1886. Wyprawa szpitalna 2.

Czyli Walętego.

Gdy wróciłam z łazienki, żeby wybrać z szuflady skarpetki "na dzisiaj", Kochany bardzo zadowolony wskazał mi worek z napisem Merry Christmas leżący na łóżku. W środku była kurtka z goretexu w moim kolorze (kolor winny; Sprayway), dzianinowa spódnica w czarno-białe pasy (Polo Ralph Lauren, można, a może nawet trzeba, nosić ją jako sukienkę) i punkowy płaszczyk z lnu (Majestic Filatures), taki z rozwiewanymi połami, bez guzików. Nie możesz dziewczynie kupować tyle rzeczy! mówię ja. No wiadomo, łaskawie zgadza się on, dlatego kupuję tylko najpotrzebniejsze. I taka to jest rozmowa z chłopakomężem. Walentynkowo zrobiłam mu poranną kawę.

Początek dnia był dla Freda nieszczególnie rewelacyjny, bo około pierwszej po południu mąż miał pobranie krwi i musiał na czczo przegibać do tej godziny. Pogoda wstrętna, przy (moim) śniadaniu zaczyna padać, czyli wiadomo już, że outfit na ogaconego Paddingtona został powtórzon. Naprawdę uwielbiam ten plecaczek (prezent od sąsiadki, ekologiczny, bo zrobiony z recyklingu plastikowych butelek):

Zawartość na dzisiaj: mały portfel, piórnik, telefon, czytnik do książek, krem z korektorem, korektor, etatowe perfumy, klucze, szminka, rękawiczki z palcami, paczka chusteczek. Kiedy idę do pracy, mieści mi się w nim również kubek termiczny.

Najpierw Kochany chciał zobaczyć dziwny parking lotniskowy, z którego kiedyś będziemy korzystali. Jest, istnieje, ale nigdy więcej takiego zawracania głowy. Potem do szpitala, parking cyk, do pobierania krwi cyk, i tym razem wszystko przed czasem i bez perturbacji (tylko Kochanie musiał sobie rozgrzewać żyły pod ciepłą wodą, bo wszystkie gdzieś poznikały). Na wychodnym kilka sekund rozmowy z Justiną, która zabroniła Fredowi wracać do szpitala w charakterze pacjenta. Kochany naprawdę chce przestrzegać tego zakazu.

Do czego przydaje się pisanie dziennika? Chociażby do tego, żeby sprawdzić, co to była za mała dziura, gdzie pysznie karmili, gdy siedem lat temu zawitali do nas Andrju z Natką, włóczyliśmy się po Dublinie i na cito trzeba było coś zjeść. Da Mimmo na Taobh Ó Thuaidh. Zjedliśmy dania od włoskiej mamusi, miejsca na kawę i deser po czymś takim ani hu hu.

U Freda penne salsiccia e funghi, przede mną na talerzu ravioli ricotta e spinachi w sosie pomidorowo-parmezanowym.

W drodze do domu Fred odebrał telefon od Elizabety, więc smętno-deszczowa trasa częściowo upłynęła mi na sennym dosłuchiwaniu rozmowy męża z przyjaciółką przyjaciela o dolach i niedolach ludzi w wieku średnim.

W domu, po wypiciu dwóch herbat, walnęłam się na drzemkę, Fred również i tak sobie drzemaliśmy przez dobrą godzinę. Dzisiejsze podkarmianie Junony było dłuższą wizytą miziano-walentynkową: zasiedliśmy przed tv, kotka przyszła się połasić, obejrzała z nami Prostą historię o morderstwie (2016) Arkadiusza Jakubika.

1883. Wyprawa szpitalna 1.

Oboje wstaliśmy około ósmej, ja wcześniej i nastawiłam jeszcze pranie, żeby można było rozładować pralkę przed wyjściem. Herbata, wizyta u grubasinki, płyta Fresh Evidence Rory'ego w głośnikach, śniadanie (tylko ja, Kochany woli być na czczo, więc zajadam owsiankę z bananem). Tomograf w prywatnej klinice przy szpitalu zapisany na 11:40, byliśmy wcześniej ze względu na zwyczajowe korki przy parkingu. Tymczasem Kochany znalazł miejsce bardzo dobre (od razu na piętrze niedaleko wyjścia na szpital), wszedł do badania 10 minut przed czasem, jeszcze pięć minut i wychodzi z opatrunkiem na prawej ręce.

