2275. Dziwny dzień ...

 ... mało uważny. W pracy chodziłam rozproszona, bo rano kupiłam nowy telefon w Eir, czyli zmieniałam dostawcę usługi, a to jest zawsze wielką niewiadomą. Wszystko dobrze się skończyło, stara karta SIM padła całkiem żwawo, udało mi się reaktywować większość ważnych apek i wieczorem mogłam odprawić lot na nowym S25. Ważne, że odzyskałam połączenie telefoniczne, bo bez tego w podróży jak bez ręki. 

Rano, dopóki stara karta SIM nie utraciła połączenia, obserwowałam przez kamerkę, co nasze myszy robią w domu, gdy nas nie ma. Otóż, śpią (chyba razem w drapaku na szafie, bo nie było ich widać w kadrze, a w Kuchniosalonie cicho jak makiem zasiał).

Wieczorem po swojej pracy wpadła do nas Anne, żeby dowiedzieć się dokładnie, co myszy teraz jedzą i jakie są postępy w kocim rozwoju. Powiedzieliśmy jej o kluczu, że trzeba je zamykać, bo nauczyły się otwierać drzwi, oraz o aktualnej diecie. Bardzo jesteśmy jej wdzięczni, rozwiązanie jest lepsze od kociego hotelu.

Dokuczał mi dzisiaj żołądek, zastanawiam się ile z tego jest napięciem przed podróżą, a ile czegoś innego, co ciągnie się od jakiegoś czasu. Psuje mi to nastrój.

2253. Pod wpływem...

 ... impulsu postanowiłam oddać Finklera do biblioteki. Stał rozgrzebany od dłuższego czasu, czasu który bezproblemowo poświęcałam innym lekturom. Czyli to nie jest ten moment. Odłożyłam książkę na listę "na później", kiedyś do niej wrócę, zacznę od początku. Tymczasem ustawiłam się do horrendalnie długiej bibliotecznej kolejki po dwie książki Rachel Cusk.

Po pracy wybyłam w kierunku pustawego centrum handlowego, gdzie umówiliśmy się z Kochanym. Mąż postanowił pozbyć się ajfona i wrócić do androida. Słusznie, też mam taki zamiar, ale rozglądam się jeszcze za sensownym dostawcą wifi, bo obecny na wyjeździe poza wyspę doprowadza mnie do rozpaczy. Kochany kupił S25, podpisał umowę; poszliśmy do Czarnej, żeby to opić i zagryźć;)

W domu słuchanie i czytanie, niewiele ponad to (mąż robi obiad). Najchętniej zabrałabym się za nowy projekt dziewiarski, ale po kolei, trzeba najpierw kupić włóczkę. Wyleguję się więc, dzielę czas na dwie historie. Przygotowanie na jutrzejszy wieczór zostawiam na później.

1428. Sztorm Debi.

Pomiędzy piątą i ósmą rano alarm czerwony dla hrabstwa. Zaczęłam się zastanawiać, gdzie mi się zapodział Ciarán, który miał być przed Debi. Okazuje się, że naprawdę już był, akurat gdy zaczęłam chorować na początku listopada i pisałam, że pogoda się skiepściła. Wiatr nie przyniósł wówczas aż takich szkód, poza tym miałam to w nosie. 

Wyraźnie słyszałam nadejście wiatru, który uderzył w nasz dom. Po śniadaniu dostałam wiadomość tekstową od Saren, że Centrum otwierają dopiero o 10, potem drugą, że dzisiejsze zajęcia zostają odwołane po całości. Ponieważ już byłam ubrana w ciepły sweterek i gotowa na wszystko, co najlepsze, pojechaliśmy z Kochanym do miasta, drogą nad Boyne, żeby sprawdzić stan rzeki. Wiatr wiał na szczęście od lądu, więc woda się nie spiętrzała i trasa była przejezdna. Zaszliśmy do Costy. Andrea nadal na warcie, zrobiła nam napoje i nawet przyszła do nas na piętro, żeby porozmawiać o zmianach (przy czym w tym miejscu niewiele się zmienia: nowe twarze znikają szybko z powodów oczywistych, widać było, że koleżanka chciała się choć na trzy minuty zrelaksować). Po napitkach postanowiliśmy się z mężem szwendać. Nadal brakowało mi etui do telefonu, a ponieważ nie wchodziło w grę kupienie tego, które się mi podobało, zaczęliśmy z Fredem szukać czegoś w zastępstwie (z wyłączeniem oryginalnych opakowań Apple'a, które są prawie bez wyjątku koszmarnie brzydkie). W ten sposób znaleźliśmy się w pawilonach Swords. Po dłuższym spacerze kupiłam chińszczyznę imitującą ekskluzywne opakowanie, coś w sam raz na kilka miesięcy - przynajmniej będę mogła zacząć używać nowego telefonu, bo z moim rękami skłonnymi do upuszczania rzeczy po prostu bałam się dotykać iPhone'a bez stosownego zabezpieczenia przed wypadkami. Zadowoleni z osiągnięcia wyznaczonego celu poszliśmy na obiad - Kochany zaprosił mnie na pizzę do Milano:

Wróciliśmy do domu dopiero o trzeciej. Oboje byliśmy bardzo zmęczeni i chociaż początkowo nie zamierzałam drzemać, wyszło tak, że położyłam się obok Freda i ... minęły dwie godziny. Wieczorem wałęsanie się domowe, aktualizowanie telefonu i odkrywanie nowych funkcji, mówienie brzydkich rzeczy, poza tym trochę blogowania i krótka rozmowa z rodzicami (minął rok od śmierci babci Mani). 

