1012. Życie wsiowe.

Wracając do wczorajszego wieczoru, chłopcy rosną jak na grzybach (czy nie powinnam napisać, że jak grzyby po deszczu? się nagle zastanawiam ... drożdże to też grzyby, mówi Fred; ach, czyli o to mi chodziło, no dobra, zostawiam to w spokoju), pokazali nam zadania na literowanie z angielskiego i irlandzkiego. Rozśmieszyło mnie, gdy jeden z nich zaanonsował nas jako "our friends". Chyba nie mają nic przeciwko naszym wizytom, Ka kupuje wówczas ciasto czekoladowe :D

W głowie zaczynam robić plany "na Polskę". Rozmawiałam rano z mamą (jeśli weźmie urlop, pojedziemy razem do Wro szwendać się po mieście). Podbiję legitymację studencką, pójdę do fryzjerki i kosmetyczki, będzie grzebanie w domowych archiwach.

Po śniadaniu wyszliśmy z Kochanym na spacer, żeby zobaczyć różne rzeczy, np. to szpacze radio:

Na plaży zaczął się odpływ, morze było bardzo spokojne, duże stado mew spało na skałach przy drodze na klify, a za migoczącą taflą wody na południu widać było półwysep Howth:

Drepcząc tak bez celu na południe znalazłam szkło morskie niecodziennej urody:

Ponieważ "na plażę" noszę zazwyczaj tę samą kurtkę, oto aktualizowana zawartość mojej kieszeni:

Od lewej: kawałek interesującej skorupy z bliznami, najprawdopodobniej po pąklach, kawałek taniej ceramiki, nadłamana muszla przegrzebka podniesiona z plaży z powodu różowego koloru, mleczny kwarc, szkło morskie w seledynowym odcieniu z poprzedniego zdjęcia, za nim szkło znalezione kiedyś tam wcześniej (zielone), krzemień, skorupa kraba znaleziona tydzień temu. Doszliśmy z Fredem dalej niż zazwyczaj:

Niektóre posiadłości wyglądały bardzo dobrze, inne niekoniecznie. Brzeg jest nieźle umocniony, miejsce na dom letniskowy jak najbardziej do zaakceptowania. To zaś jest Ned:

Tym razem byłam tak rezolutna, żeby zapytać także mamę o imię i zrobić nowofunlandowi zdjęcie. Bo jest to nasze drugie spotkanie, rozmawiałam z Megs w lutym, przypomniałam sobie o tym dzięki blogowi. W tym czasie wiedzieliśmy już z małżonkiem, że trzeba szybko wyciągać nogi w drugą stronę — do Freda zadzwonił elektryk, który właśnie krążył po okolicy. A to kanarek:

Dzięki kanarkowi poznałam Andrew z Dundalk, który pracuje w Cash & Carry. Niestety kanarka nie udało się nam złapać, a Fred już musiał gonić do elektryka, więc się rozdzieliliśmy. Andrew zobaczyłam ponownie z kwadrans później — mijał mnie w środku wsi zasuwając pod górkę na rowerze, pewnie w stronę Dundalk, a ja rozmawiałam z Patricią. Patricia, której do dzisiaj nie znałam, ma we wsi domek na kółkach, mieszka w Drołdzie, więc wpadłam na nią, gdy czekała na autobus. Jej zięć umarł rok temu, u córki kilka miesięcy później zdiagnozowano raka. Patricia uważa jednak, że trzeba się trzymać i żyć dniem dzisiejszym. Poleciła mi kiążkę The Spy and the Traitor Bena Macintyre'a i chwilę rozmawiałyśmy o bezsensie wojny. Gdy tak stałam, Katlin z Majkiem do mnie zamachali. Życie wsiowe.

Tymczasem elektryk z czarną brodą miał na imię Art. Dobry znak. Chyba powymienia nam to i tamto (na tyle był rozgarnięty, że zauważył problem z korkami). Zrobiłam obiad, zjedliśmy go, Fred zadzwonił do mamy, a ja udałam się na drzemkę. Wieczorem obejrzeliśmy kolejne dwa odcinki Zmienników, 5 i 6. Czy czas cwanego chama powrócił? Ech, w głośnikach Waglewski gra żonie (1991/2020). Umarł Pieczka.