Pół godziny później jesteśmy już w kawiarni (Costa w Airside Retail Park), małżonek się nawadnia, ja wydłubuję chorizo z kanapki, Kochany dumny z uwiecznienia żony w outficie na misia Paddingtona pokazuje dowody rzeczowe komu popadnie, czy trzeba czy nie trzeba:

Po drodze zajechaliśmy do pawilonów Swords, w sumie na lunch do Milano (restauracja puściutka, pizza dobra jak zwykle). Poza tym wcześniej Fred chciał zajrzeć do TK Maxxa, w tym czasie poszłam do Easona i odbyłam tam ciekawą a niespodziewaną rozmowę. Zrobiłam bowiem kilka zdjęć książkom, których zamierzam poszukać w bibliotece, następnie stanęłam przy słownikach i właśnie wzięłam do ręki słownik angielsko-irlandzki, gdy usłyszałam za sobą słowa powitania i nGaeilge. Stał za mną starszy pan, któremu przez zaskoczenie nie mogłam na poczekaniu nic wydukać, na co on do mnie skąd jestem, a ja mu skąd jestem, to on do mnie jaksiemaszzz? To mu mówię, że dobrze. Pan ok. osiemdziesiątki powiedział mi, że pracował kiedyś na Białorusi i że polskiego też trochę liznął. I mówi po irlandzku, ale akcentem z Kerry. Przy czym jest z Dublina. Brian Lynch. Bo przedstawiliśmy się sobie, wiadomo, jak to w Irlandii po wymianie kilku zdań z nieznajomymi. Sprechen Sie Deutsch? zapytał mnie usłyszawszy moje nazwisko brzmiąco mu niepolsko, na co ja mu, że trochę szprechien. Pan bardzo chciał mi pomóc znaleźć coś do nauki irlandzkiego, i nawet w tym celu zabawił rozmową dwóch sprzedawców, którzy niestety najwyraźniej mówili tylko po angielsku. No cóż. Pożegnaliśmy się po jakichś 10 minutach, желаю тебе удачи (oczywiście, nie zrozumiałam, musiał powtórzyć drugi raz, że udaczi to po rosyjsku szczęście). Bardzo nietypowe spotkanie, pierwszy raz natknęłam się na Irlandczyka, który mówił tyloma językami, najwyraźniej dla przyjemności.

Po pizzy jeszcze się trochę pokręciliśmy w pawilonach, Kochany na spróbowanie kupił ziarna z Roasted Notes (irlandzka firma, która sprowadza kawę ze stanu Minas Gerais w Brazylii), zajrzeliśmy do Diesla, a ja do jeszcze jednej księgarni, Dubray. W drodze do domu zatrzymaliśmy się na chwilę w naszym mieście, bo chleb, chleba nam brak do szczęścia, i przed piątą jesteśmy u siebie, płaszcze ściągnięte, napoje zaparzone.
___
edit 21:25 Poza tym, muszę napisać, że moje Kochanie jest nieustraszone. Gdybym miała mieć tomograf z kontrastem, kisłabym przez kilka dni wałkując temat. Tymczasem Srogi Fred wyszedł po zabiegu z miną cokolwiek znudzoną i apetytem na sałatkę. 

Właśnie skończyliśmy oglądać na RTÉ My Left Foot: The Story of Christy Brown (1989) z Danielem Day-Lewisem. Jest co analizować (podczas oglądania połowa chleba zniknęła w tym samym miejscu, co pasztet).

1535. Wszystko dobrze.

Budzik był nastawiony na szóstą, ale jeszcze dwadzieścia minut turlaliśmy się po łóżku mrucząc straszliwie, jak budzące się z zimowego snu niedźwiedzie. Pomogło mało, wreszcie to ja byłam dzielniejsza (oraz niewyspana; drugą noc z rzędu męczyły mnie ciężkie sny, których nie chciałam zapamiętać) i pierwsza dotknęłam stopą podłogi, żeby nam obojgu zrobić poranne napitki. 

