie na lunch do Milano (restauracja puściutka, pizza dobra jak zwykle). Poza tym wcześniej Fred chciał zajrzeć do TK Maxxa, w tym czasie poszłam do Easona i odbyłam tam ciekawą a niespodziewaną rozmowę. Zrobiłam bowiem kilka zdjęć książkom, których zamierzam poszukać w bibliotece, następnie stanęłam przy słownikach i właśnie wzięłam do ręki słownik angielsko-irlandzki, gdy usłyszałam za sobą słowa powitania i nGaeilge. Stał za mną starszy pan, któremu przez zaskoczenie nie mogłam na poczekaniu nic wydukać, na co on do mnie skąd jestem, a ja mu skąd jestem, to on do mnie jaksiemaszzz? To mu mówię, że dobrze. Pan ok. osiemdziesiątki powiedział mi, że pracował kiedyś na Białorusi i że polskiego też trochę liznął. I mówi po irlandzku, ale akcentem z Kerry. Przy czym jest z Dublina. Brian Lynch. Bo przedstawiliśmy się sobie, wiadomo, jak to w Irlandii po wymianie kilku zdań z nieznajomymi. Sprechen Sie Deutsch? zapytał mnie usłyszawszy moje nazwisko brzmiąco mu niepolsko, na co ja mu, że trochę szprechien. Pan bardzo chciał mi pomóc znaleźć coś do nauki irlandzkiego, i nawet w tym celu zabawił rozmową dwóch sprzedawców, którzy niestety najwyraźniej mówili tylko po angielsku. No cóż. Pożegnaliśmy się po jakichś 10 minutach, желаю тебе удачи (oczywiście, nie zrozumiałam, musiał powtórzyć drugi raz, że udaczi to po rosyjsku szczęście). Bardzo nietypowe spotkanie, pierwszy raz natknęłam się na Irlandczyka, który mówił tyloma językami, najwyraźniej dla przyjemności.

Po pizzy jeszcze się trochę pokręciliśmy w pawilonach, Kochany na spróbowanie kupił ziarna z Roasted Notes (irlandzka firma, która sprowadza kawę ze stanu Minas Gerais w Brazylii), zajrzeliśmy do Diesla, a ja do jeszcze jednej księgarni, Dubray. W drodze do domu zatrzymaliśmy się na chwilę w naszym mieście, bo chleb, chleba nam brak do szczęścia, i przed piątą jesteśmy u siebie, płaszcze ściągnięte, napoje zaparzone.
___
edit 21:25 Poza tym, muszę napisać, że moje Kochanie jest nieustraszone. Gdybym miała mieć tomograf z kontrastem, kisłabym przez kilka dni wałkując temat. Tymczasem Srogi Fred wyszedł po zabiegu z miną cokolwiek znudzoną i apetytem na sałatkę. 

Właśnie skończyliśmy oglądać na RTÉ My Left Foot: The Story of Christy Brown (1989) z Danielem Day-Lewisem. Jest co analizować (podczas oglądania połowa chleba zniknęła w tym samym miejscu, co pasztet).

1428. Sztorm Debi.

Pomiędzy piątą i ósmą rano alarm czerwony dla hrabstwa. Zaczęłam się zastanawiać, gdzie mi się zapodział Ciarán, który miał być przed Debi. Okazuje się, że naprawdę już był, akurat gdy zaczęłam chorować na początku listopada i pisałam, że pogoda się skiepściła. Wiatr nie przyniósł wówczas aż takich szkód, poza tym miałam to w nosie. 

Wyraźnie słyszałam nadejście wiatru, który uderzył w nasz dom. Po śniadaniu dostałam wiadomość tekstową od Saren, że Centrum otwierają dopiero o 10, potem drugą, że dzisiejsze zajęcia zostają odwołane po całości. Ponieważ już byłam ubrana w ciepły sweterek i gotowa na wszystko, co najlepsze, pojechaliśmy z Kochanym do miasta, drogą nad Boyne, żeby sprawdzić stan rzeki. Wiatr wiał na szczęście od lądu, więc woda się nie spiętrzała i trasa była przejezdna. Zaszliśmy do Costy. Andrea nadal na warcie, zrobiła nam napoje i nawet przyszła do nas na piętro, żeby porozmawiać o zmianach (przy czym w tym miejscu niewiele się zmienia: nowe twarze znikają szybko z powodów oczywistych, widać było, że koleżanka chciała się choć na trzy minuty zrelaksować). Po napitkach postanowiliśmy się z mężem szwendać. Nadal brakowało mi etui do telefonu, a ponieważ nie wchodziło w grę kupienie tego, które się mi podobało, zaczęliśmy z Fredem szukać czegoś w zastępstwie (z wyłączeniem oryginalnych opakowań Apple'a, które są prawie bez wyjątku koszmarnie brzydkie). W ten sposób znaleźliśmy się w pawilonach Swords. Po dłuższym spacerze kupiłam chińszczyznę imitującą ekskluzywne opakowanie, coś w sam raz na kilka miesięcy - przynajmniej będę mogła zacząć używać nowego telefonu, bo z moim rękami skłonnymi do upuszczania rzeczy po prostu bałam się dotykać iPhone'a bez stosownego zabezpieczenia przed wypadkami. Zadowoleni z osiągnięcia wyznaczonego celu poszliśmy na obiad - Kochany zaprosił mnie na pizzę do Milano:

Wróciliśmy do domu dopiero o trzeciej. Oboje byliśmy bardzo zmęczeni i chociaż początkowo nie zamierzałam drzemać, wyszło tak, że położyłam się obok Freda i ... minęły dwie godziny. Wieczorem wałęsanie się domowe, aktualizowanie telefonu i odkrywanie nowych funkcji, mówienie brzydkich rzeczy, poza tym trochę blogowania i krótka rozmowa z rodzicami (minął rok od śmierci babci Mani). 

1004. Cunning plan.

Następny sen w tym tygodniu był z pewnością długi i zawiły, zapamiętałam z niego, że w domu rodziców Freda (w tym śnie żyli oboje) na ścianie była sztukateria podmalowana czarną farbą.

Plan kochanego małżonka polegał na tym, że kupił przez internety nową kosiarkę (Titan, akumulatorowa), którą postanowił odebrać w Swords. W związku z tym pojechaliśmy do ... pałacu. Bo wiadomo, jak się jedzie do sklepu z rupieciami, to odwiedza się także pałac, żeby nie zapomnieć, co jest w życiu ważne, tak?

Do tej pory nigdy nie byliśmy w Newbridge House & Farm. Dom jest z czasów gregoriańskich, nie byliśmy pewni, czy chcemy go zwiedzać i początkowo Kochany kupił jedynie bilet na farmę ...

... i oczywiście wypatrzył tę panią w oknie powyżej.

Farma zawierała wszystko, co trzeba. Obok drobiu i typowych zwierząt hodowlanych była ptaszarnia (także z papugami i innymi ptakami ozdobnymi) oraz alpaki. Oprócz tego przeszliśmy się przez walled garden, nie tak bogaty w roślinność, jak np. warzywnik w Ardgillan, ale też ładny, pełen opadłych jabłek i rozprawiających się z nimi krukowatych. Następny tour z przewodnikiem po domu był o trzeciej, nie sądziłam, że do tego czasu będziemy jeszcze na miejscu, tymczasem przed trzecią zastała nas kawa w pałacowej jadłodajni:

Dokupiliśmy resztę biletu i daliśmy się oprowadzić bardzo miłej Emmie. Grupa odwiedzaczy składała się z nas oraz jeszcze jednej pary z chłopcem, który niedawno nauczył się chodzić, w związku z czym biegał jak wicher po korytarzach i wchodził w kadr:

Mieliśmy do dyspozycji parter, ponieważ na piętrze przebywała rodzina dawnych właścieli majątku, z których panowie za domem grali akurat w krokieta (nie mylić z krykietem). Po zwiedzeniu domu wyszliśmy jeszcze na chwilę do parku, nad którym zaczęły się zbierać ciemne chmury, potem przystąpiliśmy do realizacji drugiej części planu: odebrania kosiarki i zjedzenia obiadu w pizzeri Milano w pawilonach Swords. Pomiędzy tymi punktami podróży zaszliśmy do TK Maxxa, gdzie wypatrzyłam ładną, dzianinową marynarkę w gołębim kolorze w białą kratkę (Tahari). Kochany dorzucił do tego skórzany portfel dla mamy (zawiozę go jako prezent w czasie najbliższego wyjazdu do domu). A to już wyżerka, cztery pizze na dwóch cieniusich spodach:

Ach, pysznie było, i ciekawie, i pogoda dopisała oraz outfit był interesujący (do sztruksowej spódnicy i bordowych rajstop, stare, wełniane tenisówki, bo je kocham, do tego na niebieski t-shirt sweterek w rude maziaje, rudy płaszcz w kratkę, zielony szal Freda oraz szary, wełniany kapelusz z dużym rondem). 

A teraz chciałoby się poszerzyć wieczór o kilka godzin, żeby można było przed jutrzejszą pracą obejrzeć zdjęcia, nasycić się wrażeniami, spisać je i godzinami układać się do snu poprawiając się w pościeli jak dwa stare koty.

890. Beaumont.

Znowu wstałam nieco zbyt zmęczona jak na pracę, którą wykonuję. W kieszeni płaszcza taki kamień:

Mąż miał wizytę lekarską, która pierwotnie miała być wizytą po MRI, ale nie była, gdyż MRI się przesunęło na czerwiec. Mimo to wpadliśmy do Beaumonta i utknęliśmy w budynku onkologicznym na prawie dwie godziny.

