1126. Zbieraczka kamieni.

Gdyby Fred nie jechał wczesnym popołudniem do pracy pewnie razem wędrowalibyśmy po wydmach, a tak sama wyszłam na spacer, niezbyt długi, chociaż zajrzałam dzisiaj za winkiel. Połowę dystansu maszerowałam pod słońce, nie miałam ciemnych okularów, więc gapiłam się pod nogi i od czasu do czasu pochylałam się w celu zaanektowania skarbów kamiennych. Taki m.in. dziw się mi przyniósł w kieszeni:

Kamień wydrążony w środku. Skamielina? Wieczorem w innym świetle dokonałam inspekcji moich znalezisk i stwierdzam, że "konsystencją" czy wagą przypomina mi to róg jelenia, niekoniecznie skamieniały:

Tylko, że jelenie poroże nie jest puste w środku. Hm. "Kamień" przypomina mi też ludzką kość, którą znalazłam w Glasnevin. Może po prostu róg lokalnego bydła? Pomyślę nad tym.

Po wyjeździe Kochanego do pracy testowałam kawę przywiezioną z Polski, obejrzałam 18.02 Midsomer, zbijałam bąki, rozmawiałam z mamą, wracam też do lektury Koralewicz, bo trzeba. Kot wyszedł na wieś, za oknem ćmok.

1055. Ostatnia chrupka hrabiego Richarda.*

Kociobudzenie, zielona herbata, śniadanie, kawa dla Freda, rozmowy, telefon do mamy (o stanie babci nie rozmawiamy, bo niby co miałybyśmy powiedzieć? Że jest lepiej? Buahahaha). Dzień się nam rozjaśnił pięknie, powstrzymani tylko chwilę przez dziwnych czyścicieli rynien z Wexford (na czele z Georgem, zdecydowanym człowiekiem biznesu o facjacie farmera z południa) poszliśmy na spacer nad morze,

a po powrocie wyjechaliśmy do Newry. Fred kupił sobie wczoraj zjawiskowe, wełniane spodnie Ralpha Laurena i bardzo chciał poszukać adekwatnych glanów do outfitu. Oczywiście przejeżdżaliśmy naszą przełęczą więc zatrzymaliśmy się na obiad w ulubionym miejscu 

(w tle przeboje The Supremes, Fred rozanielony nad chowderem), gdzie napchaliśmy się do syta. Na 5 minut wpadliśmy też do Aś. W Newry nie było tego o co się Fredowi rozchodziło i po zmroku wróciliśmy na wieś. W domu okazało sie, że w czasie naszej nieobecności mury rezydencji zostały nawiedzone przez Amber (zapomniałam o oknie, w wyniku czego nie ostał się ani jeden chrupek leżący na widoku, Ryszard czekał na nas na dworze, żeby nam o wszystkim opowiedzieć). 

To już końcówka SPATiF-u, czytam o ubekach, jutro pewnie skończę, jeśli mnie coś nie powali (czytam w łóżku, opatulona jak mumia ). Bo czuję się jakbym miała gorączkę, nos cały dzień zakitolony po lewej stronie, choć oficjalnie bez kataru. Wychodzi mi bokiem czwartkowe czekanie na popołudniowy autobus. Argggh!

* tytuł autorstwa Freda.

1012. Życie wsiowe.

Wracając do wczorajszego wieczoru, chłopcy rosną jak na grzybach (czy nie powinnam napisać, że jak grzyby po deszczu? się nagle zastanawiam ... drożdże to też grzyby, mówi Fred; ach, czyli o to mi chodziło, no dobra, zostawiam to w spokoju), pokazali nam zadania na literowanie z angielskiego i irlandzkiego. Rozśmieszyło mnie, gdy jeden z nich zaanonsował nas jako "our friends". Chyba nie mają nic przeciwko naszym wizytom, Ka kupuje wówczas ciasto czekoladowe :D

W głowie zaczynam robić plany "na Polskę". Rozmawiałam rano z mamą (jeśli weźmie urlop, pojedziemy razem do Wro szwendać się po mieście). Podbiję legitymację studencką, pójdę do fryzjerki i kosmetyczki, będzie grzebanie w domowych archiwach.

Po śniadaniu wyszliśmy z Kochanym na spacer, żeby zobaczyć różne rzeczy, np. to szpacze radio:

Na plaży zaczął się odpływ, morze było bardzo spokojne, duże stado mew spało na skałach przy drodze na klify, a za migoczącą taflą wody na południu widać było półwysep Howth:

Drepcząc tak bez celu na południe znalazłam szkło morskie niecodziennej urody:

Ponieważ "na plażę" noszę zazwyczaj tę samą kurtkę, oto aktualizowana zawartość mojej kieszeni:

Od lewej: kawałek interesującej skorupy z bliznami, najprawdopodobniej po pąklach, kawałek taniej ceramiki, nadłamana muszla przegrzebka podniesiona z plaży z powodu różowego koloru, mleczny kwarc, szkło morskie w seledynowym odcieniu z poprzedniego zdjęcia, za nim szkło znalezione kiedyś tam wcześniej (zielone), krzemień, skorupa kraba znaleziona tydzień temu. Doszliśmy z Fredem dalej niż zazwyczaj:

Niektóre posiadłości wyglądały bardzo dobrze, inne niekoniecznie. Brzeg jest nieźle umocniony, miejsce na dom letniskowy jak najbardziej do zaakceptowania. To zaś jest Ned:

Tym razem byłam tak rezolutna, żeby zapytać także mamę o imię i zrobić nowofunlandowi zdjęcie. Bo jest to nasze drugie spotkanie, rozmawiałam z Megs w lutym, przypomniałam sobie o tym dzięki blogowi. W tym czasie wiedzieliśmy już z małżonkiem, że trzeba szybko wyciągać nogi w drugą stronę — do Freda zadzwonił elektryk, który właśnie krążył po okolicy. A to kanarek:

Dzięki kanarkowi poznałam Andrew z Dundalk, który pracuje w Cash & Carry. Niestety kanarka nie udało się nam złapać, a Fred już musiał gonić do elektryka, więc się rozdzieliliśmy. Andrew zobaczyłam ponownie z kwadrans później — mijał mnie w środku wsi zasuwając pod górkę na rowerze, pewnie w stronę Dundalk, a ja rozmawiałam z Patricią. Patricia, której do dzisiaj nie znałam, ma we wsi domek na kółkach, mieszka w Drołdzie, więc wpadłam na nią, gdy czekała na autobus. Jej zięć umarł rok temu, u córki kilka miesięcy później zdiagnozowano raka. Patricia uważa jednak, że trzeba się trzymać i żyć dniem dzisiejszym. Poleciła mi kiążkę The Spy and the Traitor Bena Macintyre'a i chwilę rozmawiałyśmy o bezsensie wojny. Gdy tak stałam, Katlin z Majkiem do mnie zamachali. Życie wsiowe.

Tymczasem elektryk z czarną brodą miał na imię Art. Dobry znak. Chyba powymienia nam to i tamto (na tyle był rozgarnięty, że zauważył problem z korkami). Zrobiłam obiad, zjedliśmy go, Fred zadzwonił do mamy, a ja udałam się na drzemkę. Wieczorem obejrzeliśmy kolejne dwa odcinki Zmienników, 5 i 6. Czy czas cwanego chama powrócił? Ech, w głośnikach Waglewski gra żonie (1991/2020). Umarł Pieczka.

757. Nagła wiosenność.

Morskie szkło się mi śniło. Podążyłam za tym przekazem i w południe, zanim Fred wskoczył do samochodu, poszłam sama na spacer. 

Pogoda idealna, szkoda, że mąż musiał jechać. Dreptałam wpatrzona w piasek, bo wypatrywałam kolorowych kamyków (sen przypomniał mi o kawałku szkła morskiego w błękitnym kolorze, którego nie zachowałam, czego teraz żałuję) i robiłam zdjęcia (Fred twierdził, że nie działa monitor podglądu, więc korzystałam tylko z wizjera, po powrocie do domu odkryłam, co się nie popsuło). 

Kamizelko-tuniczkę z kaszmiru Bianco&Blu, mięciusią jak króliczek, Miły mi sprawił. Wyciągnął z torby bez ostrzeżenia i dał. A potem pojechał w siną dal. 

Przygotowania egzaminacyjne są mocno poprzetykane genealogią, powiedziałabym nawet, że więcej w tym genealogii, niż psychologii różnic. Nie wiem jak to zmienić. Zamiast wiedzieć coś więcej o Eysencku, wzbogaciłam się o przemyślenia, że jeśli jesteśmy z Kochanym spokrewnieni, to od strony teścia, a nie teściowej. Druga hipoteza, mniej pewna, jest taka, że z mojej strony byłaby to rodzina spokrewniona od strony taty raczej niż od mamy. Trzeba będzie robić ściągi.

566. Niby że wakacje.

Nad morzem po dziewiątej, akurat zaczął się odpływ, na plaży sporo zielska i sami mili ludzie.

Wracając przez wieś spotkałam Annę, która szła z gazetą ze sklepu. W taki sposób razem zrobiłyśmy pętelkę do kościoła i z powrotem. Po drodze zawarłam nową znajomość: Anita, Buddy i Jessie.

Kochany spokojnie pospał do jedenastej, potem obudził go telefon, że potrzebują go na Północy na już, więc nici z wolnego dnia. Po dwunastej małżonek był ponownie w drodze.

Who Killed Cock Robin? (2001) z serii MM było oglądane. Dzień przeplatany wiatrem i deszczem. Fred wrócił o dziewiątej wieczorem, z bukietem kwiatów, filmem Nomadland na dvd i informacją, że jutro też jedzie, na szczęście ma zmianę dzienną.