Rysio by napisał to był dzień o nazwie środa. Nie mogłam się go doczekać. Wyjechaliśmy o ósmej; u lekarza mieliśmy być na 9:20, i tym razem o dziwo do dziesiątej było po wszystkim. W poczekalni nikoguchno. Miła dziewczyna (długie, czarne włosy, duży tyłozgryz) pokonwersowała z Fredem chwilę i zaprosiła go na konsultacje za rok. Przed wykaraskaniem się z okolic szpitala Beaumont mieliśmy nawet czas i ochotę zajść na szybkiego do głównego budynku, żeby przywitać się z Justiną.

Naprawdę chciałam znaleźć Luke'a, więc przemieściliśmy się naszym autkiem do Glasnevin i zaparkowaliśmy pod lokalnym Woodisem. Tylko weszliśmy na St. Paul's, a Fred prawie natychmiast wskazał grób, włala:

Na dodatek tak się złożyło, że do grobu obok podeszła starsza pani. Mówiła interesującym, twardym akcentem, zaraz okazało się, że pochodzi z Niemiec, ma na imię Ingeborg i jest panią Kelly. To zapewne żona leżącego obok Williego, chociaż już nie wypytywałam. Fred uważa, że może być jedną z sierot wojennych przygarniętych przez Irlandczyków. 

Z St. Paul's poszliśmy do głównego cmentarza. Najpierw zjedliśmy w restauracji drugie śniadanie (pyszny quiche z kozim serem, świeżo wyciągnięty z pieca), potem obraliśmy kierunek na ogród botaniczny. Niestety, w palmiarni dwaj panowie właśnie wycinali jakąś roślinność (na zdjęciach przedstawiających kopułę widać wyraźne, że brakuje zieleni, która była tam podczas mojej ostatniej wizyty) i ta część szklarni była niedostępna.

Zajrzeliśmy też do szklarni Krzywoliniowej i nad rzekę Tolkę. Od czasu do czasu Kochany musiał rozkładać nasz duży parasol, ale spacer był przyjemnością.

Resztę dnia (poza krótką wizytą w Lidlu) spędziliśmy w domu, relaksując się po ponad 6 km marszu. Za oknem siąpi. Przed umysłowym zrypaniem i nieprzytomnością ciała ratuję się kawą.

___

edit 21:45 całkiem już pod wieczór Anna zadzwoniła z domu opieki. Coś chyba ten jej pobyt będzie się przeciągał, zobaczymy. Poza tym obejrzeliśmy kolejne streszczenie gniota by mietczynski (tym razem Arche). Ale i tak najbardziej rechoczemy, bo wunsz! wunsz!

1164. Zadowolona.

— Się ekstremalnie dobraliśmy, straszna z nas para, nie pamiętam w jakiej sytuacji Fred tak powiedział, ale true story. Kochany miał mieć krew pobieraną po południu (markery, jak zwykle o tej porze roku), więc na głodniaka czekał przed Centrum, żebyśmy mogli pomknąć do Dublina (robiłam dzisiaj za elfa, trochę świrowałam w glanach, poza tym spokój, granty się dopiero rozkręcają). Sprawa w szpitalu została załatwiona błyskawicznie: gdy przyszliśmy był numer 16, małżonek dostał numer 17, dłużej mu zeszło na bajerowaniu pielęgniarki (od której dowiedział się, że niejaki Irek zmarł na guza mózgu już jakiś czas temu). Oczywiście nie wróciliśmy na wieś od razu, zatrzymaliśmy się w Swords, żeby w pawilonach pójść do Milano na pizzę i zaliczyć włóczęgę w poszukiwaniu prezentu dla Fredowej szwagierki (tej jednej, której mąż prezenty kupuje). W drodze powrotnej do parkingu zauważyłam kogoś ze znakiem krzyża popiołem na czole uczynionym (aha). 

I tak, w domu po siódmej. Poza wyciągnięciem aparatu, żeby zrobić fotkę Księżycowi w koniunkcji z Jowiszem i Wenus, nic się mi już nie chciało. Było ostatnio magisterskie nieróbstwo, a jednak spotkała mnie miła niespodzianka (kwestionariusz ktoś tam od czasu do czasu wypełnia), małżonek jeszcze próbował pomóc dzwoniąc do kolegi ze woja studiów (tak jakby, w zasadzie to z miasta tego samego), Wodeckiego. Jeszcze gościa nie znam, może poznam, ale to w marcu, dzisiaj robię NIC. Dobrze było dać się wozić, objadać, trzymać za rączkę i wyglądać na mądrzejszą niż się jest, więc nie psujmy tego. O wizycie Bidena w Polsce i gdzie indziej oczywiście słyszałam (no i fajnie). Narcyzy kwitną już wszędzie jak wściekłe, na klombach i przy drogach. 