1425. Nie psuj.

Słonecznie; nad wybrzeżem płyną grube, szare chmurki pod smukłymi jasnymi chmurami. W pracy wzorcowo, chociaż grupa złaziła się po kawałku. Nie miałam poczucia przeładowania zmysłów, dzieciaki robiły, co miały robić, wszystko szło sprawnie i o dwunastej powiedzieliśmy sobie sajonara. Kochany wrócił dzisiaj po północy, więc odsypiał, ale przyjechał po mnie do miasta; kupił mi iPhone'a 13, którym zastąpię sobie Samsunga A71, potem szwendaliśmy się jeszcze po Tesco szukając ingrediencji na idealne sobotnie śniadanie. W domu zastałam pocztę optymistyczną: ostateczny dyplom za tegoroczne męczarnie z kursem TT, o którym już zdążyłam zapomnieć, że się mi należy jak psu buda. 

Tylko wiadomość od Aś zważyła nam dzień: jej szef poszukuje domu dla kotka. Kotek mały, czarny i śliczny. Gdyby Rysio żył, całkiem możliwe, że właśnie takiego braciszka byśmy dla niego szukali. Jak odpowiedzieć ludziom, że mając dobre chęci niekoniecznie robią dobre rzeczy? Bo sobie myślę, że gdyby nie śmierć Rysia, to nikt by nam o maluchu nie powiedział. Ludzie czasami dziwnie sklejają, ech.

Żeby o tym nie myśleć, po dobrym obiadku zajęłam się obczajaniem telefonu. Nawet wynalazłam futerał podobny do starego i zadałam pytanie o możliwość wytłoczenia na nim tego, co mam na starym. Wyprowadziłam się też z Androida do iOS (transfer danych trwał jakieś 50 minut). Słuchamy z Kochanym debiutanckiej płyty Aya RL (1985), z Kukizem, gdy nie był jeszcze obciachem, potem nowofalowej Siekiery. Jesteśmy już z przyjaciółmi po słowie, więc sobota szykuje się wyjezdna. Wisienka piątku: Kochany kupił bilety na grudzień i leci ze mną ^..^

412. Znowu luty.

Rysiu poszedł na całość, obudził nas po trzeciej rano, ale byliśmy twardzi i nieustępliwi. Śniło mi się później, że ożywiłam prawie już martwą kukułkę (gołębia) i z rodzicami dzieliłam się pudrem z cygara. Przy pierwszej zielonej herbacie w głowie grało mi oczywiście beethovenowe allegretto. 

Z małych przyjemności: pocztą doszedł case na mój nowy telefon, który zdążyłam już raz upuścić. Czerwoną okładkę z kotem zamówiłam ponad tydzień temu na niemieckim ebayu. Ładny, więc teraz kupiłam Fredowi w tym samym sklepie opakowanie do jego appla, czarne, z sylwetką czerwonego barana.

Poza tym spokojny dzień niewyjściowy, jeśli nie liczyć wyjazdu po jedzonko. Jest szaro i mokro, spacer odpada. Kochany zrobił nam na wieczór sałatkę grecką i rozsiedliśmy się do Detektywa z Olivierem i Cainem (1972). Przerwałam sobie seans po "morderstwie", dziwnie znużona. Kiedyś ten film podobał mi się bardziej. Ale gdy już leżę w łóżku z przyjemnością słucham zakończenia dobiegającego z kuchni. Imbolc. Kocham Cię.

398. Blue Monday but still nice things happen.

Sieweczki przemieszczają się na piechotę jak pasażerowie spóźnieni na swój pociąg szaleńczo poszukujący właściwego wagonu, trudno je sfotografować.

Po spacerze Fred zrobił nam pyszny obiadek z tescowych girasoli ze szpinakiem, polał to beszamelem, podrzucając jako bonus szparagi i zbłąkane resztki zielonej fasolki szparagowej. Potem pojechaliśmy do Tesco wymienić mój stary Samsung J5 na nowy S A71. Pogoda bardzo zafajdana, wyspiarska, z wielką chmurą, która zaskoczyła nas zaraz za górką na drodze do Termon. Zapomniałam poprosić o przeniesienie starego numeru na nową kartę, zrobię to jutro. Tymczasem An Post wysłała mi maila na temat paczki na którą czekam z utęsknieniem — jest w drodze. A po Santanie ...

— Co myszko? Puścić ci Ralpha Kamińskiego?

— Tak ...

— Dobrze.

Poniżej Cookey, sieweczki, mewy zagapione.