Pacjentów niewielu, cisza, przez pierwszą godzinę ani oparów po lekarzu, ruchy bardzo wolne i nawet nie zauważam, gdy trzech pacjentów gdzieś znika. Czekaliśmy, to się doczekaliśmy. Po raz pierwszy miałam okazję uścisnąć dłoń prof. Breathnacha, który zna mojego męża dłużej niż ja, i to nawet bardziej od środka. Wizyta była krótka, profesor pokazał nam ct scan z lutego i pocieszył, że on tam nic nie widzi, co by mogło akurat jego zainteresować, poza tym jemu też prawe kolano wysiada (Stu nazwał to potem peselozą). Przy okazji mogłam podziwiać cenne rzeczy, które robią we Fredzie ping na lotniskowych bramkach — małe to nie jest, wygląda na kg złomu, który trzeba było długo skręcać (skręcający zapewne czują dumę, że cyborg nadal działa). Następnym razem mąż uniknie mecyi z zapraszaniem się na audiencję, bo dostał nr telefonu do Pielęgniarki, Która Wie Wszystko. Temat wróci w czerwcu.

Po wizycie próbując się wydostać z północnego Dublina zajechaliśmy do pawilonów w Swords, głównie po to, żeby zjeść obiad w Milano. Bardzo mniam, nie obeszło sie bez bąbelków maczanych w maśle czosnkowym, tym razem zamówiłam pizzę La Reine na cienkim spodzie.

W pawilonach długo nie zabawiliśmy, nie kupiliśmy niczego do ubrania (oj!), i po piątej byliśmy w domu. 

Wieczorem Kochany rozmawiał ze Stu, ja tymczasem lamię sobie. Odezwała się Jujka, nie mam siły z nią rozmawiać, ani tym bardziej pisać pracy (zatoki znowu dają mi popalić). Lorejn poinformowała mnie tekstowo, że w piątek Saren pracuje online i nie muszę przyjeżdżać do Centrum, zyskałam więc poczucie, że mam mnóstwo czasu (co oczywiście nie jest prawdą, bo ja zawsze znajdę sobie ciekawe zajęcie, które mi go zużyje). Na-ten-czas, wiem, że zdążę, ale deadline szumi.

367. Dużo małych, miłych rzeczy.

Czwartek zakończył się tak, że nie mogłam zasnąć, a piątek zaczął o pogańskiej godzinie kocim pacnięciem w nos. Po dziewiątej byliśmy już w trasie w towarzystwie Rory'ego Gallaghera sprawnie omijając korki w drodze do TK Maxxów. Pierwszy był w Blanchardstown, gdzie małżonek kupił mi birbancką marynarkę w prążki Polo RL, której wcale nie szukałam, i gdzie zrobiliśmy sobie taką oto fotę konspiracyjną:

Drugi był w Swords, gdzie został zakupiony szalik dla Majka. Po zakupach poszliśmy do Milano na włoskie jedzenie. Ostatni raz byliśmy tutaj w lutym, przyjemnie spędziliśmy na obiedzie i kawie przynajmniej godzinę.

W drodze do domu przejeżdżając przez Drołdę przystanęliśmy w celu zrobienia drobnych sprawunków i dokupienia niezbędników. Już przy domowej herbacie/kawie folkowy koncert Przesilenie, który był streamowany z Poznania (prawdziwa ludowa muzyka, taką jaką pewnie znał i grał wuja Józef). Potem wywiad Sekielskiego z Kasią Nosowską na temat współuzależnienia. Na koniec dnia skupiona w kropkę przeglądam książkę kupioną dziś w Tesco, Old Ireland In Colour. Fred przygląda mi się, mówi do mnie i się śmieje, potem sprawdza na mapie miejsca ze zdjęć.

48. Wędrówki szpitalne.

Nareszcie w domu. Z rana zmarnowała się kawa, bo tak nie mogłam się doczekać codziennego rytuału, że zaparzyłam ją zanim się okazało, że małżonek na tomograf chce iść na czczo pomimo późnej pory wizyty. Byliśmy więc w Beaumont (markery) i u św. Józefa w Raheny (tomograf). Gdzieś pomiędzy widzieliśmy ogromne stada dzikich gęsi, które pasły się na boiskach w środku ludzkich osiedli, a słońce przeszywało nas na wskroś. Po wizycietach pojechaliśmy do Swords, początkowo z zamiarem pozostawienia samochodu w Pawilonach i spacerowania po mieście w poszukiwaniu restauracji. Okazało się jednak, że na miejscu jest dobra pizzeria. Fred zjadł swój pierwszy posiłek tego dnia po piętnastej w Milano — trochę głośno, ale pizza funghi di Bosco doskonała, oczko wyżej od fastfoodowej reszty naokoło. Zeszliśmy potem do Costy przypieczętować wyjazd kawą. I jeszcze małżonek kupił sobie w międzyczasie brązowy, jedwabny szalik w pcioły Dolce&Gabbana, akuratny na fular, i zielonkawe, zamszowe Conversy. W związku z tym te stare, czarne ze srebrną kratką, które znają Freda cztery razy dłużej niż ja, pójdą do nieba dla trampków, bo już straszą oderwaną piętą. Z Pawilonów wyszliśmy o zmroku, autostrada, jeszcze krótki przystanek w "naszym" Lidlu, i dom. Nie mogę się napić. Zawsze tak mam, że niezależnie od tego ile płynów wleję w siebie poza domem, gdy wracam do domu, przez dłuższy czas czuję takie pragnienie, że nie mogę "dopić" do końca. Lubię ten uczuć.