890. Beaumont.

Znowu wstałam nieco zbyt zmęczona jak na pracę, którą wykonuję. W kieszeni płaszcza taki kamień:

Mąż miał wizytę lekarską, która pierwotnie miała być wizytą po MRI, ale nie była, gdyż MRI się przesunęło na czerwiec. Mimo to wpadliśmy do Beaumonta i utknęliśmy w budynku onkologicznym na prawie dwie godziny.

Pacjentów niewielu, cisza, przez pierwszą godzinę ani oparów po lekarzu, ruchy bardzo wolne i nawet nie zauważam, gdy trzech pacjentów gdzieś znika. Czekaliśmy, to się doczekaliśmy. Po raz pierwszy miałam okazję uścisnąć dłoń prof. Breathnacha, który zna mojego męża dłużej niż ja, i to nawet bardziej od środka. Wizyta była krótka, profesor pokazał nam ct scan z lutego i pocieszył, że on tam nic nie widzi, co by mogło akurat jego zainteresować, poza tym jemu też prawe kolano wysiada (Stu nazwał to potem peselozą). Przy okazji mogłam podziwiać cenne rzeczy, które robią we Fredzie ping na lotniskowych bramkach — małe to nie jest, wygląda na kg złomu, który trzeba było długo skręcać (skręcający zapewne czują dumę, że cyborg nadal działa). Następnym razem mąż uniknie mecyi z zapraszaniem się na audiencję, bo dostał nr telefonu do Pielęgniarki, Która Wie Wszystko. Temat wróci w czerwcu.

Po wizycie próbując się wydostać z północnego Dublina zajechaliśmy do pawilonów w Swords, głównie po to, żeby zjeść obiad w Milano. Bardzo mniam, nie obeszło sie bez bąbelków maczanych w maśle czosnkowym, tym razem zamówiłam pizzę La Reine na cienkim spodzie.

W pawilonach długo nie zabawiliśmy, nie kupiliśmy niczego do ubrania (oj!), i po piątej byliśmy w domu. 

Wieczorem Kochany rozmawiał ze Stu, ja tymczasem lamię sobie. Odezwała się Jujka, nie mam siły z nią rozmawiać, ani tym bardziej pisać pracy (zatoki znowu dają mi popalić). Lorejn poinformowała mnie tekstowo, że w piątek Saren pracuje online i nie muszę przyjeżdżać do Centrum, zyskałam więc poczucie, że mam mnóstwo czasu (co oczywiście nie jest prawdą, bo ja zawsze znajdę sobie ciekawe zajęcie, które mi go zużyje). Na-ten-czas, wiem, że zdążę, ale deadline szumi.

799. Krajobraz szpitalny.

Budzik zawrzeszczał nam o siódmej, zwlekliśmy się powoli i powoli się rozbudzaliśmy. Fred miał wizytę niby o 10:40, do stolicy kawałek, ludzi mnóstwo, na parkingu wolne miejsce znalazło się dopiero na drugim piętrze. W onkologicznym budyneczku przywitanie przemiłe, ręce zdezynfekowane, mierzenie temperatury i informacja o matce, która ma wprawdzie na imię Winifred, ale za to na drugie ma tak jak ja. W ogóle większość sra tu tęczą, dlatego kocham ten kraj.

Czekaliśmy ponad półtorej godziny (mąż nucił mi w tym czasie motywy m.in. z Reksia i Porwania Baltazara Gąbki). Młody lekarz w różowych skarpetkach w zwierzątka zakomunikował Fredowi, że wszystko jest grand, nie ma śladu skrorupiaka na ct scanie ani we krwi oraz obmacał Kochanego od pasa w dół i zasugerował, że te bóle w kolanie to może być romantyzm, czyli SKS. Będzie się jeszcze ktoś przyglądał za jakiś czas, po MRI biodrowo-kolanowym. Za to od ręki da się zrobić pana Röntgena, więc z kanciapki onkologicznej przeszliśmy do głównego budynku, gdzie spotkaliśmy malutką Justinę. Wiele o niej od Freda słyszałam, chyba dobra dusza, czułe ma usposobienie i cieszy się na widok mojego męża, nieleżącego, przebierającego nogami. Może będzie okazja się kiedyś spiknąć. Ona jednak w pracy, a my, myk myk, zeszliśmy do podziemia. 

Czekanie na rentgen krótkie (nawet nie wyciągnęłam książki, wolałam poprzyglądać się ludziom). Wychodząc nie spotkaliśmy już Justiny, kawa z nią będzie innym razem. W międzyczasie mijało nas na korytarzach i w poczekalniach wiele trudnych przypadków, wiele cierpienia. A jednak ... lubię tego molocha, tutaj uratowano Fredowi życie.

Ruszyliśmy ku tęczy zatrzymując się dopiero w Drołdzie. Po kawie Wiadomo Gdzie zajechaliśmy na krótkie zakupy po których mam od Freda dwa prezenty (rudą, jedwabną kamizelkę Majestic Filatures i niebieskawą, lnianą koszulę Sigrid Olsen), a od siebie tescowe witaminy na wiosnę (wit. D i zestaw z wit. C + cynk i selen) oraz książkę Catherine Corless o dzieciach z Tuam.

Gdy siedzieliśmy przy kawce odezwał się mechanik z nowiną, że zamiast pierniczyć się z częściami może lepiej wymienić bojler na nowy. Musi pomyśleć, czyli dzisiaj z wizyty i naprawy nici.

W temacie książkowym, słusznie uznałam, że czytanie o psie mnie odblokuje czytelniczo — Tristram bardzo dobrze mi się kartkował w poczekalni onkologicznej, może oświecenie to odpowiednia epoka na takie sytuacje? Pomimo hulającego za szpitalnymi oknami wiatru i przedłużającej się w chatce z piernika awarii ogrzewania, dzień był bardzo pozytywny. Wyniki takie, jakich sobie życzyliśmy, towarzystwo wzajemne wspierające, spotkanie Justiny (jeszcze jednej Polki, która nie wraca) krzepiące. Po obiedzie dokończyliśmy powtórkę drugiego sezonu Ojca Teda. Gra nam Rory z jednej ze swoich płyt live. Prysznic i wracam do czytanki.

48. Wędrówki szpitalne.

Nareszcie w domu. Z rana zmarnowała się kawa, bo tak nie mogłam się doczekać codziennego rytuału, że zaparzyłam ją zanim się okazało, że małżonek na tomograf chce iść na czczo pomimo późnej pory wizyty. Byliśmy więc w Beaumont (markery) i u św. Józefa w Raheny (tomograf). Gdzieś pomiędzy widzieliśmy ogromne stada dzikich gęsi, które pasły się na boiskach w środku ludzkich osiedli, a słońce przeszywało nas na wskroś. Po wizycietach pojechaliśmy do Swords, początkowo z zamiarem pozostawienia samochodu w Pawilonach i spacerowania po mieście w poszukiwaniu restauracji. Okazało się jednak, że na miejscu jest dobra pizzeria. Fred zjadł swój pierwszy posiłek tego dnia po piętnastej w Milano — trochę głośno, ale pizza funghi di Bosco doskonała, oczko wyżej od fastfoodowej reszty naokoło. Zeszliśmy potem do Costy przypieczętować wyjazd kawą. I jeszcze małżonek kupił sobie w międzyczasie brązowy, jedwabny szalik w pcioły Dolce&Gabbana, akuratny na fular, i zielonkawe, zamszowe Conversy. W związku z tym te stare, czarne ze srebrną kratką, które znają Freda cztery razy dłużej niż ja, pójdą do nieba dla trampków, bo już straszą oderwaną piętą. Z Pawilonów wyszliśmy o zmroku, autostrada, jeszcze krótki przystanek w "naszym" Lidlu, i dom. Nie mogę się napić. Zawsze tak mam, że niezależnie od tego ile płynów wleję w siebie poza domem, gdy wracam do domu, przez dłuższy czas czuję takie pragnienie, że nie mogę "dopić" do końca. Lubię ten uczuć.